Fringe wringt

Mislukken mag op Fringe, want het theaterfestival 'stimuleert experiment'.

Het Amsterdam Fringe Festival, een theaterfestival met als motto 'een ode aan de theatrale gekte', verschijnt op onverwachte plekken. Zoals in Sameplace, een parenclub aan de Amsterdamse Nassaukade, waar twee acteurs deze week een voorstelling spelen. Terwijl het gelieerde Theater Festival met een keurige selectie uit het afgelopen seizoen in de Stadsschouwburg staat, wil het Fringe met dit soort ongewone locaties en dito performers de kraamkamer van het Nederlandse theater zijn. Daarom ligt de drempel voor deelnemers bewust laag. Misschien wel een beetje té laag.


De voorstelling in Sameplace (van een theatergroep genaamd Team Tony) is in elk geval een miskraam. Zo spannend als het is om met een groepje medetoeschouwers door een parenclub te dwalen en op de afwasbare bedden in de kelder te mogen zitten, zo teleurstellend is het geacteerde verhaaltje. Acteurs Xander van Vledder en Tonje Langeveld spelen een gigolo (Juan) met erectieproblemen en een carrièrevrouw (Dora) die van zijn diensten gebruik wil maken. Ze wisselen moeizame dialogen uit, waarin ze de leegte van hun bestaan trachten te benoemen. Halfnaakt eindigen ze op een van de bedden om te neuken. Publiek mag toekijken. Op een televisie speelt een echte pornofilm. Het is allemaal erg ongemakkelijk, en niet op de goede manier.


Mislukken mag op het Fringe, want het festival 'stimuleert experiment'. De argeloze bezoeker zal daar wellicht anders over denken en na Sameplace niet meer terug komen. Om dat te voorkomen bestaat er zoiets als de Fringetent. In het Leidsebosje, tegenover Theater Bellevue. Hier kan men eten en worden previews vertoond van voorstellingen. Ook spelen de energieke performers van Club Gewalt (van de muziektheateropleiding van Codarts) er elke avond de voorstelling Carnavalskinderen. Gratis te bezoeken en bijzonder leuk.


In polonaise stampen de jonge muziektheatermakers door de Fringetent. Allemaal zijn ze verwekt tijdens een stomdronken carnavalsnacht. Allemaal vaderloos en met een onverklaarbare voorliefde voor nummers als Roei 'm d'r maar in. En een leven lang op zoek naar liefde en begrip. In een explosieve twintig minuten schetsen ze zo een aardig beeld van een ontheemde feestgeneratie én laten ze zien dat ze, ondanks alle ridicule carnavalskleren, podiumuitstraling hebben.


Een andere manier om mislukte experimenten te ontlopen, is het Best of Fringeprogramma. Hierin zijn successen uit het verleden te zien. Bert Hana is zo'n succesnummer. Met zijn Papadag, diaprojecties in zijn eigen woonkamer, stond hij in 2009 op het festival. Hij won toen de Dioraphte Award voor de beste voorstelling. Nu is hij terug, helaas niet meer in zijn eigen huis, maar in het Betty Asfalt Complex met de Engelstalige versie: Daddy Day.


De performance begint als een suffe vertoning van Hana's vakantiedia's met droog commentaar van hemzelf. Maar de melancholische muziek die hij erbij opzet en het simpele feit dat we in een theater zitten, doen vermoeden dat er iets mis is. Dat is ook zo, maar Hana weet de onthulling daarvan lang uit te stellen, zodat zijn diashow een gruwelijk onheilspellend sfeertje krijt. Erg ongemakkelijk. Maar dan op de goede manier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden