Frank Ocean Channel Orange

Island Def Jam/Universal

Ineens was daar dinsdag voor iedereen te beluisteren en te koop op iTunes de plaat die behalve de meest besproken ook een van de betere van het jaar zal blijken te zijn: Channel Orange van Frank Ocean. Helemaal uit de lucht vallen komt het niet, dit onwaarschijnlijk sterke album van de pas 24-jarige Frank Ocean. Zo was zijn mooie, verleidelijke soulstem al te horen op Jay-Z's en Kanye Wests coproductie Watch The Throne en op She, het sterkste nummer van Tyler, de voorman van Odd Future.


Maar het beste bewijs voor Oceans muzikale vakmanschap leverde hij vorig jaar op zijn eigen gratis als download aangeboden album Nostalgia, Ultra. Vooral als componist en zanger leverde Ocean hiermee een knap visitekaartje af, maar ook deze zogeheten mixtape verbleekt bij het gebodene op Oceans eerste reguliere album voor een grote platenmaatschappij.


Channel Orange (de fysieke cd komt maandag uit) is in alle opzichten een verbijsterend album. Dat Ocean kon zingen, wisten we. In het eerste liedje Thinking About You zet hij zijn falset in als extra wapen, waarmee meteen de vergelijking met Prince opduikt. En dat betreft dan nog slechts de zang.


Andere namen die meteen naar voren komen, zijn die van Stevie Wonder en D'Angelo. Er loopt een lijn van Stevie Wonder in de jaren zeventig, Prince in de jaren tachtig, D'Angelo eind jaren negentig tot Frank Ocean nu. Allen hebben de zwarte popmuziek een nieuwe sound gegeven. Zo is de manier waarop Ocean drums laat samengaan met toetsen minstens zo vernieuwend als wat Stevie Wonder in de jaren zeventig deed. Terwijl de inbreng van rockgitaren in Pyramids en Pink Matter net zo verrassend is als bij Prince indertijd al, is hier niet Jimi Hendrix maar Pink Floyds David Gilmour de referentie.


De songs zijn zonder uitzondering sterk en laten steeds geluidjes en instrumenten samenvallen zoals dat niet eerder gebeurde. Neem nu Pyramids, met bijna tien minuten het langste nummer op de plaat. Duistere synths die ineens transformeren tot een eurotrance-geluid, maar dan ontdaan van elke jubel: het is maar een deel van het spel van beats, bleeps, analoge instrumenten en digitale verhaspelingen waar Ocean de luisteraar op trakteert.


Muzikaal vernieuwend, zangtechnisch knap en dan ook nog eens tekstueel interessant, dit Channel Orange. Want zijn liedjes gaan ook nog eens ergens over. Verwende Californische sterren krijgen ervan langs in Sweet Life en Super Rich Kids. En Crack Rock kent aangrijpende regels als 'Your family stopped inviting you to things, or let you hold their infants'.


Knap ook hoe alle nummers, die zelden de standaard couplet-refrein-couplet-formule volgen en soms middenin lijken af te breken, toch tot een geheel aan elkaar zijn gesmeed. Soms met hulp van vage 'interludes', die pas na meerdere beluisteringen hun functie krijgen. Uiteindelijk, wanneer de plaat afgelopen is, blijkt er niets anders op te zitten dan hem nog een keer te draaien.


Natuurlijk, na drie dagen is het te vroeg om vast te stellen of Frank Ocean nu al zijn Innervisions, Purple Rain of Voodoo heeft gemaakt. Maar dat Channel Orange een buitengewoon knappe en unieke plaat is, lijdt geen enkele twijfel.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden