Future Islands-frontman: 'We konden de stap van klein naar groot best aan'

De Amerikaanse band brak definitief door na een opmerkelijk optreden bij David Letterman

Frontman Samuel T. Herring van die merkwaardige, zowel melancholisch als euforisch klinkende Amerikaanse band Future Islands, verklaart hun succes - en hun muziek.

Future Islands, met vanaf links: William Cashion, Gerrit Welmers (in de spiegel) en Samuel T. Herring. Beeld Daniel Cohen

Voor Samuel T. Herring is er een leven vóór 3 maart 2014 en erna. Op die dag trad hij met zijn band Future Islands op in de Late Night Show van David Letterman. Ze speelden het nummer Seasons (Waiting on You), het openingsnummer van hun vierde album Singles. Een door gillende synthesizers en stevig dreunende baslijn gedragen liedje. Herring zong met zijn typerende huilerige, wat hysterische stem en bewoog zich nogal opmerkelijk: een tikje bezeten, zwaaiend met de heupen, grommend, met een uitstraling tussen die van een jonge Marlon Brando en Morrissey van The Smiths.

De beelden gingen de hele wereld over. Future Islands had een ongekende hit. 'Laat ik niet te bescheiden zijn', zegt Herring (33) drie jaar later tijdens een promotiebezoek in Amsterdam. 'Ik wist dat we een geweldig nummer hadden. Ik hoopte echt dat mijn band - na bijna tien jaar als complete underdog te hebben gespeeld -een doorbraak kon forceren. Maar dit sloeg alles.'

Tekst gaat verder onder de video.

Singles, het vierde album van de band uit Baltimore, werd na het optreden bij Letterman een enorm succes. De concertreeks die anderhalve maand later zou beginnen, was in een mum van tijd uitverkocht. Optredens werden waar mogelijk verzet naar zalen met een capaciteit van meer dan duizend man.

'We waren niet gewend om voor meer dan driehonderd man te spelen. Jarenlang en met plezier gedaan hoor, maar ineens werd er echt iets van ons verwacht.'

Ook in Nederland maakte Future Islands indruk met zijn plaat en optreden op het Best Kept Secret Festival (2015). Herring: 'Voor iedereen was Future Islands een debuterende band, maar we hadden al een geschiedenis van jaren keihard werken aan een eigen sound. We konden de sprong van klein en onbeduidend naar groot en belangwekkend best aan.'

Die eigen sound, die op hun eerder dit jaar verschenen vijfde album The Far Field verder wordt uitgediept, ontstaat volgens Herring steeds op dezelfde manier. Toetsenist Gerrit Welmers laat uit zijn synths 'typische jarentachtigbombast' klateren. Wollige kluwen van elektronica waarmee New Order en A-Ha in de jaren tachtig succes hadden. Basgitarist William Cashion speelt brengt daar een soepele maar dwingende baspartij onder en Herring zuigt de muziek vervolgens op en bedenkt er een tekst bij.

Tekst gaat verder onder de video.

'Zij maken de muziek, dan kom ik erbij, precies zoals ik dat in hiphop gewend ben.' Want, zo vertelt Herring, eigenlijk wilde hij het eerst gaan maken als rapper.

Krs-One was zijn eerste muzikale held. Hij leerde de teksten van diens Boogie Down Productions uit zijn hoofd en begon zelf ook rapteksten te schrijven.

'Dat doe ik nog steeds. Ik reageer direct op mijn omgeving, als een soort freestyle-rapper. Als Gerrit en William een stuk muziek gereed hebben, begint het in mijn hoofd te malen. Ik kom niet de studio in met een boodschap, maar wacht op wat de muziek met me doet. Niet mijn plannen of visie zijn belangrijk, maar dat wat de muziek aan gevoelens en gedachten bij me oproept. Ik hoor een beat, ga daar in op en begin dan ritmisch te dichten.'

Culture Abuse

Beetje punk, beetje hardcore en een beetje skate. Daar wil je bij aanvang van Lowlands best even tegenaan lopen. Maar Culture Abuse uit San Francisco is vooral een eigenwijs gitaarbandje dat fijne liedjes maakt, op bijvoorbeeld de debuutplaat Peach van vorig jaar. En de pas verschenen single So Busted klinkt ook al zo volgroeid en melodieus. Vuistpompen én de oortjes open dus, en meezingen maar: 'I just wanted to be loved by you.'

Vrijdag, India, 12.00 uur.

Melancholisch én euforisch

De muziek van Future Islands is zowel melancholisch als euforisch en kan bedompt, maar ook hysterisch klinken. 'Ik hou zowel van de zwaarmoedige zang van The Cure en Joy Division als het hysterische gegil van hardrock. Mijn stem zoekt zijn weg tussen die twee uitersten. Zo zit mijn karakter ook in elkaar.'

Aan de ene kant, zo expliceert Herring is er de blijmoedigheid, zeker nu het met zijn band zo goed gaat. 'Maar er zit ook een donkere kant aan mij. Een neiging tot verslaving die ik hopelijk bezweerd heb, en iets hypochondrisch wat er maar niet uitgaat, ook al word ik door een stadion vol fans toegejuicht.'

Die zwaarmoedigheid domineert veel teksten op The Far Field. Stukgelopen relaties en uitzichtloze verliefdheden komen in de teksten voorbij, Herring verwoordt in het prijsnummer Through the Roses zelfs een doodsverlangen wanneer hij zingt over 'The temptation to look inside my wrist'.

Niet echt wat je verwacht van iemand die het helemaal heeft gemaakt. Samuel T. Herring zou, zo vindt hij zelf, flierefluitend door het leven moeten gaan. 'Ik schaam me ook een beetje. Dan heb je eindelijk wat bereikt met je muziek, een publiek dat van je houdt en wil meegaan in je hersenspinsels. Na Letterman zat ik ook echt even op een wolk. Maar langzaam keerde de zwaarte terug in alles wat ik wilde aanpakken. Een tergend gevoel van eenzaamheid.'

Juist omdat er voor die zwaarmoedigheid geen reden is, is het leven voor Herring soms moeilijk. 'Veel spelen en eindeloos op tournee gaan is het enige wat echt helpt, ben ik bang. Op het podium kan ik me verliezen in de muziek, en dat is het beste gevoel wat ik ken.'

Zondag, 21.00 uur, Heineken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.