Frans kind heeft keus uit kranten

'De piraten van Disney vliegen door de ruimte', zo opende Mon Quotidien, kinderkrant voor 10- tot 14-jarigen, afgelopen dinsdag. Het verhaal over de nieuwste Disney-film is een dag later de opening van le Petit Quotidien, krant voor de 7-plussers....

Deze krant biedt op pagina 2 en 3 een rijk geïllustreerde bespreking van de hoofdpersonen van de film, Terwijl Mon Quotidien de lezers een ook voor volwassenen serieus te nemen interview met een van de makers biedt.

Afgezien van wat verschillen, zijn er vooral overeenkomsten te vinden tussen le Petit Quotidien, Mon Quotidien en l'actu (de laatste is de krant voor 14 en ouder): een pagina of acht, op alle pagina's kleur, veel korte stukjes en veel stripfiguren, met in meer of mindere mate aandacht voor het wereldnieuws. Daar worden de 5- tot 6-jarigen, voor wie het krantje Quoti is bestemd, nog niet mee lastiggevallen.

'De jonge lezer is een zapper, die niet langer dan tien minuten de krant leest', weet de 32-jarige Olivier Gasselin, adjunct-hoofdredacteur van de vier kranten. Mon Quotidien verscheen in 1995 als eerste, nadat hoofdredacteur François Dufour in Japan had gezien hoe een serieus dagblad de 10- tot 14-jarigen bediende met een dagelijkse bijlage.

Zeven jaar later liggen er vier kranten. Goed lopend zijn Mon Quotidien en Le Petit Quotidien, met oplagen van respectievelijk 65 en 70 duizend. Moeilijker gaat het met l'actu, begonnen in 1998. Het trekt slechts 27 duizend lezers. Toch gaat Dufour ook hiermee door, omdat hij het belangrijk vindt de adolescenten te bereiken. 'We willen hen aanspreken op alle onderwerpen die hen bezighouden, inclusief taboe-onderwerpen als pedofilie, drugs en prostitutie.' Ook nog verliesgevend is Quoti, met een oplage van 20 duizend, maar dat krantje is pas in januari begonnen.

De uitgeverij Play Bac Presse, waar de vier kranten toe behoren, is vooral bekend van spelletjes en verder niet actief in het krantenvak. Plannen om een echt dagblad te beginnen of het veel grootschaliger aan te pakken, zijn er niet.

Gasselin omschrijft zijn lezers als overwegend 'de goede leerlingen'. Die vormen een aardige nichemarkt, maar veel groei zit er niet meer in, verwacht hij. Vandaar dat de blik van de uitgever zich op andere landen richt. Buitenlandse belangstelling is er veelvuldig, maar tot concrete projecten heeft het nog niet geleid. In de VS lopen nu serieuze gesprekken. Als hij hoort van het Nederlandse intitiatief, reageert Gasselin enthousiast. 'Laat ze maar bellen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden