Fucked up

De nostalgische luisterhiphop van Shlohmo is moderne elektronische muziek met ouderwetse geluiden. Hij treedt op tijdens het dancefestival 5 Days Off, dat vandaag van start gaat.

Daar is hij. Shlohmo. Hij stelt zich voor als Henry. Henry Laufer, want zo heet hij. De Californiër (24), zwart wollen mutsje boven donkere ogen, heeft nu geen tijd om te praten ('na de show, sorry, na de show'), want hij is laat omdat zijn vlucht vertraagd was: het is bij tienen, zijn optreden in de volle VK-club in de Brusselse wijk Molenbeek had al begonnen moeten zijn.


Hij lepelt snel de helft van een bord warm eten naar binnen, grist een zakje winegums van de tafel en loopt het donkere podium op, zijn baggy, zwarte broek afgezakt tot halverwege zijn billen. Hij begint een dansbare hiphopbeat. Shlohmo's lichaam kronkelt. Hij steekt zijn armen in de lucht en maakt golvende gebaren naar het publiek: lekker meedoen is de instructie.


Van het publiek tijdens het Amsterdamse dancefestival 5 Days Off zal hij vast hetzelfde vragen. Op 7 maart speelt Shlohmo in Paradiso. De toeschouwers in de VK lijken te aarzelen: dansen, bij Shlohmo? Op zijn platen, een handvol ep's en het album Bad Vibes (2011), staat bedwelmende, op hiphop gebaseerde elektronische muziek vol 'beschadigingen', waarop je nauwelijks kunt dansen. Hij hoort tot de Los Angeles-scene van hiphopknutselaars: Flying Lotus, Gonjasufi, hij kent ze allemaal, maar zijn beste vriend is 'Willy', William Bensussen alias The Gaslamp Killer, net als hij maker van 'kapotte', melancholieke hiphop.


Is deze beweeglijke jongen, die ons laat dansen, dezelfde Shlohmo als de Shlohmo van Bad Vibes?


Jazeker, zo zegt hij met een lach, na afloop van zijn optreden. 'Shlohmo live en Shlohmo op plaat; je kunt ze haast zien als twee verschillende personen. Ik denk dat dat zo gegroeid is door de situatie in de VS, waar je óf in een theater met stoelen speelt óf in een club waar mensen geacht worden te dansen. Daar zit niets tussenin, zoals in Europa. Ik sta meestal in danceclubs, waar ik me toch het fijnst voel als ik het publiek zie bewegen. Ergens diep in mij huist een deejay.'


In zijn livesets komt bijvoorbeeld zijn remix voorbij van Crew Love, een nummer van Drake en The Weeknd, en nieuw werk van de ep No More, die hij met r&b-zanger Jeremih opnam en de komende maand zal verschijnen. Van zijn album Bad Vibes speelt hij een paar dansbare, vrijwel onherkenbare remixen. De originele albumtracks voert hij niet live uit.


'Alles wat je op mijn plaat hoort, doe ik zelf. Als ik dat live wil uitvoeren, moet ik zoveel dingen tegelijk doen dat ik de hele avond ingespannen achter het scherm van mijn laptop verstopt zou zitten. Dat wil ik niet, maar heb geduld: ik werk aan een nieuw soloalbum met Shlohmo-knutselmuziek, in het verlengde van Bad Vibes.'


Het is wonderlijke muziek, die experimentele L.A.-hiphop, zwanger van geluidjes die rechtstreeks op lijken te stijgen uit het verleden en ruisend, sissend en knarsend tussen de imperfecte beats doorsijpelen.


'De scene ontstond rond 2005, toen op de Amerikaanse radio alleen nog vreselijke plastic hiphop te horen was. Een paar jaar eerder had je Missy Elliott en Busta Rhymes en wisten we allemaal zeker dat er geweldige tijden voor hiphop aankwamen. Maar dat stopte, het ebde gewoon weg, en daarna hoorde je alleen nog figuren als Lil' Jon: van die platte feesthiphop. Als reactie daarop ontstond, denk ik, onze hang naar imperfecte geluidjes en beats die niet digitaal klinken.'


Nostalgische, melancholieke luisterhiphop, dat is wat Shlohmo op zijn platen zet ('alles, álles wat ik doe heeft hiphop als basis'). Hij is solitair, creëert een 'zone' voor zichzelf en gaat op zoek naar geluiden die hij nog niet kende, die nieuw zijn, maar toch oud.


'Als kind maakte ik samples van soulplaten. Daar knutselde ik eindeloos mee: hoe zou rap eigenlijk klinken als ik het door dít apparaat of dít geluidsfilter haal? Ik verminkte geluiden tot ze iets betoverend kregen en ik er iets bij voelde. Later raakte ik in de ban van DJ Shadow. J. Dilla en Boards Of Canada.'


Grijnzend legt hij uit hoe hij nu geluiden oud maakt: hoe hij beats uit een oude SP-12 drumcomputer en een oude Space Echo opneemt met behulp van een oude bandrecorder, met tapespoelen uit 1982. Hoe hij die bandopnamen vervolgens via 'oude kabels uit de jaren zeventig' doorsluist naar de harde schijf van zijn computer.'


Daarna ga ik dan knutselen met behulp van Ableton: software die het maken van elektronische muziek heel visueel maakt op je scherm. Daar kan ik helemaal in opgaan. Tegen de tijd dat ik dáár mee klaar ben en de muziek op mijn computer staat, is het geluid... fucked. En dat is precies hoe ik het hebben wil. Ik ben perfectionistisch in het maken van imperfecte muziek.'


Typisch Los Angeles


Ruim een jaar lang woonde Shlohmo in New York, omdat hij er vrienden had en omdat het hem inspirerend leek. Hij maakte er dansbare muziek die hij thuis in Los Angeles niet had kunnen maken en leerde er iets beter samenwerken, maar in 2013 besloot hij toch terug te gaan. 'L.A. is uitgestrekt en rustig. Het nostalgische in mijn muziek is typisch Los Angeles. New York is een heerlijke stad, maar de dingen gaan me er te snel. Die stad fuckte met mijn hoofd.'


Shlomo & Jeremih: No More EP. WeDidIt/Def Jam. 5 Days Off. Paradiso en Melkweg, Amsterdam, 5 t/m 9/3. Shlohmo: Paradiso, 7/3 (met onder meer Rustie, Snakehips, Lapalux). 5daysoff.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.