Fort Europa

VOLKSVERHUIZINGEN zijn van alle tijden. Van oudsher trokken grote groepen mensen weg uit hun oorspronkelijke woonplaatsen als gevolg van klimaatveranderingen, bevolkingsaanwas, armoede, oorlog of onderdrukking....

Een term als landverhuizers is in onbruik geraakt. Er zijn modernere benamingen voor in de plaats gekomen, zoals migranten, asielzoekers of illegalen. De aspiraties zijn echter hetzelfde gebleven. Behalve geweld en repressie vormen de welvaartsverschillen in de wereld een steeds belangrijkere drijfveer voor mensen om elders hun heil te zoeken. De rijke Europese verzorgingsstaten vormen hun toevluchtsoord.

Massaal wordt geprobeerd de administratieve muren van Fort Europa te slechten. Jaarlijks melden zich hier naar schatting zo'n half miljoen immigranten. Ze komen door de lucht, over land, of over zee. Af en toe wordt de tragiek van de volksverhuizing zichtbaar. Dat is wanneer een vrachtwagen wordt aangetroffen met gestikte Chinezen, of wanneer lijken van verdronken Noord-Afrikanen aanspoelen op de Spaanse kust of wanneer een roestige boot met uitgedroogde en oververmoeide Iraakse Koerden vastloopt op het strand van de Franse Côte d'Azur.

Zulke schrijnende beelden roepen gemengde gevoelens op: medelijden, maar ook angst. We willen de mensen helpen, maar de overweldigende massaliteit van het probleem maakt dat moeilijk. We kunnen niet iedereen toelaten, maar we zijn ook niet in staat iedereen te weren.

Dit zijn de uitersten waarbinnen de discussie over het migratievraagstuk zich dient te bewegen. Daarbij moet zoveel mogelijk duidelijkheid worden betracht. Want daar gaat het debat mank aan. De voorstanders van ruimhartige toelating denken vaak te lichtvaardig over het absorptievermogen van de westerse samenlevingen. Bovendien hebben zij de neiging andersdenkenden onder zware morele druk te plaatsen. De regeringen suggereren tegen beter weten in dat zij het nationale grondgebied effectief kunnen afsluiten voor ongewenste migranten.

De Europese landen ontkomen er niet aan gemeenschappelijke regels op te stellen voor zowel economische als politieke vluchtelingen. Dat onderscheid mag in de praktijk lastig zijn, een alternatief is er niet. Wat betreft economische migranten moet Europa toe naar duidelijke, strenge selectiecriteria. Een gemeenschappelijk immigratiebeleid, gestoeld op de gedachte dat migranten ook een bijdrage kunnen leveren, ontbreekt vooralsnog. In die leemte moeten de Europese landen snel voorzien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden