From Here to Eternity, Ratatouille, Welcome

De beste films en interessantste programma's uit het televisieaanbod van dit weekeinde. Met onder meer een dieet voor iedere soort eter en een klassieke oorlogsfilm.

Beeld uit From Here to Eternity.Beeld .

From Here to Eternity
Fred Zinnemann, 1953
Zaterdag, Eén, 15.30 uur

Klassiek oorlogs- en liefdesdrama uit de hoogtijdagen van Fred Zinnemann (die een jaar eerder de westernklassieker High Noon regisseerde) over een legerkamp op Hawaii, kort voor de Japanse aanval op Pearl Harbor. From Here to Eternity doorstond de tand des tijds omdat het niet louter WOII-romantiek betreft: de film valt onder meer op dankzij zijn onverbloemde schets van militaire bureaucratie. Daarnaast is het aangenaam fifties-filmsterrenkijken: voormalig bokser Montgomery Clift verwerkt een trauma, valt voor Donna Reed en raakt bevriend met Frank Sinatra, die door Zinnemann uit de goot was getrokken en voor zijn vertolking pardoes een Oscar won.

Ratatouille
Brad Bird en Jan Pinkava, 2007
Zaterdag, SBS 6, 20.30 uur

Vorig jaar werd Ratatouille, de nieuwste, op de vanavond uit te zenden Pixarfilm geënte achtbaan in Disneyland Parijs, beschouwd als de mogelijke redding van het pretpark dat worstelt met dalende bezoekcijfers. Dat zegt iets over het tijdloze karakter van de destijds zeven jaar oude animatiefilm, over een jonge rat die ervan droomt chef-kok te worden in een toprestaurant in Parijs. Zijn vader staat erop dat hij zijn goede neus gebruikt om de ratten te beschermen tegen het gif dat mensen tegen hen inzetten.

Welcome
Philippe Lioret, 2009
Zaterdag, Canvas, 22.15 uur

Zes jaar geleden bracht de Franse filmer Philippe Lioret het leed uit de krantenkoppen van nu terug tot het individu. In Welcome toont hij hoe wreed havenstad Calais fungeert als eindstation voor vluchtelingen op weg naar Engeland. De 17-jarige, Koerdisch-Iraakse Bilal heeft na een reis van vierduizend kilometer Calais bereikt en belt vanuit een telefooncel naar Londen. Daar wacht zijn stille liefde Mina. Nog slechts 32 kilometer scheiden hem van Engeland en het is Fransen verboden illegale vluchtelingen te helpen. Lioret legt de schrijnende toestanden die het gevolg zijn van de wetgeving bloot in mooie klein gehouden scènes. Het was een van de oorzaken dat de film in eigen land ophef veroorzaakte. Indringend werden de Fransen geconfronteerd met de gevolgen van hun democratische besluiten.

The Last Elvis
Armando Bo, 2012
Zaterdag, NPO 2, 00.15 uur

Compenseert de hoofdpersoon van het Argentijnse The Last Elvis (El Último Elvis) een leeg bestaan met zijn obsessie met Elvis, of heeft zijn vergaande obsessie geleid tot een leeg bestaan? Vul zelf maar in: regisseur Armando Bo, vooral bekend als scenarist van Alejandro González Iñárritu's Biutiful (2010), laat het in het midden. In elk geval doet 'Elvis' het gewone leven er een beetje bij en haalt hij zingeving uit zijn rollenspel. John McInerny, de Elvisimitator die aanvankelijk werd aangenomen als coach voor een eventuele acteur, speelde uiteindelijk zelf de hoofdrol. Een uitmuntende keuze: zijn zang overtuigt, zijn optredens hebben vuur en hoe grappig ver zijn obsessie soms gaat, er zit goddank geen zweempje ironie bij.

Joe
David Gordon Green, 2014
Zondag, Film1 Spotlight, 18.30 uur

Ieder personage in Joe leeft onder onaangename spanning. De jonge Gary (Tye Sheridan) leest zijn vader in de openingsscène ongenadig de les, ergens langs een spoorlijn. Ditmaal heeft pa (gespeeld door de dakloze en niet lang na de première overleden Gary Poulter) iets geflikt dat niet meer valt terug te draaien. En dan is er Nicolas Cage, als het eenzame en charmante titelpersonage, tevens een onvoorspelbare kettingrokende alcoholist, die zijn leven desondanks op de rails heeft als baas van een groepje bomenkappers. Het duurt even voor het verhaal vorm krijgt en juist tijdens deze meanderende aanloop is de film op zijn best. Met name tussen Cage en Sheridan ontstaat gaandeweg een geweldige chemie, in een energieke, maar getroebleerde surrogaat vader-zoonrelatie.

Cry Freedom
Richard Attenborough, 1987
Zondag, FOX, 00.10 uur

'Jouw film heeft de blanke bevolking van Zuid-Afrika méér bewustzijn bijgebracht dan al mijn speeches samen.' Waarschijnlijk overdreef Nelson Mandela toen hij regisseur Richard Attenborough bedankte voor diens film Cry Freedom (1987), over anti-apartheidsstrijder Steve Biko (gespeeld door Denzel Washington) en de journalist die zijn dood onderzoekt (Kevin Kline). Niettemin haalde Attenborough het compliment later graag aan wanneer zijn monumentale doch ietwat schetsmatig vertelde epos ter sprake kwam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden