Flodderwerk tot aan de pauze

Voor een jonge lezer betekent Alleen op de wereld een constante dikke keel en snotteren. Voor een volwassene is het een permanent gevoel van mededogen en ontroering....

Remi is een vondeling die warm wordt opgevoed door Moeder Barberin. Geen geld, veel liefde. Stiefvader wil na acht jaar van het kind af en verkoopt hem aan Vitalis, een rondtrekkende straatartiest met honden en aap.

Verrek...waar is de aap? De Dierenbescherming en de Stichting Aap protesteerden tegen een exotisch dier op het Hollandse podium. Tekstdichter Ivo de Wijs, presentator van het milieu-radioprogramma Vroege Vogels wordt natuurlijk door al zijn luisteraars over de schouders gekeken. Hij kon zich Alleen op de wereld zonder aapje niet voorstellen, maar wilde wel dat alles keurig geregeld zou worden. Niet dus. De papieren van het beest kwamen niet in orde en daarom lopen er alleen drie honden rond.

Het is niet het enige wat er aan de musical schort. De opening is flodderwerk. In een paar vage mimische flitsen worden geboorte, te vondeling leggen en de liefde van de pleegmoeder aangegeven. Vervolgens wordt even snel de verkoop aan de artiest er doorgeragd. In het boek lezen we dat moeder, ondanks de lege protemonnee pannenkoeken wil maken, en dat vader het wreed tegenhoudt - dan weet je waar je sympathie ligt. In de musical krijg je de kans niet om met Remi mee te voelen . Verder is er verwarring door een ongelukkige dubbelrol, onduidelijke handelingen van het koor en veel overbodig gedraai aan decorstukken.

Ook de andere ingrediënten helpen de eerste helft niet vooruit. De muziek van Affolter pruttelt fantasieloos verder, het beeld dat we van Parijs krijgen is flutterig, en zelfs de liedteksten van Ivo de Wijs vallen tegen. Dit keer niet de gebruikelijke flonkering en humor. Wat scriptschrijver en regisseur verpesten, krijgen Scarlet Tummers (jonge Remi) en Bert Schimhoffer (Vitalis) met hun natuurlijke spel en goede zang niet meer goed.

Na de pauze worden in het script en de liedteksten de gemene karakters beter uitgewerkt, krijgt de tekst meer lucht en volgt er eindelijk eens een pittige choreografie. Ook Affolter blijkt toch over genoeg muzikale schwung te beschikken. Had dat nou niet iets eerder gekund?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden