Folkmuzikant uit De Peel werd ster in VS

Het eeuwige leven: Ad van Meurs 1953-2017

Eens werd Ad van Meurs uitgeroepen tot de beste singer-songwriter van de lage landen en Rolling Stone schreef lovend over zijn 'hard folk'.

Ad van Meurs

'In de eerste helft van je leven verlang je naar iets dat alles oplost en zin geeft, de totale liefde bijvoorbeeld. Met de ouderdom droogt dat verlangen op en groeit er een verlangen naar de tijd dat je het verlangen nog voelde, naar hartzeer.'

Ad van Meurs was levensfilosoof en muzikant. Dat was een ideale combinatie. Hij was Big in Eindhoven maar ook zeer gewaardeerd bij folkliefhebbers in de rest van Nederland en in de Verenigde Staten. Hij gold als een uitzonderlijk talent dankzij zijn warme stem en fingerpicking-gitaarspel. Hij was al singer-songwriter voordat het woord werd uitgevonden. Behalve folkartiest en vertolker van wat nu americana heet, was hij ook een groot bluesmuzikant.

Van Meurs overleed 10 november op 64-jarige leeftijd aan de gevolgen van lymfeklierkanker. Een stamceltransplantatie kon op het laatste moment niet doorgaan, omdat hij te veel was verzwakt.

Hij werd geboren in een lerarengezin in Boxtel en groeide op in Gemert in de Peel. Al jong kreeg hij pianolessen. In dichtvorm schreef hij Nederlandse teksten, maar toen hij in bandjes ging spelen, verruilde hij dat voor Engels. 'Muziek was een middel om te ontsnappen aan de kleinburgerlijkheid van het dorpse bestaan. En de taal van die muziek was Engels.' Hij studeerde een blauwe maandag filosofie, maar koos voor de muziek en werd pianist bij de folkrockband Deirdre, die speelde in de stijl van de Britse folk.

Begin jaren tachtig ruilde hij de piano in voor de gitaar en richtte zich op het genre new wave in de bands Bleistift en W.A.T. In deze laatste band was ook Ankie Keultjes actief als zangeres en toetsenist. Zij werd de liefde van zijn leven. Met haar zou hij twee kinderen krijgen.

Een vetpot was het niet meteen. De drie albums die W.A.T. uitbracht, leverden nauwelijks iets op. Het eerste jaar woonden ze in een omgebouwde varkensschuur. Het succes kwam met de oprichting van zijn soloproject The Watchman. Hier kon Van Meurs zijn liefde kwijt voor muziek uit het diepe zuiden van de VS. Amerikaanse producers als Joe Boyd en Jack Clement, die voor supersterren als Elvis en Johnny Cash hadden gewerkt, onderkenden zijn talent. Met het album The Watchman kreeg hij bekendheid in de VS en het blad Rolling Stone schreef een lovend artikel over de 'hard folk from Europe'. In totaal zou hij met The Watchman dertien cd's maken. De Volkskrant riep hem in 2002 na de tiende cd uit tot 'de beste singer-songwriter van de lage landen'. Op een van de laatste cd's stond het bekende nummer Easy Riders van de Peel.

Naast muziek maken met zijn eigen bands deed hij ook veel andere dingen voor de Eindhovense muziekscene. Zo was Van Meurs organisator van de wekelijkse concerten die in de Meneer Frits-zaal van Muziekgebouw Eindhoven werden gehouden onder de titel 'Ad van Meurs presenteert'. Daar traden internationale grootheden op, maar ook lokale artiesten. In 2001 was Van Meurs als programmeur betrokken bij de eerste editie van het festival Folkwoods, dat hij daarna nog vele jaren mede organiseerde.

In 2005 werd hij door productiehuis Oost-Nederland gevraagd deel te nemen aan NO blues. Met de band maakte hij zes cd's met wat hij arabicana noemde, een combinatie van americana en traditionele Arabische muziek. Voor dit statement tegen de anti-Arabische stemming kreeg hij in 2009 de Mixed Publieksprijs. Later keerde hij terug naar de folk en maakte twee Nederlandstalige cd's. In 2015 werd de fatale ziekte vastgesteld. Van Meurs maakte nog de cd Dorset Moon, waarop hij deels terugkijkt op zijn leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.