Fried chicken

Column

Ik had eigenlijk een stukje willen tikken over de Matthäus Passion. Die ken ik uit mijn hoofd omdat mijn broertje vroeger koorknaap was, met een jurk aan en alles, waar hij zelfs indertijd nog een beetje homo van is geworden, maar dat ging later helaas weer over. Daar wou ik dus over schrijven, maar er kwam iets tussen, namelijk dit: Burger King heeft een reclamespotje voor zijn nieuwe kip-snack teruggetrokken toen er consternatie ontstond omdat het spotje racistisch zou zijn. Aan het filmpje is niks bijzonders te zien: zangeres Mary J. Blige zingt een pakkend rapliedje over de nieuwe snack: 'Krokante kip, frisse sla, drie soorten kaas...' Tot dusver niets aan de hand, maar nu komt het: Mary J. Blige is zwart.

Om te begrijpen waarom de combinatie ' krokante kip' en 'negers' in Amerika taboe is, moet men beschikken over enige voorkennis. 'Fried chicken' werd in 19de-eeuwse zuiden van de Verenigde Staten veel gegeten door zwarte slaven op de plantages, want kip was vaak het enige vee dat de slaven mochten houden. Gefrituurde kip is bovendien erg lekker. Dat vinden niet alleen negers, maar eigenlijk zowat iedereen. Fried chicken is bovendien goedkoop en wordt in Amerika veel gegeten door arme mensen. Behalve lekker is fried chicken trouwens ook ongezond. De combinatie van kip, deeg en frituurvet maakt je na enig doorzetten onherroepelijk moddervet, of je nu zwart of blank bent.

Weldenkende Amerikanen associëren fried chicken kortom met negers, armoe, overgewicht en slavernij. Dat zit ze dwars en daarom verzetten ze zich tegen alles wat ook maar in de geringste mate deze associatie bevestigt. Ze gaan daar soms heel ver in: onlangs raakte nog een Amerikaanse supermarkt in opspraak omdat ze daar een uitstallinkje van fried chicken en watermeloen hadden gemaakt. Let wel, daar kwam geen neger aan te pas, maar omdat zowel watermeloen als fried chicken historisch beladen 'zwarte' versnaperingen zijn, was de uitgestalde combinatie 'racistisch'. Dit alles gebeurde nota bene op Independence Day, een feestdag waarop álle Amerikanen in álle kleuren fried chicken en watermeloen eten.

Gelukkig is er ook in Amerika kritiek op dit soort flauwekul. Een zwarte man reageerde op YouTube onder het gewraakte reclamespotje: 'Mijn pleepapier is wit, ben ik nou een racist omdat ik daar mijn kont mee afveeg?' Ik moest ook denken aan een anekdote van schrijver Bill Bryson. Zijn oma was verzot op een bepaald soort dropjes, die in háár tijd 'nigger babies' (nikkerkindjes) heetten. Ze heten inmiddels al weer geruime tijd 'licorice babies', (dropkindjes), maar Bills oma bleef ze hardnekkig 'nigger babies' noemen, want ze was oud en niet meer helemaal fris. Gelukkig begreep ze na lang op sissende toon door haar kleinkinderen terechtgewezen te zijn dan toch eindelijk wel dat 'nigger babies' niet meer mocht. Dus riep ze keihard door de overvolle supermarkt: 'BILL! KUN JE VOOR MIJ EEN ZAKJE LICORICE NIGGERS (dropnikkers) MEEBRENGEN?!

Tsja. Die malle Amerikanen denken, geloof ik, echt dat ze iets ondenkbaar schofterigs als slavernij goed kunnen maken door dropjes een nieuwe naam te geven en boos te worden als een zwarte vrouw over kip zingt.

Nou ja, ze bedoelen het goed.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden