Franse wielrennen beleeft renaissance

De Italianen hebben 16 jaar na Pantani weer een Tourwinnaar in Nibali. Maar de Fransen herkennen in hun eigen jonge vedetten vaandeldragers van een nieuwe generatie. 'Je merkt dat de mensen het wielrennen weer leuk vinden.'

PARIJS - Om de minuut steekt Serge Dias een duim op naar een fotograaf. Komt er weer zo'n toerist op hem afgeslenterd. Toont zijn fototoestelletje, kijkt hem vragend aan. En ja hoor, daar gaat-ie weer. Duim omhoog. Klik-klak.


Serge Dias staat op de stoep in Parijs of eigenlijk zit hij op het zadel van zijn racefiets, beide voeten op de grond. Hij draagt het heldere blauw dat de clubkleur van landgenoot Thibaut Pinot is, die de afgelopen weken Frankrijk weer warm heeft gemaakt voor het wielrennen. De gelijkenis is goed voor een mitrailleurvuur aan foto's.


Het is zondagmiddag op de Champs-Elysées, ter hoogte van de Arc de Triomphe. De glorieuze dag is aangebroken, zoals het volkslied wil. Over een uur zullen straaljagers laag overvliegen en de Franse driekleur in rook achter zich laten. Over twee uur zullen Jean-Christophe Péraud en genoemde Pinot als de nummer twee en drie over de allerlaatste eindstreep van de Tour de France gaan.


Het is 27 jaar geleden dat Richard Virenque als laatste Fransman op het erepodium stond. Het is dertig jaar geleden dat Frankrijk in Laurent Fignon en Bernard Hinault twee man bij de beste drie had. Het zijn weetjes die de media het vaderland de laatste dagen hebben ingepeperd. Iedereen moet beseffen dat een nieuwe tijd is aangebroken.


Jarenlang nam het buitenland de beroemdste straat van Frankrijk in beslag op deze zondagse julidag. In deze eeuw waren dat eerst de Amerikanen die hun Stars and Stripes op de Champs-Elysées plantten ter ere van Lance Armstrong. Daarna kwamen de Engelsen met hun Union Jack wapperen als eresaluut aan Bradley Wiggins en Christopher Froome.


In die opeenvolging zijn nu eindelijk de Italianen aan de beurt. Zestien jaar na Marco Pantani hebben ze weer een Tourwinnaar in Vincenzo Nibali. Maar Italië heeft kennelijk genoeg aan zijn eigen Ronde van Italië. De triomfboog van Parijs verandert zondagavond om kwart over zeven bepaald niet in een Arco di Trionfo.


De Fransen reageren trouwens ook ingetogener dan speaker Daniel Mangeas zou willen, alsof ze de nieuwe lente nog niet helemaal vertrouwen. 'Het verschil met Nibali is ook wel erg groot', zegt Serge Dias. 'En het scheelt natuurlijk ook dat Froome en Contador er niet meer bij zijn. Volgend jaar kan het dus een stuk minder rooskleurig zijn. Maar goed, ze zijn nog jong. Het belooft wel iets voor de toekomst'


Sprekend in het meervoud doelt Dias niet op de 37-jarige Péraud, maar op diens ploeggenoot Romain Bardet, als zesde geëindigd deze Tour. Samen met de één jaar oudere Pinot zou de 23-jarige Bardet de vaandeldrager van de nieuwe Franse generatie kunnen worden. Sportkrant l'Equipe fantaseert al over een nieuwe duel, zoals Fignon en Hinault elkaar dertig jaar geleden naar grote hoogten stuwden.


De laatste doet bij al die toekomstdromen graag een goed woordje voor veteraan Péraud. 'Hij is ook nog jong als je naar zijn ervaring kijkt. Raymond Poulidor werd op zijn veertigste ook nog eens derde in de Tour.'


Dias krijgt op de Champs-Elysées gezelschap van Joël Languvin. Beiden kennen elkaar van de wielerbaan in een voorstad van Parijs. Languvin vindt het vooral fijn dat met Bardet en Pinot afscheid kan worden genomen van de generatie-Virenque, die met doping wordt geassocieerd. 'Op onze wielerbaan rijden buiten het seizoen ook wel professionals uit de buurt en dan merk je gewoon dat er wel wat veranderd is.'


De lauwe reactie in het centrum van Parijs zegt volgens hem niets over de stemming in het land. 'Je merkt dat de mensen het wielrennen weer leuk vinden. Dat was ook zo met ons nationale voetbalelftal. Op het vorige WK was er binnen de selectie ruzie en keerde iedereen zich van de Franse ploeg af. Maar dat was bij het laatste WK ook al een stuk beter.'


Nog voordat het peloton voor de eerste keer is langs gekomen, gelooft Languvin het wel. 'Te heet, te druk.' Serge Dias maakt een selfie als fotografisch bewijs. Hij was erbij toen het Franse wielrennen op de Champs-Elysées aan zijn renaissance begon.


sport 1-7 Achter de grote getallen van Nibali


PÉRAUD


Een kans had hij nog in zijn carrière en Péraud greep hem in de 101ste Tour de France. Met zijn 37 jaar hoort hij bij de oude garde in het peloton. Péraud is al aan een tweede loopbaan bezig. In 2005 werd hij Europees kampioen mountainbiken; in 2008 won hij olympisch zilver in die discipline. Daarna maakte hij de overstap naar de weg. Ondanks zijn leeftijd wil hij nog een paar jaar fietsen, op het podium van de Tour ziet hij zichzelf nooit meer staan. In zijn AG2R-ploeg staat de opvolger met Romain Bardet (zesde deze Tour) al klaar. Wegkapitein Péraud zal hem graag helpen, als heuse knecht. Zelf gaat hij andere uitdagingen zoeken.


PINOT


Niet alleen derde in deze Tour, maar ook nog eens de beste jongere. Altijd een beetje het troetelkind van het Franse wielrennen geweest. Werd tiende bij zijn eerste Tourdeelname in 2012 en zijn landgenoten zagen plotseling de gele trui gloren. Maar in plaats van door te groeien werd Pinot een brekebeen. Vorig jaar daalde hij huilend de hoogste cols af, bang om te vallen. Uiteindelijk stapte hij af. Toen hij zondag over de finish kwam, zei hij dat hij nog maar een ding wilde: maandag met vakantie gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden