'Fucking' is het favoriete woord aan boord

Atlantische Oceaan, 14 februari 1945.

Een Brits fregat. Beeld null
Een Brits fregat.

Aan boord van de Hart Crane, in een konvooi naar Engeland. Ruwe zee. Lichte zeeziekte en mineurstemming. Het konvooi gisteren: 53 schepen, plus het escorte van de Canadese marine. Morgen of overmorgen komen er vanuit Halifax nog meer schepen bij. De hele bemanning is van mijn leeftijdscategorie, de bijzonder aardige tweede marconist is een joodse jongen uit de Bronx.

De lange rij schepen in het konvooi lijkt op een stel dames in quadrille; moeder voorop, daarachter de gehoorzaam volgende, onzekere kuikens. Een eindeloze reeks geruchten, ofschoon iedereen zelfverzekerd lijkt.

Ik leende de viool van een boordschutter, de derde stuurman begeleidde me op accordeon. De derde machinist heb ik Duits geleerd.

Er wordt hier enorm gegeten. Muzerall, de derde stuurman, voegt aan elke hap brood, vlees of aardappelen een kwak boter toe. De wind wakkert verder aan.

16 februari

Getob en gedachten over thuis. De Frans-Canadese steward begon vanochtend over het fucking Britse Rijk. Dat is het favoriete woord aan boord. Een krachtterm met de grootste potentie, die als smeersel aan elk woord wordt toegevoegd en de grootst mogelijke impotentie verraadt.

De intense eenzaamheid en verveling waaraan velen lijden - verveling en de continue dreiging van gevaar.

Alfred Kazin (1915-1998), Amerikaans schrijver. Ingekort fragment uit Journals. Yale University Press, 2011.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden