Francofilie

Acteur, schrijver en regisseur James Franco is met zijn film Child of God én de verfilming van zijn verhalenbundel Palo Alto zeer aanwezig in Venetië.

Vermoedelijk had de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy in 1972, bij de conceptie van zijn inktzwarte roman over een necrofiele en zwakzinnige grotbewoner, geen drommen gillende Italiaanse meisjes in gedachten. Toch staan ze er, ruim veertig jaar later, in Venetië. Elkaar verdrukkend tegen dranghekken die langs de rode loper zijn opgesteld, voor de wereldpremière van de literatuurverfilming Child of God.

De naam van de regisseur zal er iets mee te maken hebben: James Franco (35). Nee, gebaart festivaldirecteur Alberto Barbera vaderlijk naar de populaire acteur, als die zaterdagavond na een goed kwartier fans begroeten aanstalten maakt de zaal binnen te gaan. Je hóeft nog niet naar binnen. Deel jij nog maar wat handtekeningen uit, en knuffels. Het gegil zwelt weer aan.

Eerder op de dag kwam de filmpers bijeen in het festivalpaleis om Franco te vragen waarom hij nu juist zo'n extreem boek wilde verfilmen. 'Omdat ik die vraag verwachtte, heb ik Cormac gevraagd naar zijn beweegredenen destijds', zegt de regisseur. McCarthy, bekend van zijn eveneens verfilmde en hooguit iets minder donkere romans The Road en No Country For Old Men, antwoordde Franco slechts dat hij 'geen idee' had wat hem bewoog. 'Als je haren op je rug omhoog staan bij het lezen, wat bij mij gebeurde, dan zit er kennelijk iets vitaals in het boek. Voor mij gaat Child of God over een man die extreem eenzaam is. Hij wil wel contact maken met andere mensen, maar kan niet. Dat soort universele ervaringen, die we allemaal wel eens meemaken, kun je soms het beste extreem overbrengen, meer samengebald. Een passage in het boek die me trof, was die waarin hij onhandig zeult met een lijk. Deze moordenaar is niet zo goed in wat hij doet.'

Met Child of God stelde Franco zich voor een moeilijke taak: het publiek iets van empathie te laten voelen bij het kijken naar een grommende en kwijlende waanzinnige, die dode meisjes spaart en bemint in een grot. Dat hem dat zo nu en dan lukt, is knap. De opbouw van de film is wel wat onvolkomen, zoals vaker bij Franco's regieën. Waarom hij zich als filmer zo vaak op bestaand werk baseert, vraagt iemand. Franco fronst. 'Het is beter voor me. Als ik literatuur van schrijvers die ik zeer bewonder bewerk, voel ik een grote verantwoordelijkheid. Als ik een origineel script schrijf, ben ik juist sneller tevreden, dan is er minder druk.'

Diezelfde dag gaat er in Venetië nog een Franco-productie in première, wél gebaseerd op origineel werk van de acteur. Palo Alto, een verfilming van zijn verhalenbundel uit 2010, is een sfeervol doch weinig origineel plotloos drama over blowende en rondhangende tieners in Californië, met auteur Franco in een bijrol als hitsige sportleraar. Geregisseerd door een debuterende Gia Coppola (25), de kleindochter van cineast Francis Ford (via diens in 1986 bij een speedbootongeluk omgekomen zoon).

Vanwege zijn veelzijdigheid wordt Franco, die naast het acteren, regisseren ook nog schrijft, schildert en studeert (soms aan meerdere universiteiten tegelijk), in Amerika ook wel 'renaissance man' genoemd. In de komedie This is the End, die in Amerika al 100 miljoen dollar opbracht, en momenteel te zien in de Nederlandse bioscoop, ridiculiseert Franco - niet voor het eerst - dat imago, door 'zichzelf' te spelen: een pretentieuze en onuitstaanbare ster die zijn feestje (met al zijn bekende vrienden) verpest ziet als het einde der tijden aanbreekt.

Franco, die zelf een bijrol speelt in Child of God, gunde de hoofdrol in zijn film aan de onbekende acteur Scott Haze, die hij jaren geleden leerde kennen tijdens zijn acteerklas in Los Angeles. Haze trok zich voorafgaand maandenlang terug in echt bos (en grot) om voldoende te verwilderen, en sprak tijdens de opnamen nauwelijks met derden. 'Zijn eigen idee', benadrukt Franco. Verplichte kost voor acteurs die willen doorbreken, zo'n extreem method-achtig doormaakproces. Nadat Haze in Venetië over zijn bosperiode heeft verteld, gaat dit feit langs entertainmentsites de wereld over.

Iets soortgelijks maakte Franco mee toen hij zich uitputtend voorbereidde voor zijn rol als James Dean in de gelijknamige tv-film uit 2001. Voor de rol als het vroeggestorven filmicoon schoolde de acteur zich in motorrijden, gitaar spelen en roken - twee pakjes per dag - en brak hij (tijdelijk) met zijn familie en vriendin om zich voldoende eenzaam te voelen. Sean Penn belde de hem onbekende Franco op om die te complimenteren. Robert De Niro gaf de acteur meteen een volgende rol.

Of, en wanneer Child of God in de reguliere bioscoop verschijnt is onzeker. 'De film is nog aan geen enkel territorium verkocht', beaamt Franco, die niet de indruk wekt daar ook maar een moment wakker van te liggen.

James multitalent Franco

In 2013 verschijnen er 11 speelfilms waarin hij is te zien; drie ervan heeft hij zelf ge- regisseerd. Zijn in splitscreen gefilmde Faulkner-bewerking As I Lay Dying ging in mei in première op het filmfestival van Cannes. Concurrent Berlijn strikte enkele maanden eerder Interior. Leather Bar, Franco's seksueel expliciete aanvulling op de controversiële jarentachtigthriller Cruising, waarin Al Pacino als rechercheur onderdook in het homocircuit. Zo'n tour met nieuw werk langs alle belangrijke festivals - behalve in Venetië wordt Child of God deze week ook op het festival van Toronto vertoond - is uitzonderlijk, ook voor de beste regisseurs.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden