Funny glasses

Vastbesloten iets van mijn leven te maken. Zo beende ik door Hide Park 25 jaar geleden. Ik zou de wereld een poepie laten ruiken....

Gewapend met een plunjezak was ik naar Londen gekomen om de anonimiteit te zoeken. Die vond ik vrijwel meteen; niemand kende mij. Ik wende snel aan die status.

Niet dat ik er gelukkig van werd, maar ik leerde mijn rol als buitenaards wezen. In de gang van het ene jeugdhotel naar het andere, van het broodje kebab naar het plastic bakje noodles, leek het geluk te zitten in onbenullige communicatie. Gezeten in pubs, waar ik op afstand gesprekken volgde, hunkerde ik ernaar om zelf ook een paar woorden te mogen wisselen.

Al was het maar met een toerist die mij de weg vroeg. Op momenten dat toeristen dat inderdaad deden, pleegde ik omstandig uit te leggen dat ik weliswaar in Londen woonde, maar niet in staat was te vertellen waar de juiste weg was en al helemaal niet waar die toe leidde, maar by the way, in een poging het gesprek op te rekken, een opmerking plaatste over een sjaal of bril. ('Where did you buy those funny glasses?')

Is het verwonderlijk dat ik in die situatie rare spelletjes verzon? Aan de kant van Kensington in Hide Park loopt een lange laan met een rij bomen in het midden. Kwam er een persoon uit de verte aanlopen, dan ging ik op dezelfde afstand tot de bomenrij wandelen maar aan de andere kant. Tijdens onze gang kon ik zorgen dat een van de boomstammen precies tussen ons in bleef. We zagen elkaar niet. En dat bleef zo, als ik dezelfde snelheid aanhield. Geometrisch klopt dit. De boom is het middelpunt van een puntspiegeling. Wij wandelden als spiegelbeelden.

Dat bracht mij op het idee om twee spiegeltjes te kopen in Oxfordstreet. Met plakband maakte ik ze aan een van de bomen vast, op ooghoogte en wel zodanig dat ze loodrecht op elkaar stonden. Een dergelijke combi heeft een speciale eigenschap: waar je ook staat; hij kaatst het beeld van je eigen gezicht terug.

De lichtstralen gaan terug naar de afzender. Hetzelfde zie je gebeuren met biljartballen die dubbel kaatsen in de hoek van het biljart. Ze rollen terug in de richting waar ze vandaan komen. Lichtstralen doen dat ook.

Als er iemand aan de andere kant van de boom staat, lijkt het of mijn hoofd op zijn romp staat. Het hoofd heeft daarbij precies de goede grootte om die illusie te wekken.

Ik heb drie dagen gespeeld. Ik wachtte tot iemand vanaf de spiegelkant aan kwam wandelen en liet hem achter de boom verdwijnen. Kennelijk onderging hij of zij de illusie van het verkeerde hoofd, want steevast vertraagden ze hun pas om te kijken hoe het zat. Ik had mijn zin. Ik communiceerde. Na drie dagen waren de spiegels verdwenen.

Nee het viel niet mee in het begin, toen daar, in Londen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden