Franse journalistes in geweer tegen seksisme politici

'Ah, u bent aan het tippelen, u wacht op een klant', zegt een Kamerlid tegen een journaliste in de wandelgangen van het Franse parlement. Een groep van veertig vrouwelijke politieke journalisten is zulk seksisme van de Franse politici zat. Zij schreven het manifest Bas les pattes, 'poten thuis'.

Franse minister Marisol Touraine. Afgevaardigde Bernard Roman zou haar onlangs gevraagd hebben of zij het verschil kent tussen een vaginaal en een clitoraal orgasme.Beeld ANP

'We dachten dat machogewoonten zouden uitsterven na de affaire-Dominique Strauss-Kahn', aldus de journalisten. Helaas: als vrouwelijke journalisten tijdens een bezoek aan een fabriek beschermende blauwe overgooiers krijgen, zegt een minister: 'Het zou nog beter zijn als jullie er niets onder droegen.' Een 'politieke zwaargewicht' stelt een journaliste voor haar reportage te onderbreken en een hotel op te zoeken.

Het seksisme in de Franse politiek heeft een lange geschiedenis. Vanaf de jaren zeventig zetten media doelbewust knappe, jonge vrouwen in om de heren politici tot meer openhartigheid te verleiden. Daaruit kwamen de nodige huwelijken en amoureuze relaties voort. François Hollande woonde samen met Valérie Trierweiler, en Jacques Chirac zette zijn huwelijk op het spel voor een relatie met een verslaggeefster. Het leidde ook tot een onafgebroken stroom vette grappen.

Orgasme

Overigens richtten politici hun pijlen niet alleen op journalistes. Toen Edith Cresson in 1991 als eerste vrouwelijke premier haar politieke verklaring aflegde, werd uit de banken geroepen: 'Draagt ze een onderbroek?' Volgens het satirische weekblad Le Canard Enchainé zou de socialistische afgevaardigde Bernard Roman onlangs nog aan minister Marisol Touraine hebben gevraagd of zij het verschil tussen een vaginaal en een clitoraal orgasme kende, om daaraan toe te voegen: 'Geef me twee minuten, dan leg ik het je uit.' Toen zij kort daarop het woord voerde in de Assemblée, riepen parlementariërs 'Marisol, twee minuten!'

Doorgaans werden zulke uitglijders door politici zelf ruimhartig gerangschikt onder typisch Franse verleidingskunst. Een vrouw die ertegen protesteerde werd al snel afgeserveerd als 'een huilebalk of iemand die slecht geneukt wordt', zei ex-minister Cécile Duflot, zelf ook nagefloten in het parlement.

Intimidatie

Er is wel degelijk iets veranderd, zegt de sociologe Laure Bereni in Libération. De politiek telt meer vrouwen, die elkaar steunen in de strijd tegen ongewenste intimiteiten. De affaire-DSK heeft laten zien dat foute grappen naadloos kunnen overgaan in seksuele intimidatie. Ook de sociale media hebben de politiek-seksuele arena veranderd. 'Ik heb collega's horen zeggen: je kunt geen misstap meer maken zoals vroeger, want je vindt jezelf meteen terug op Twitter', zei afgevaardigde Sébastien Dejana.

Het is te weinig, vinden de vrouwelijke journalisten. De politiek is nog steeds een mannenbolwerk met sterk feodale trekjes. Veelbetekenend feit: van de 40 ondertekenaars van het manifest willen er 24 anoniem blijven, om hun werkrelatie met de heren politici niet in de waagschaal te stellen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden