Freeks safari

k kende slangenman Freek Vonk alleen uit DWDD. Hij deed me denken aan de gekke televisiekok Pierre Wind. De eerste keer dat ik Pierre Wind tegenkwam, drukte hij meteen zijn mond tegen mijn oor en gilde: 'Knoflookijs, vind je dat vies? Ohhh ja joh!!! Vind je dat vies? En goulashpudding dan? Jaaaaaa! Dat vind jij lekker!! Hahaha!' Daarna deed hij een dansje en klom in een paal.


Pierre Wind is iemand die je er liever niet bij hebt op een verjaardag. Freek Vonk maakte dezelfde indruk. Een permanent ouwehoerende jongen in een kaki broek met een wurgslang om zijn nek. Ik vertrouwde hem geen moment als hij de slangen door de studio liet glijden. Steeds zat ik achter mijn dichterstafeltje klaar om ze kaarsvet in de ogen te gooien.


Het was mij allemaal wat te modern en te vlot. Mensen als Redmond O'Hanlon en David Attenborough, die hebben een vertrouwenwekkend natuur-uiterlijk. Dat zijn mannen die een leven lang door wouden struinen. Dan krijg je vanzelf de beharing van Nipkowschijf-winnaar O'Hanlon. Bakkebaarden waar onlangs, tijdens het monteren, een al drie jaar verloren gewaand aapje uit kroop.


Nu maakt Freek Vonk een jeugdprogramma voor de VPRO. Freek op safari. Dat zette me aan het denken. Misschien was het dan toch wat. De VPRO laat niet zomaar de eerste de beste doorgesnoven gek een programma maken. Ik probeerde mij Freek in een VPRO-setting voor te stellen. Misschien liep hij met een dichtbundel van Lucebert onder zijn arm door het regenwoud.


Voor het gemak heb ik gisteren maar gewoon eens gekeken. Lucebert was in geen velden of wegen te bekennen. Het programma rond Freek Vonk doet uiterst vertrouwd aan. Ten eerste spreekt Freek bijna alles gehurkt in en kijkt hij in een camera die zo te zien op de grond ligt. Waarom weet ik niet, maar dat is een wet in dit genre. Het kikkerperspectief.


De inmiddels overleden Steve Irwin deed het ook graag. Je keek hem recht op zijn behaarde dijen, opeens sprong hij op de rug van een krokodil en daarna zei hij Australische dingen als: 'Allright blimey mighty fine piece of fucking great animal mind you, dammit.' En dan rolde zo'n dier zich om zijn arm.


Bij Freek gaat het niet anders. Hij vertelt heel enthousiast over iets waar wij gillend voor weg zouden hollen en daarna probeert het besproken dier in een van zijn lichaamsholtes te kruipen. Net als bij Steve Irwin zijn bijna alle dieren die Freek liefdevol tegen zijn wang drukt uiterst giftig.


Als we eerlijk zijn: je zit steeds te wachten op de fatale beet. Freek die midden in een zin opzij valt, het getrappel van zijn voetjes en dan opeens de geïnteresseerde kop van een Blinde Cobra in beeld.


Maar na de dood van Steve Irwin weten we hoe het werkt. Er wordt voortdurend geflirt met de dood, de mogelijkheid dat de presentator onder helse pijnen sterft wordt ons als een worst voor de neus gehouden, maar als het echt gebeurt, worden de beelden snel vernietigd.


Vreemde televisie eigenlijk.


i


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.