Frisheid ontbreekt bij de grote namen

Euro 2004 dreigt met name voor de oude spelers een martelgang te worden. De routiniers ondervinden de last van een zwaar seizoen en hoge temperaturen....

Van onze verslaggever Rob Misset

Soms dient het einde van een illustere carri zich wel heel nadrukkelijk aan, zoals in het Estadio Magalhaes Pessoa in Leiria. Bij Chelsea vertoonde de 35-jarige Marcel Desailly dit seizoen al sporen van slijtage. In het duel met Kroatias de ooit robuuste kapitein van de Franse defensie een meelijwekkende karikatuur van zichzelf. In het snikhete Portugal dreigt Euro 2004 een martelgang te worden voor de toch al overwerkte routiniers.

De 31-jarige Figo staat model voor de Portugese melancholie. De 35-jarige Rus Mostovoi klaagdena de nederlaag tegen Spanje dat hij overtraind was en werd door bondscoach Yartsev onmiddellijk naar huis gestuurd. Zijn 32-jarige teamgenoot Alenitsjev, die vorige maand met FC Porto nog de Champions League won, speelde al even kleurloos. Of neem de Zwitserse spits Chapuisat, over twee weken 35, die onopvallend meehobbelde tegen Engeland.

Natuurlijk bewees de Zweedse spits Henrik Larsson (32) tegen Bulgarije dat het maken van doelpunten niet aan leeftijd is gebonden. Maar het maakt nogal verschil of je goals op bestelling aflevert in Schotland, zoals Larsson de afgelopen zeven jaar deed, of wekelijks wordt getest in de zwaarste competities van Europa.

De internationals uit Engeland hebben traditioneel de meeste arbeid verricht voor ze aantraden in Portugal, ze hebben gemiddeld 49,5 wedstrijden voor hun club gespeeld. In dit nauwelijks verrassende staatje volgen de internationals uit Spanje, ItaliDuitsland en Frankrijk. Vreemd is het niet dat grote voetballanden als Portugal, Engeland, Italimaar ook Nederland een moeizame start kenden tijdens Euro 2004.

De trend was reeds zichtbaar bij het WK in Japan en Zuid-Korea in 2002; voor de internationals van de Europese topteams begint een landentoernooi pas te leven als de club op twee fronten is bediend, in de nationale competitie op het podium van de Champions League of de UEFA Cup.

Het is het oude liedje, Beckham en Zidane moesten voor het EK een frustrerend slopend seizoen met Real Madrid verwerken, de internationals van FC Porto en AS Monaco speelden enkele weken voor het EK de finale van de Champions League. Fris aan een landentoernooi beginnen is een utopie voor de vedetten.

Het verklaart voor een deel de verrassende opmars van Griekenland, een ploeg zonder grote namen en gevormd door internationals van clubs, die dit seizoen geen rol van betekenis speelden in de Europese bekertoernooien. De Grieken lijken zich te spiegelen aan Zuid-Korea tijdens het WK van 2002, toen de triomftocht van het rode leger van Guus Hiddink mythische proporties aannam.

Superfit en gehuld in een strakzittend tactisch korset, zo veroverde Zuid-Korea de wereld. De Duitse topcoach Otto Rehhagel hanteert dezelfde strategie bij Griekenland en houdt daarmee andere voetbalnaties een spiegel voor. De wijze lessen van Koning Otto hebben hun vruchten afgeworpen. De Grieken schamen zich niet voor hun defensieve opstelling tegen Spanje zelfs een vijfmansdefensie en loeren met veel elan op de counter.

Dat concept vergt fysiek het uiterste van de spitsen Vryzas en Charisteas. Maar het compact spelende Griekenland houdt de ruimtes zo klein dat zelfs Spanje met soms betoverend voetbal nauwelijks kansen crede. De Spaanse dribbelaar Vicente was in Porto de architect van de mooiste aanvalspatronen, die tot gisteren in Portugal werden vertoond.

Meer dan een punt leverden ze Spanje niet op, omdat Griekse passie en militaire discipline als afweergeschut dienden. We zullen het voortdurend te zien krijgen tijdens Euro 2004, de fascinerende confrontatie tussen artiesten en arbeiders. Je moet als elftal uit beide categoriekunnen putten om een hoofdrol te spelen.

Juist daarom is het tobbende Engeland niet in balans, betoogde de Zwitserse aanvaller Hakan Yakin. 'Te veel sterren en te weinig werkers.' Een weerspiegeling van de Britse psyche, meent Yakin. 'De meeste Zwitsers denken dat alleen tennisser Roger Federer op gras kan spelen en accepteren daarom onze beperkingen. De Engelsen wanen zich telkens favoriet op grond van hun grote namen, maar ze zijn de basis uit het oog verloren.'

Die basis wordt ook nu gevormd door teamgeest, discipline nederigheid, zoals de Grieken vooralsnog demonstreren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden