Frances Ha & Oh Boy

Nu ze op dvd verschenen zijn kunt u ze nog eens naast elkaar leggen: twee grotestadskomedies à la Woody Allen.

JORIS HENQUET

Het kon geen toeval zijn en toch was het dat. Dit voorjaar verschenen vlak na elkaar twee soortgelijke grotestadskomedies in de bioscoop, overduidelijk gemaakt in de traditie van Woody Allen: Oh Boy over Berlijn en Frances Ha over New York. Allebei verhalen over stuurloze twintigers in een metropool en ook nog eens allebei gefilmd in zwart-wit. De discussie onder filmliefhebbers was dan ook al snel: welke is beter?

Het antwoord op die vraag moest uiteindelijk zijn dat het beide goed gelukte films zijn. Hooguit kun je stellen dat het sympathieke Oh Boy! van Jan Ole Gerster 'Woody Allen imiteren voor beginners' is, en het virtuoze Frances Ha van Noah Baumbach 'Woody Allen imiteren voor gevorderden'.

In Oh Boy zijn de Woody Allen-elementen eenvoudig aan te wijzen: er zijn de herkenbare begintitels (witte letters tegen zwarte achtergrond), de sfeervolle shots van de stad en onder de gehele vertelling ligt een spoor van broeierige jazzmuziek. In die setting volgen we een dag uit het leven van de Berlijnse twintiger Niko (Tom Schilling). Zowel in relaties (een meisje wordt afgewimpeld), wonen (het huis staat vol dozen) als werk (heeft hij überhaupt werk?) rommelt de lusteloze Niko maar wat aan. Zijn enige doel is eigenlijk een goede kop koffie, maar waar in de stad hij zich ook begeeft - in het café, theater, ziekenhuis - nergens lukt het hem een kopje koffie te krijgen.

Het verhaal van Frances Ha zit vernuftiger in elkaar. Ook in die film zit de 27-jarige hoofdpersoon zonder werk, zonder relatie en zonder vaste verblijfplaats, maar in tegenstelling tot de passieve Oh Boy-boy is Frances een ondernemend personage, dat door de stad huppelt en haar best doet om haar chaotische leven op poten te krijgen. Hoe graag de klunzige maar charismatische Frances (Greta Gerwig) ook wil, haar carrière als danseres komt niet van de grond en haar privéleven komt onder druk te staan wanneer hartsvriendin Sophie (over wie Frances zegt: 'Wij zijn soms net een lesbisch stel dat geen seks meer heeft') met haar nieuwe vriend naar Japan emigreert. Naast het briljante spel van Gerwig is de film zo goed door de aanhoudende stroom scherpe opmerkingen en dialogen - niet geheel toevallig ook een van de kenmerken van een doorsnee Woody Allenfilm.

De recensent van The New Yorker schreef eerder dit jaar zelfs: 'Het lijkt erop dat Noah Baumbach met Frances Ha zijn eigen Manhattan gemaakt heeft'. Hiermee refereerde hij aan de zwart-witfilm van Woody Allen uit 1979, die te boek staat als de ultieme filmode aan New York City. Het knappe van Frances Ha is dat Baumbach (The Squid and the Whale, Greenberg) niet alleen zijn voorganger imiteert, maar diens voorbeeld combineert met zijn eigen stijl én een zeer hedendaagse thematiek. Wanneer Frances en Sophie in de New Yorkse metro wanhopig naar hun telefoon zitten te staren omdat ze geen bereik hebben, kun je maar één conclusie trekken: deze twintigers leven middenin de 21ste eeuw, of ze nu in zwart-wit gefilmd zijn of niet.

Frances Ha

Distributie: A-film

Oh Boy

Distributie: Homescreen

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden