reportage

Fons Lammerink is ‘kampioen lijnentrekker in de regio’ – en tot de laatste snik trouw aan VV Reutum

Wie lid wordt van de Twentse voetbalvereniging VV Reutum blijft daar vaak een heel leven aan verbonden. Fons Lammerink (72) is al 66 jaar vergroeid met de club. Eerst als speler, nu als vrijwilliger.

 Fons Lammerink trekt de lijnen op het veld van VV Reutum.  Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Fons Lammerink trekt de lijnen op het veld van VV Reutum.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Met een uitgestreken gezicht en op een tempo alsof de vakantie nog in zijn lijf zit, loopt Fons Lammerink (72) achter een karretje gevuld met verf op waterbasis. Achter hem tekent zich een kaarsrechte lijn af op het pas gemaaide voetbalveld. Een andere vrijwilliger bepaalt een paar meter verderop, gehurkt met een touwtje aan een pin, de route die Fons aflegt.

Fons, beter bekend onder zijn bijnaam Kees, ooit ontstaan vanwege zijn witte huidskleur (‘witkees’), is al zo lang hij zich kan herinneren aangesloten als vrijwilliger bij VV Reutum, een amateurvoetbalclub in het gelijknamige dorp. Nu een aantal geplande dagtochten door Nederland in verband met corona niet zijn doorgegaan, is hij extra vaak te vinden op het sportcomplex.

Op de maandagen komt hier de ‘vutploeg’ samen, bestaande uit dertien pensionado’s van wie de meesten de 70 zijn gepasseerd. Waar zij in vroegere tijden nog met paardenkracht over het veld draafden, houden ze zich tegenwoordig bezig met alle onderhoudswerkzaam­heden van de club.

Met een nieuw seizoen voor de boeg wordt deze maandag een tandje extra bijgezet. Het onkruid wordt gewied, de netten in de goals worden opnieuw gespannen, de bladeren weggeblazen.

Om de buurman, een ‘boer in ruste’ die een boerderij pal naast de vereniging bewoont, tevreden te stemmen wordt ook nog een net opgehangen dat overvliegende ballen moet tegenhouden. ‘Is-ie niet zo blij mee’, mompelt Fons, een man van weinig woorden, wat ook als een vorm van Twentse nuchterheid beschouwd kan worden.

Veel zekerheden

Wie in Reutum, een dorp van pakweg dertienhonderd inwoners, wordt geboren kent een groot aantal zekerheden. Frank Droste, voorzitter van de voetbalclub waar hij van kinds af aan zijn ‘mooiste uurtjes van de week’ beleeft, verwoordt het als volgt: ‘Ik ben er geboren, ik ben er getrouwd en ik ga er dood.’

Gedurende die levenswandel gaan Reutummers naar een vaste school, een vast café, vieren ze carnaval en is de kans groot dat ze bij een van de drie grote werkgevers uit de regio aan de slag gaan: een loonwerkersbedrijf, een aannemer en een sloopbedrijf, tevens de grootste sponsoren van VV Reutum.

Ook wat betreft de sport telt het palet in het dorp drie kleuren: er is een volleybalvereniging, een klootschietvereniging (‘dingetje uit de regio’) en een voetbalvereniging.

‘Er komen bijna geen leden van buiten het dorp’, zegt voorzitter Frank Droste. ‘Of je nu goed bent of minder goed, je vormt met je leeftijdsgenoten een team. En daar doe je het mee.’ Dat de club die 225 leden telt het desondanks tot de derde klasse van de KNVB heeft geschopt, vervult hem met trots. Evenals het gevarieerde aanbod: er is een damesteam en een g-team. ‘Een gehandicaptenteam’, licht hij toe.

Zomerserie ‘Handen uit de mouwen’
Wie zijn de mensen die, mogelijk aangespoord door de coronapandemie, de drang voelen om zich nuttig te maken? Wat motiveert hen? Welke lessen trekken ze eruit? Het zijn vragen in de zomerserie Handen uit de mouwen.

Imposante lengte

Voor Fons, die als jongen graag een balletje op straat trapte, was het een vanzelfsprekendheid dat hij zich als 6-jarige bij VV Reutum aansloot. Zijn broer ging hem voor, later werden twee jongere broertjes ook lid.

Met zijn imposante lengte, die richting de twee meter gaat, was zijn positie op het veld bepaald: centraalachter. Daar stond hij tot zijn 32ste, toen zijn rug het voor gezien hield. Wat niet betekende dat hij de club de rug toekeerde. Want wie eenmaal lid is van VV Reutum, blijft doorgaans een heel leven betrokken bij de club. Sport, vriendschap en gezonde rivaliteit met de andere verenigingen uit de buurt: het is er allemaal op die ene plek aan de rand van het dorp, uitkijkend op een haag van groen.

Fons maakte zich na zijn blessure nuttig als begeleider van de jeugdteams, trad aan in het bestuur en mag zichzelf tegenwoordig ‘hoofd belijning’ noemen. Of, zoals een medevrijwilliger uit het vutteam het beschrijft: ‘Fons is kampioen lijnentrekker in de regio.’

Krat pils

De mannen hebben voor de pauze plaatsgenomen in de kantine, die aandoet als een bruine kroeg. Op tafel staan thermoskannen koffie en een schaal witte bolletjes met ham. Hoofdtrainer Peter Bokma, die het vutteam deze maandag met de schoffel ondersteunt, demonstreert intussen waar de luikjes in de tafels toe dienen. ‘Kijk, hieronder zit een gat, precies groot genoeg voor een krat pils.’

Ja, het bier vloeit rijkelijk bij de club, zal iedereen hier beamen. ‘Het zorgt voor een gezonde kasomzet’, aldus Fons. Op zondagen, als het eerste elftal een thuiswedstrijd heeft gewonnen, wil er ook nog wel eens een karaokeset uit de kast worden getrokken.

Nadat een van de vrijwilligers via Buienradar heeft vastgesteld dat het weer hen goedgezind is (‘het blift dreuge’) is het tijd om weer aan het werk te gaan. Fons blijft in de hal nog even stilstaan bij de fotowand, die teruggaat tot 1944, het jaar waarin de club werd opgericht. Hij valt er gemakkelijk tussenuit te pikken: Fons torent overal bovenuit. ‘Die is dood’, wijst hij naar zijn oude elftal. ‘Die ook, en die en die en die.’

Zonder verder een spier te vertrekken loopt hij naar buiten, overziet het veld waarvan hij elke graspol lijkt te kennen en besluit dan de reclameborden onder handen te nemen. Sommigen zijn aan vervanging toe. Als die klus erop zit, zal hij een visje eten in de kantine. En een biertje drinken. Zoals altijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden