Column

Frankrijk op zoek naar de belastingmoraal van Google

Dansen rond de belastingschandpaal.

Eric Schmidt van Google. Beeld afp

Op het moment dat Eric Schmidt, topman van Alphabet, dat het moederbedrijf van Google is, gisteren op het Startup Fest in Amsterdam weer eens zat af te geven op Europa - er zijn te veel regels, er is te weinig geld, er zijn te veel werknemersrechten, er is te weinig moed, er wordt te klein gedacht en te veel getreuzeld, het onderwijs deugt niet, de mentaliteit deugt niet, ondernemen is hier een hopeloos gevecht tegen de mannetjes van de bureaucratie, enfin u kent het rijtje wel - werd bekend dat de Franse autoriteiten het Parijse kantoor van Google waren binnengevallen.

De Fransen zijn benieuwd, zo liet het Openbaar Ministerie bij persbericht weten, of Google aan al zijn belastingverplichtingen jegens de Franse staat voldoet. Daar bestaan twijfels over. Twijfels ter grootte van 1,6 miljard euro, wat ook voor Google geen kinderachtig bedrag is.

Bij Google zullen ze het er wel op houden dat ook de belastingwetten op het oude continent stom geneuzel zijn van de bange Europeanen die groots en meeslepend ondernemen alleen maar hinderlijk in de weg staan. Met hun atv-dagen. Google wil best ondernemen in Frankrijk, graag zelfs, maar om in ruil daarvoor de Franse staatskas overdreven te spekken: tsss.

Men zou kunnen redeneren dat een bijdrage aan de publieke kassen de 'hopeloos achterlopende universiteiten in Europa' (dixit Schmidt) iets minder achterlijk zou kunnen maken. Maar dat zal ook wel een voorbeeld zijn van een typisch oud-contintentale mentaliteit.

Met het Verenigd Koninkrijk sloot Google een paar maanden geleden nog een belastingakkoord. Lange tijd was het zoekbedrijf er min of meer in geslaagd zich de Britse fiscus van het lijf te houden, door de Europse inkomsten goeddeels via belastingontwijkfacilitator Ierland te laten lopen. Van daaruit loopt het spoor, zo luiden de aantijgingen, naar Bermuda en/of naar de Maagdeneilanden, mogelijk met een kleine omweg langs Amsterdam. Het mag allemaal.

Maar het gezeur zwol aan, de pers ging opruiende stukjes schrijven, de kleine mensen begonnen zich af te vragen waarom zij wel en Google niet. Sinds dansen rond de belastingschandpaal een nieuwe vorm van amusement is geworden, kom je als belastingontwijker niet meer weg met het verweer 'maar ik ben hip en cool, en ik zet jullie op de kaart'. Alsof Europa vóór Google een zwart gat was in de Bosatlas.

Er kwam een deal met de Britten: Google betaalt eenmalig 130 miljoen pond om belastingontwijking over de afgelopen jaren in één keer af te kopen en zal voortaan jaarlijks geen 20- maar 30 miljoen pond aan belasting betalen - twee keer hoesten - en we hebben het nergens meer over. Slappe hap, loeide meteen een deel van de volksvertegenwoordiging. De belastingwetgeving lijkt wel elastiek, verbaasde een Lagerhuislid zich. Joh, dit heet gewoon kapitalisme, is Schmidts vaste antwoord.

Wilden de Fransen ook zo'n overeenkomst? Nee, de Fransen wilden niet ook zo'n overeenkomst. Dat de Britse fiscus zich in het pak laat naaien door de snelle jongens uit Mountain View, moeten ze daar zelf weten. De Fransen zijn van het confrontatiemodel. Een leger fiscaal rechercheurs, ict-specialisten en corruptiebestrijders verzamelen, schouders tegen de deur en duwen maar. Op zoek naar de belastingmoraal van Google.

In Amsterdam, op het Startup Fest, beklaagde Eric Schmidt zich ondertussen over de 'miljoenmiljard' regels die het ondernemen in Europa zo hinderen. Maar over de Franse fiscus had hij even niets te zeggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.