Flaauwe Werk

Op de kop van Goeree Overflakkee ligt Ouddorp. 's Zomers valt daar vast het nodige te beleven, maar op een druilerige zondagmiddag in januari houdt het niet over....

En druilerig was het gisteren.

Om niet te zeggen dat sprake was van een overweldigende grijsheid. Het land was grijs, de lucht was grijs, de zee was grijs - en alles tussen lucht en land was ook nog eens grijs.

Ten noordwesten van Ouddorp ligt het Noordzeestrand, van de bewoonde wereld gescheiden door een smal duinengebied en een niet al te hoge dijk waar enorme parkeerterreinen aan liggen. De streek heet Flaauwe Werk, wat je een mooie naam kunt noemen.

Zie: De Kwade Hoek.

Hompelvoet.

Het Vuile Gat.

Mocht het ooit nog eens echt gaan stormen, harder dan in 1953, dan kent de Nederlandse kust een aantal zwakke plekken: de duinen bij Callantsoog en Den Haag, een dijk bij Petten, de duinen bij de Brouwersdam, én Flaauwe Werk. Dit viel afgelopen zaterdag in de krant te lezen.

Tsja.

Er is natuurlijk ook een strandtent die zo heet, Flaauwe Werk, en hij was gisteren nog open ook. Het stonk er naar petroleum van kachels die het niet deden. Echt een tent was het trouwens niet, meer een reusachtige parasol met een glazen windscherm eromheen.

De plaatselijke jeugd hing drie man sterk op een oud bankstel bij een grote, elektrische kachel en bij het raam zaten twee wandelaars in gezelschap van hun Brompton vouwfietsen. Ze hadden de handen om warme bekers chocolademelk geslagen en keken naar buiten, wat nog niet meeviel, want de ramen waren nog grijzer dan de wereld en de zee verderop. De man die de tent uitbaatte, een lange slungel met een rode kop, was zeer verbaasd te horen dat hij hier precies middenin een gevarenzone zat.

'Dit is het hoogste punt van Goeree', bromde hij, 'het is hier altijd droog. Zelfs in 1953 was het hier droog.'

Dat mag zo zijn geweest, de nieuwe studies liegen er ook niet om. In geval van een superstorm zal het hier hommeles wezen.

'Joh. . .' schamperde de uitbater alleen maar. Wat hem betrof hield het nieuws op met de tragische dood van zendeling Baan in Nigeria.

In de nok van de strandtent hing tussen de oude visnetten overigens een reddingsboei die afkomstig was van een Chinese vrachtvaarder, of misschien van een Japanner - zo makkelijk zijn die tekens nou ook weer niet uit elkaar te houden. In de netten staken tientallen petten, door badgasten vergeten of aangespoeld door de zee. Iedereen verzamelt wel wat, niemand is graag alleen.

'Het kan hier wel stormen', zei de uitbater ineens, 'in oktober is m'n halve terras nog weggewaaid.' Hij liep naar het raam, veegde het schoon en wees naarbuiten waar inderdaad geen terras te zien was. Wel een klapperende vlag van Dubbelfris, en in de verte een dun streepje schuimend wit.

De branding.

Het was verleidelijk er even heen te kuieren, wat dat betreft gaat er altijd maar weer een grote aantrekkingskracht van de zee uit. Maar ik had er nu eens geen zin in. Zonder zee al water genoeg gisteren op Goeree Overflakkee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden