Frietmachine

Nico verheugt zich op zijn nieuwe aankoop en hoopt op juichende vrienden.

NICO DIJKSHOORN

Hij bestaat dus echt. De frietmachine. Een enorm apparaat waar je een muntstuk in gooit en een paar minuten later glijdt er een puntzakje friet tevoorschijn. In onze familie was het een van de lievelingsverhalen. Oom Johnnie die twee weken lang een frietmachine op proef had genomen. Het gevaarte werd bezorgd bij zijn moeder. Oom Johnnie woonde nog thuis. Vier man hebben het apparaat naar zijn kamer gesleept. Mijn oma kreeg uitgebreide frituurinstructies, een bos sleutels, drie enorme zakken instapfriet en de goede raad om alle ramen tegen elkaar open te zetten.

Het geduld van Oom Johhnie werd in die twee weken ernstig op de proef gesteld. De frietmachine leek een eigen leven te leiden. Midden in de nacht klonk er diep in de metalen kast gegrom, een kwartier later gevolgd door een ratelende kakofonie van op elkaar klappende messen. In de gebrekkige, uit het Roemeens vertaalde, handleiding stond: 'niets schrikken aan de hand zal tijdens vaste tijden de machine zich vanuit zichzelf pareren omwille de kwaliteit is gegarandeerd.' En daar lag mijn oom dan drie uur lang naar te luisteren.

Volgens de handleiding deed de machine alles helemaal zelf, bijvoorbeeld 'zijnde op ingestelde tijden een luide sirene zal klinken wat betekent dat onderhoudsbeurt gaande is', maar het is mijn oom nooit gelukt om een zak patat naar buiten te toveren. De machine accepteerde het muntgeld en daarna bleef het stil. Net als mijn oom wilde gaan kijken of de stekker er wel in zat en hij met zijn hoofd tegen de achterkant van de machine hing, begon er opeens van alles te sissen of te schuren. Op gezette tijden begon de machine hevig te trillen. In de handleiding werd aangeraden het apparaat goed te verankeren, want 'wegens het zijn van de centrifugale kracht bestaat het mogelijk dat uw Frietomaat Deluxe 4 enkele meters van zijn plek loopwandelt.'

Na twee weken heeft mijn oom de machine weer laten ophalen. Ik geloofde dit verhaal niet. Ze verzonnen wel eens meer iets bij ons in de familie. Oom Rien had bijvoorbeeld nooit zes Afrikaanse vrouwen in huis gehad. Maar die frietmachine, lees ik net in de krant, bestaat echt.

Tegen beter weten in wil ik er nu ook een. Ik ben de man die na een tocht over een willekeurige markt thuiskomt met vier flessen Foetsievlekweg (de vierde fles gratis) en een apparaat waarmee je radijsjes in een bloem of een kolibrie kunt veranderen. En ik lust geen radijsjes.

Het komt allemaal door het verheugen. Dromen van de mogelijkheden. Je gaat al je vrienden uitnodigen en dan niets zeggen. Lopen ze de woonkamer in en dan die heerlijke vraag: Nico, wat heb jij nou staan? En dan zo nonchalant mogelijk uit de keuken roepen: 'Wat? O dat, ja dat is een frietmachine'. En dan het juichen en springen. Dat zijn de fijnste momenten, als andere mensen blij zijn met jouw aankoop. Daarna het geroutineerd demonstreren. Belangrijk is dat je rustig wacht, met je rug tegen de machine. Niet met rollende ogen of heel hard huilend op de voorkant gaan staan rammen. Rustig blijven. Samen wachten op het wonder. Dat altijd uitblijft. Maar dat maakt niet uit. Heel even maar, drie minuten, ben je gelukkig en trots.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden