Fout

Een van de meest in het oog springende momenten van De ontmaskering van de vastgoedfraude waren de eerste seconden. Aan het begin van de boeiende vierdelige VPRO-dramaserie werd in drie zinnen driemaal hetzelfde gezegd: deze 'filmische interpretatie' van de vastgoedfraude 'beoogt geen waarheidsgetrouwe weergave' te zijn. Feit en fictie zijn vermengd. En o ja: 'Ook de voorkomende karakters zijn in belangrijke mate gebaseerd op fictie.'


Goed dat de aftiteling het óók nog even meldde. Juridisch dichtgetimmerd; kennelijk nodig wanneer drama zich ontfermt over een non-fictieboek als De vastgoedfraude van Vasco van der Boon en Gerben van der Marel.


Veel meer natuurlijk springt die ene vage vastgoedjongen in het oog: Jeroen Willems. Ook al doordat een van zijn eerste scènes door wrang toeval bestond uit zijn reanimatie. In zijn spel als de zangerige, in coke gedoopte Theo Frijn (de 'fictieve' versie van Nico Vijsma, hoofdrolspeler in de echte vastgoedfraude) oversteeg hij verre dat van Ian Blok als 'Ger van Woerkom'. Volgens kenners vertolkt Blok als kille, hebzuchtige graaier weliswaar eenzelfde karakter als Bouwfondsbaas Jan van Vlijmen, maar zelden zie je op tv iemand na een FIOD-inval in zijn villa zo vlak en gevoelloos tegen zijn verbouwereerde vrouw zeggen: 'Ik los dit op, liefje. Ik los dit op.'


Geloofwaardigheid: bijna alles ging goed in De ontmaskering van de vastgoedfraude, maar de valkuil van drama is dat een enkel vuiltje in het oog het zicht kan belemmeren op het vele moois eromheen. Een naturel script en getalenteerde acteurs zijn lang niet altijd voldoende. Geslaagd (televisie-)drama is aangelengd met nog een raadselachtig ingrediënt: iets tussen geloven en gunnen in.


Dat lukt goed in de tweede reeks van de Nederlandse misdaadserie Penoza (KRO), die het moet hebben van het duizelingwekkende, maar oerspannende scenario en het uitstekende acteerwerk van onder anderen Willem Nijholt, Marcel Musters en Tom Jansen. Dat alles poetst het soms ongeloofwaardige spel van Monic Hendrickx en Eric Corton geheel weg.


De serie wordt op zondagavond gevolgd door het aanzienlijk slappere Lieve Liza (NTR). Typisch Hollands tv-drama in de ouderwetse zin van het woord: te geforceerd lollig script en vooral te houterig gespeeld. Nergens geloofwaardig, laat staan realistisch.


Humor blijkt weer een spekglad pad, maar een zekere ironie kan wonderen verrichten. De knipoog: het is samen met nostalgie het fundament waarop 't Schaep (nu weer in Mokum) ook in de derde reeks recht overeind staat. Dat scenarist Frank Houtappels er na gebleken succes zelfs de overleden Opoe (Carry Tefsen) voor uit de hemel toverde, zij hem vergeven. Evenals het niet altijd geloofwaardige decor van de jaren tachtig, dat hier soms de jaren vijftig ademt.


Geheel anders van aard drijft ook het RTL-drama Divorce op de kracht van ironie. Hoewel minder dan in het gelijksoortige Gooische vrouwen, begint de RTL-serie met onder anderen Waldemar Torenstra en Jeroen Spitzenberger na enkele afleveringen steeds beter haar plek te vinden. Het drama rond drie scheidende mannen die in één huis wonen, strooit kwistig met clichés over mannen en vrouwen, de glimlach ligt op de loer (om zich niet eens zo vaak te vertonen).


Mannen doen het goed in tv-drama. Zolang ze maar fout zijn, of om te lachen. Dan geloof je ze Eanzelf.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden