Franse grens dicht voor veelbelovende Afrikaan

Ibrahime Diallo had zich vrijdag moeten melden bij de rechtenfaculteit in Limoges. Daar zou hij beginnen met zijn mastersopleiding, een studie waarop hij zich zeven jaar had voorbereid....

Het is een verhaal uit duizenden. Elke dag zijn er jonge Afrikanen die naar Frankrijk willen, om te studeren of te werken. En elke dag worden er Afrikanen geweigerd. Het verschil is dat Diallo invloedrijke vrienden heeft. De D66-ers Hans van Mierlo en Bert Bakker, Prof. Hélène Pauliat, decaan van de rechtenfaculteit in Limoges, en vooral de Nederlandse documentairemaakster Ingeborg Beugel – allemaal zijn ze voor hem in de bres gesprongen. Voorlopig vergeefs. ‘Ik ben niet bevoegd te motiveren waarom het visum is geweigerd.’ Dat antwoord kreeg Pauliat toen ze consul Rubio te kennen gaf het ‘zeer onaangenaam’ te vinden dat een zo veelbelovende student een visum werd geweigerd.

De Nederlandse bemoeienis met de toekomst van Diallo vindt zijn oorsprong in de documentaire Geacht Europa*, een prijswinnende documentaire van Beugel en Cees Overgaauw uit 2000. Een jaar eerder waren op het vliegveld van Brussel in het landingsgestel van een Sabena-vliegtuig de lichamen gevonden van Yaguine Koïta en Fodé Tounkara. De jongens, van veertien en vijftien jaar, wilden zo Europa bereiken, maar hadden geen rekening gehouden met de extreme kou tijdens de vlucht. Op hun lichaam werd een in plastic verpakte brief gevonden, gericht aan de ‘excellenties, bestuurders en leden van Europa.’

De vondst van de dode verstekelingen en hun brief waren voorpaginanieuws. Vooral die in plastic verpakte smeekbede was voor Beugel en Overgaauw reden om voor voor KRO Netwerk naar Guinee te trekken, op zoek naar hun levensverhaal. Ze ontmoetten er, in en sloppenwijk, een andere jongen die droomde van Europa. Hij kreeg, als symbool voor het talent dat schuilgaat onder de jeugd van Guinee, een hoofdrol in de documentaire. Na de opnamen ontfermde Beugel zich – eerst met haar crew, later met anderen – over zijn lot. Er werd een stichting opgericht om zijn opleiding te betalen, eerst aan de middelbare school, toen aan een particuliere universiteit in Conakry, die hem zou voorbereiden op een universitaire studie in Frankrijk. Daarna wilde hij terug naar Guinee, om zijn land verder te helpen.

Die jongen is Ibrahime Diallo. Hij heeft zijn studie aan de University International College in Conakry afgerond, overleefde vorig jaar een bloedige opstand in Guinee, passeerde de lokale studentencommissie die alle visa-aanvragen tevoren bekijkt, werd enthousiast geaccepteerd door een Franse universiteit en stond klaar om naar Frankrijk af te reizen. Toen viel de deur alsnog in het slot. Beugel wil nu, via bevriende politici en diplomaten, een moreel beroep doen op de Franse overheid. Door Diallo op te voeren als plaatsbekleder van de twee gestorven verstekelingen.

President Sarkozy hanteert voor immigratie in Frankrijk het begrip immigration choisie, gekozen immigratie. Daarbij wordt sterker dan voorheen bekeken of de kwaliteiten van de immigrant ‘aansluiten bij onze behoeften’, zoals minister Brice Hortefeux van vreemdelingenbeleid het in een interview noemde. Wie wordt toegelaten, krijgt vanaf eind dit jaar een kaart met ‘competenties en talenten’, die drie jaar geldig is. Die talenten kunnen van intellectuele, wetenschappelijke, culturele, sportieve of humanitaire aard zijn.

‘In Frankrijk studeren tienduizend Senegalezen’, zei Sarkozy in juli tijdens een toespraak in Dakar, de hoofdstad van Senegal, buurland van Guinee. Die zouden na voltooiing van hun studie terug moeten naar hun land. ‘Waarom zouden we die in Frankrijk houden? We moeten niet de nieuwe elite van Afrika willen kapen.’

Ibrahime Diallo heeft allerlei baantjes om het hoofd boven water te houden. Hij sorteert ’s nachts de post bij een advocatenkantoor, hij brandt en verkoopt illegaal cd’s en helpt mensen met hun computer. En hij hoopt dat de Nederlands/Franse lobby hem alsnog aan het felbegeerde visum helpt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden