Fluitconcert voor verbaasde Barrichello

Michael Schumacher is zo goed dat hij niet meer geloofwaardig hoeft te zijn. De wereldkampioen wilde gisteren - zei hij - zo 'close' mogelijk finishen met teamgenoot Barrichello....

Was het een foutief soort wraak voor de gebeurtenissen in Oostenrijk waar de Ferrari-teamleiding Barrichello naar een geheel onverdiende tweede plaats verordonneerde ten faveure van de man die toen nog wereldkampioen moest worden? Ook Schumacher leek daar toen, althans voor de buitenwacht, ontevreden over, ook al werd daar de grondslag voor zijn vijfde wereldkampioenschap gelegd.

In elk geval was ditmaal de beslissing van Schumacher hoogstpersoonlijk zelf geweest. Met opzet dan wel per ongeluk. Want Ferrari's oppertacticus Ross Brawn hield vol dat het team wel degelijk Schumacher als winnaar had voorzien. Volgens de krachtsverhoudingen was dat ook terecht geweest - de Duitser was het hele weekeinde de beste geweest.

Maar dan: daar was nog altijd de twijfel over Barrichello's tweede plaats in het wereld-eindklassement. Schumacher kondigde al weken geleden publiekelijk aan dat hij er persoonlijk voor zou zorgen dat Barrichello vice-wereldkampioen zou worden. Sinds gisteren heeft de kleine Braziliaan die titel. Daar kan de laatste Grand Prix van dit seizoen, over veertien dagen in Japan, niets meer aan veranderen.

Dus alweer de vraag: deed Schumacher het met opzet? Er is een precedent: in 1955 liet de grote Fangio zijn teamgenoot Stirling Moss de Grand Prix van Engeland winnen. Moss weet tot op de dag van vandaag niet of Fangio dat opzettelijk deed of niet, als dank voor bewezen diensten.

Het Amerikaanse publiek begreep er nog minder van dan de Oostenrijkers eerder dit jaar. Een echte winnaar willen ze daar zien en deze, hoe je 't went of keert, gemachineerde overwinning kon rekenen op fluitconcerten.

Slechts een volle ronde was er de mogelijkheid van een enerve rende wedstrijd met een goede start van Coulthard (McLaren-Mercedes) achter beide Ferrari's. Maar twee andere kanshebbers, de beide BMW-Williams van Montoya en Ralf Schumacher, elimineerden elkaar in feite bij het ingaan van de tweede ronde. Totaal onduidelijk bleef waarom Schumacher junior ineens zijn teamgenoot voorbij wilde. Hij remde te laat, begon te glijden en de beide wagens belandden in het gras. Ralf raakte zijn achtervleugel kwijt en sukkelde achter in het peloton verder.

Montoya viel terug naar de zevende plaats, maar wist zich met een serie merkwaardig snelle ronden weer op te werken naar zijn oorspronkelijke vierde plaats. Als, als. . .

Het is een raceseizoen om zo gauw mogelijk te vergeten. Schumacher heeft vrijwel alle records gebroken die er te breken zijn. Ferrari dat vorig jaar nog wel eens betrapt kon worden op wat mindere betrouwbaarheid, kan dit jaar letterlijk en figuurlijk niet stuk. De concurrentie probeert nu zelfs met vereende krachten de Italiaanse overmacht aan te pakken. In vroeger tijden aartsvijanden, nu werken sinds enkele weken McLaren en Williams eendrachtig samen om volgend jaar de Italianen te verslaan.

Er zijn in het verleden vaker perioden geweest dat een merk onverslaanbaar leek. Dat was het geval met Lotus in de jaren zestig en met McLaren en Williams in de jaren tachtig en negentig. Maar dat ging weer voorbij. Ferrari's suprematie is ook niet eeuwig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden