Fractiemedewerker

Hoe begin ik? Misschien heb ik een onderwerpje, maar als ik het aan wil pakken glipt het steeds weg, zoals duiven als je ze nadert even opvliegen en een paar passen verder weer landen. De eerste zin die je schrijft is belangrijk. Als die niet goed is gekozen loop je het gevaar ver verwijderd te raken van het onderwerp dat je voor ogen schemerde. In de onbekende stad wil je naar het centrum, maar als je uit het hotel komt sla je de verkeerde richting in en eindigt in een buitenwijk.


De eerste zin van dit stukje kan geen kwaad. Er is nog niet gekozen. Ik sta bij de balie van het hotel, lever mijn sleutel in, bekijk vluchtig een prentbriefkaart van het centrum van de stad: het stadhuis, een kerk, café met een terras. Alles wacht op me. Dat gebeurt dáár, in mijn fantasie. Hier aan mijn werktafel sloeg ik zopas De verdovers open, de nieuwe roman van Anna Enquist. De eerste zin ervan luidt: 'Drik de Jong wacht.' Wat me bij deze woorden wakker houdt is de naam Drik, dus niet Dirk. Verder verkeert alles nog in diepe, afwachtende stilte, de stilte voor de storm van het boek. Niet alleen Drik wacht, maar ook de lezer en de schrijfster zelf. Dan komt iedereen in beweging. Drik blijkt op een patiënt te wachten, de lezer leest zich een stuk het boek in, de schrijfster blijft hem steeds even voor, tot ze aan het eind van de roman gelijk eindigen.


Ik pak mijn onderwerpje nu maar bij het nekvel. In de krant las ik dat twee Statenleden, Bosman en Heemels, zichzelf tot hun eigen fractiemedewerker hebben benoemd, waardoor deze Limburgse PVV'ers 'een extra salaris opstrijken'. Het ministerie van Binnenlandse Zaken tekent bezwaar aan tegen dit foefje en vindt deze dubbelfunctie 'om integriteitsredenen niet aanbevelenswaardig', een in beschaafd Haags gestelde verwoording van het begrip 'verwerpelijke oplichterij'. Voor een deel bevind ik me in dezelfde positie als de Statenleden. De Kamer van Koophandel beschouwt mij als een zelfstandige zonder personeel, maar eigenlijk klopt dat niet. Net als Bosman en Heemels heb ik mezelf tot medewerker benoemd van de schrijver die ik ben. In die hondenbaan slijp ik potloden, vul ik vulpennen, houd ik mijn schrijfmachine schoon en stuur ik mezelf in weer en wind de straat op om nieuw papier in te kopen. Het verschil is dat ik zelf voor het salaris van mijn medewerker opdraai en het niet graai uit de staatsruif, zoals wijlen Jacques Gans ooit in De Telegraaf Rijks schatkist placht te betitelen.


Heemels en zijn fractiemedewerker kwamen ook op een andere manier in de pers, deze keer als beoordelaars van kunst. Het gaat, in het kort, om de toekomst van een collectie van postmoderne kunst, aangelegd door de particuliere verzamelaars Jo en Marlies Eyck. Ze zijn een dagje ouder, voelen zich niet meer in staat om de collectie goed te beheren, maar willen die graag bij elkaar houden, een begrijpelijk streven. Na een jaar van 'politiek gesteggel' gaat dit nu ook gebeuren, ondanks de tegenstand van Heemels e.a. en op kosten van de provincie Limburg. Heemels is er geen voorstander van. Hij noemt de collectie 'elitaire kunst waar de meeste Limburgers nog nooit van gehoord hebben'. Dit lijkt me geen sterk argument. Er zal wel meer zijn waar de meeste Limburgers (en Nederlanders, behalve natuurlijk die van de elitaire grachtengordel) geen kennis van hebben, maar dat betekent nog niet dat het aan zijn lot moet worden overgelaten. De koudwatervrees van de PVV voor de kunst van nu neemt juffershondjesvormen aan.


Terwijl ik dit schrijf prikt Heemels' fractiemedewerker met punaises een reproductie van de Zonnebloemen van Van Gogh op de muur. Daarna neemt hij een koekje uit de koekjestrommel, voorzien van een afbeeldig van De Nachtwacht. 'Breed gedragen cultuur', zoals Heemels die wenst. Geen linkse hobby.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden