Flesje

Tijdens ons laatste etentje vertelde mijn vader over zijn vakantie in Zweden. Hoe hoog de fjorden precies waren, hoeveel kerken en steden hij had gezien en hoeveel kilometer hij had gereden. Ik knikte. Maar vroeg niet of er ook foto's waren.

'Shit', zei mijn vader bij het toetje, 'ik heb je souvenir thuis laten liggen.' Hij keek op van zijn bord: 'Zal ik dan maar gewoon verklappen wat het was?'


Hij vertelde dat hij een aluminium drinkfles voor me gekocht had. 'Voor aan je riem.'


'Ik draag nooit riemen', zei ik, 'maar misschien past-ie ook in mijn tas?'


Mijn vader keek teleurgesteld: 'Het leek me nou juist zo leuk als-ie aan je riem zat.'


Zelf leek het me juist wat apart: zo'n stuk legeruitrusting aan je heup dat in de supermarkt bij elke stap tegen je mandje klapt. Toch zei ik: 'Ik kom het flesje wel ophalen.'


Het is nu twee maanden later en het flesje is niet opgehaald. Want al woont mijn vader op vijftien minuten fietsafstand, ik bezoek hem niet vaak. Ons contact blijft doorgaans beperkt tot halfjaarlijkse etentjes en praktische telefoontjes van zijn kant. Onder het motto 'liefde is dat je je liefde niet constant hoeft te tonen' bel ik zelf nooit. Maar soms is een motto een veredeld excuus. Misschien is elk motto wel een veredeld excuus. Hoe dan ook: ik sprak mijn vader weinig, de afgelopen jaren.


Al zie ik hem sinds kort wat vaker. Dat wil zeggen: zijn profielfoto.


Het begon met een vriendschapsverzoek op Facebook. Het duurde even voor ik doorhad dat die man met saxofoon en grote roze hoed op de foto mijn vader was. Ik had op dat moment 608 Facebookvrienden. Veel van hen kende ik niet goed. Zij mochten alles van mij weten, want de mening van vreemden doet er niet toe. Maar hoe nauwer de band, hoe groter de schaamte. Dus twijfelde ik over het toevoegen van mijn vader. Uiteindelijk klikte ik toch op 'accepteren'. Want, tja, je eigen vader weigeren op Facebook terwijl je vreemden wel toevoegt, is net zoiets als je kinderen vertellen dat de erfenis toch maar naar de bouvier van de buren gaat. Mijn vader postte zelden iets. En zo vergat ik vanzelf dat ook hij mijn statusupdates van het kaliber 'het kotsen staat me nader dan het lachen' kon lezen, en dat ook hij foto's waarop ik met een champagnefles in mijn neus op het strand sta kon zien.


Maar toen kreeg ik opeens een tweet: 'Leuke muziektips geef je!' Er stond een foto van een man met roze hoed en saxofoon naast. Mijn vader had nu ook een Twitteraccount aangemaakt, blijkbaar. Ik bekeek zijn profiel. Hij volgde mij, @MaximeVerhagen en @FemkeHalsema. Niet de lijst van een fanatiek Twitteraar. Dat bericht aan mij moest dus een uitzondering geweest zijn: een impulstweet. Verder gebruikte mijn vader Twitter en Facebook vast niet. Dacht ik. Tot gisteravond.


Mijn vader belde: 'Tante Corry is bijna jarig.' En bleef maar praten. 'Ik zag op Facebook dat je in Zeeland was. Je wilde er zeker even tussenuit, hè? Op Twitter las ik dat je het druk had. Was je met die jongens van de profielfoto die je gister postte? Of met Aniek, Maartje, Anna? Zijn dat vriendinnen? Ik zie ze wel eens op je wall staan. Trouwens: ik vond een foto van jou met Marijke Helwegen. Hij stond in het Facebookalbum van iemand die ik niet kende, maar je was getagd, dus toen heb ik maar meteen al zijn foto's bekeken. Was het een leuk feestje?'


Even was ik stil. Was het een leuk feestje, Hanna? Opeens begreep ik het. Ja, nu pas snapte ik waarom mijn vader op profielsites zat. Niet mét mij, maar vanwege mij. Ik, zijn enige dochter, die nooit belt of mailt of langskomt. Waardoor haar vader afhankelijk is van online fotoalbums van volslagen vreemden om op de hoogte te blijven van haar sociale beslommeringen en ongeplande tête-à-têtes met Marijke Helwegen. En daar was het: de schaamte. Niet om wat mijn vader nu allemaal van mij wist. Maar om wat hij allemaal niet van mij wist. Want misschien is liefde ook wel: dingen delen? Terwijl ik ophing, besloot ik: binnenkort ga ik een aluminium waterflesje ophalen. En misschien zelfs een riem kopen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden