Fladderig

Ik ben opgegroeid in een Hilversumse arbeidersbuurt. Jarenlang zag het eruit alsof ik daar ook zou blijven. Weliswaar zou ik nooit met twee linkerhanden mijn brood kunnen verdienen, maar meer dan een niet al te ingewikkelde kantoorbaan zat er toch niet in....

Gregor Hakkenberg en Huizen

Twee mislukte studies, twaalf ambachten en evenzovele ongelukken later bleek ik toch een exploitabel talent te hebben: ik kan een beetje schrijven. Via een vriend kwam ik bij een reclamebureau terecht, waar ik de tijd kreeg om dit talent uit te bouwen tot een ambacht, terwijl ook de rusteloze creativiteit die me vroeger mijn banen deed verliezen ergens goed voor bleek te zijn.

Ik verhuisde van een scharrige verdieping in Amsterdam-West naar een flat in Slotervaart en vervolgens naar een vrijstaande villa in het Gooi. Daar wonen we nu alweer een jaar of vijf met ons ideale gezinnetje (m/v/j/m). Vanuit mijn thuiskantoor werk ik als freelance copywriter voor reclamebureaus. Ik werk hard en verdien flink. We zijn rijk. Maar zijn we ook gelukkig?

Nou ja, in ieder geval niet ongelukkig. We zijn gezond en wonen in een lekker gezinshuis met ruime tuin in een prachtige buurt, vlak bij het bos en op twintig autominuten van Amsterdam. Maar toch. . . toch wringt er iets.

Eigenlijk wist ik het al een maand nadat we hier introkken. Ik hoor hier niet. Ik leef boven mijn stand. De buren zijn hartstikke aardig en we kunnen goed met elkaar opschieten, daar niet van, maar het is me te netjes, te georganiseerd.

Ik voel de verplichting de auto op de daarvoor bestemde plaats te zetten (niet op straat, maar op de oprit), het huis op orde te houden en natuurlijk regelmatig het gras te maaien. Ik kijk met afgunst naar vrienden die aan de andere kant van het dorp een eenvoudige drive-in woning hebben. Daar is de tuin al maanden een zanderige woestenij en niemand die ook maar een wenkbrauw optrekt.

Maar ja, om nu te verhuizen naar een goedkopere woning. We wonen zo mooi. Bovendien, wat zullen de mensen wel niet denken? Het erge is dat ik me daar in de afgelopen jaren druk om ben gaan maken. Wat 'de mensen' denken.

Gelukkig hebben we een oplossing bedacht. We gaan op het platteland wonen, in een flinke boerderij in de Zuid-Bourgogne. Vrijstaand, met tuin van 12 duizend vierkante meter. Daar kan ik met de hulp van France Telecom en Wanadoo.fr mijn klanten heel aardig bedienen.

Ons gezin zal een paar veren moeten laten, maar daar wonen we lekker tussen boeren die het niks uitmaakt waar we onze auto parkeren. Sterker, als ze het hooi mogen houden, maaien zij ons gras.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden