Fuchsiastraat

De Fuchsiastraat in Zwolle is een stil, eenvoudig straatje aan de rand van de oude volkswijk De Pierik in Assendorp....

Op 5 november 1946.

Vanaf het station is de straat makkelijk te bereiken. Op het Stationsplein rechtsaf, alsmaar rechtdoor tot de weg, de Deventerstraatweg, een scherpe bocht naar links maakt en in de Hortensiastraat verandert. Aan het einde daarvan weer rechts, en je bent in de Fuchsiastraat.

Niets te beleven.

De huizen in de straat, en de omliggende buurt, zijn gebouwd in de jaren dertig. Het zijn kleine huizen, in lange rijen aan elkaar geschakeld, met tuintjes en schuurtjes aan de achterkant en smalle stegen ertussen. Anders dan in veel van dit soort volkswijken, heeft de verloedering hier niet toegeslagen. Er heerst een sfeer van nette armoede, en er is veel groen – bomen, perken, struiken.

De Fuchsiastraat was oorspronkelijk aan één kant bebouwd. Keek de familie Brood vanuit de voorkamer naar buiten, dan zagen ze weilanden. Tegenwoordig is er een groot ROC, Landstede, met hekken eromheen van de firma Heras.

In 1994 bezocht Brood de buurt van zijn jeugd, samen met zijn biograaf Bart Chabot. Over die voorkamers zei hij toen:

'Showrooms zijn het. Vroeger was het nog erger. Dan werd het voorkamertje aan de straatkant, de pronkkamer, met de mooiste meubeltjes ingericht. Waar absoluut niet op gezeten mocht worden! Er lag soms zelfs plastic overheen!'

De voorkamers in de Fuchsiastraat zijn nog steeds netjes. In de vensterbanken tref je knuffels, planten, glazen pauwen, houten aapjes, bloemstukken, gipsen beeldjes. Raam na raam, huis na huis, staan de snuisterijen keurig in de geboende vensterbanken. Op nummer 36 is een baby geboren, haar naam staat met grote letters op het raam: Eva. De buren op nummer 38 hebben slingers met oranje vlaggetjes uit de bovenramen hangen.

Ach Herman.

Sinds een week kun je in Zwolle de Herman Brood-route wandelen. Dit onder het motto: 'Ik kom uut Zwolle, vette pech!'. Er is ook een arrangement mogelijk, dan moet er gestept worden en krijg je wat te drinken. De route voert langs de oude Rijks HBS aan de Bagijnesingel waar Brood weigerde een korte broek te dragen, langs café Stroomberg waar hij met zijn vader voetbal keek – in huize-Brood was geen televisie – en langs het Weezenlanden-ziekenhuis waar Herman, toen hij nog niet zo lang junkie was, maar allang niet meer in Zwolle woonde, recepten jatte.

Tsja.

De route heeft nog een paar haltes, maar ook die bieden nauwelijks houvast voor wie iets van Herman Brood wil begrijpen: popcentrum Hedon, waar een borstbeeld van Brood op de stoep staat, de Sassenpoort, de IQ Kunstuitleen, de Peperbus en de Nieuwe Buitensociëteit waar de jonge Herman door een sleutelgat naar zich omkledende actrices keek.

Maar de straat waarin het fenomeen werd geboren, de Fuchsiastraat, spreek uit Fuk-sia, staat ni¿et op de route – te ver uit het centrum, luidt de verklaring, het zou de wandeling maar onnodig lang maken – en bovendien; wordt niet iedereen eenvoudig geboren, wat valt er nou in de Fuchsiastraat te zien?

Niets inderdaad.

Nou ja, het geboortehuis van Herman Brood.

Meer over