Films op tv

Still walking

(Hirokazu Kore-eda, 2008)


Zaterdag, Nederland 2, 23.15-01.14 uur.


Aan het eind van de film dalen ze af van huis naar zee: vader, zoon en kleinzoon. Een wandeling over een steile trap, waarbij de drie vooral van achteren te zien zijn. Dat kan helemaal niet, volgens geldende filmwetten: met de camera achter hoofdpersonen aan lopen die langdurig níet praten. Bij Hirokazu Kore-eda levert het echter een hartverscheurend mooie scène op.


Hoe kan dat? Dat is het geheim van de Japanse cineast, die zich in Still Walking net als in eerdere films (After Life, Nobody Knows) een grootmeester toont in het met minimale middelen opwekken van empathie. In dit geval gaat het om een gewoon gezin: vader, moeder, dochter en zoon. De laatste twee zijn het huis al uit en keren deze dag met hun eigen gezinnen terug.


Terloops wordt de aanleiding duidelijk: het is de jaarlijkse herdenking van de sterfdag van de oudste zoon, die ooit om het leven is gekomen bij een reddingspoging. Maar daarover wordt zo min mogelijk gesproken, zoals ook zo min mogelijk wordt gesproken over de verwachtingen die de ouders van hun kinderen hadden. In plaats daarvan keuvelen alle aanwezigen, over het overvloedige eten dat de mater familias maakt, over de auto die zoonlief nu toch eindelijk eens zou moeten aanschaffen, of over de vrolijke nukken van opa, die zich zelfs op dit soort dagen het liefst terugtrekt op zijn werkkamer. En de camera van Kore-eda doet ogenschijnlijk niets anders dan in alle rust dit familiaire samenzijn registreren.


Maar hoe minder je over die beladen onderwerpen praat, hoe sterker ze zich naar de oppervlakte dringen in andere conversaties. In combinatie met de subtiele shotwisselingen en de zorgvuldige mise-en-scène zorgt dat voor een onderhuidse spanning die je bij de keel grijpt en de film in trekt. En als het leed of de frustratie naar de oppervlakte komt, is het zo onbeholpen en bot dat je overeind schrikt. Dan zegt de vredelievende moeder dingen als 'Waarom zijn we met zo'n afdankertje opgezadeld?', over de vriendin van haar zoon, een weduwe. Of: 'Zonder iemand om te haten is het leed ondraaglijk', als antwoord op de vraag waarom ze zo haatdragend is tegenover de jongen die ooit door haar zoon is gered en even daarvoor nota bene letterlijk had gezegd: 'Het spijt me dat ik leef.' Woorden die hard aankomen, maar toch weer versterven in de routine waarin een gezin zo kan uitblinken. En die alles zo herkenbaar maakt dat inleving bijna vanzelf gaat.


Bijna, want zonder de meesterhand van Kore-eda zou je geen brok in de keel krijgen bij die drie generaties die naar zee afdalen en zwijgend hun hechte band bestendigen.


Magical mystery tour

(The Beatles en Bernard Knowles,1967)


BBC 2, 23.45-00.40 uur.


Een fascinerende verzameling videoclips avant la date; meer is deze zwaar door psychedelica en geestverruimende middelen beïnvloede film niet. Het verhaal om de liedjes te verbinden is te onnozel om vijf regisseurs te rechtvaardigen, maar wat zou het; de verbeelding van nummers als I Am The Walrus of Strawberry Fields Forever is nog altijd een feest om te zien. Let me take you down...


Suspicion

(Alfred Hitchcock, 1941)


Eén, 14.00-15.35 uur.


Verliefd worden op Cary Grant is niet altijd even verstandig, zo leert deze degelijke Hitchcock klassieker. Grant maakt als de gladde Johnnie de mooie Lina (Joan Fontaine) het hof, maar het heeft er alle schijn van dat deze charmeur er een dubbele agenda op nahoudt. Beroemd is de scène waarin hij haar een al dan niet vergiftigd glas melk serveert.


Tamara Drewe

(Stephen Frears, 2010)


RTL 8, 20.30-22.45 uur.


Ver weg van alle drukte denken ze te zitten, de naar het platteland uitgeweken schrijvers die in Tamara Drewe aan een lesbische misdaadroman werken, of aan een doorwrochte schrijversbiografie. Gastvrouw Beth serveert koekjes, terwijl haar man, een zelfingenomen thriller-auteur, stiekem bezoekjes aan zijn minnares brengt. Als dan ook nog een neurotische rockster in het dorp belandt, en de wulpse titelheldin (Gemma Arterton) na jaren van afwezigheid terugkeert, is er van de beoogde pastorale rust weinig meer over.


Engelse veelfilmer Frears gebruikte Thomas Hardy's debuutroman Far from the Madding Crowd voor dit speelse, ironische plattelandsdrama, gefilmd in het fotogenieke Dorset.


Fatal Attraction

(Adrian Lyne, 1987)


RTL 8, 20.30-23.00.


Moderne klassieker van een voormalig reclamefilmer. In het New York van de jaren tachtig (Meatpacking District!) zwicht de intens gelukkige huisvader Michael Douglas voor de verleidingskunst van de witblonde Glenn Close. Had hij geweten wat de consequenties waren, dan was hij geheid braaf naar huis gegaan, want Close bijt zich als een geil-woeste pitbull in hem vast.


De film kreeg veel kwaliteiten toegedicht (tijdgeest en feminisme), maar is toch bovenal een vermakelijke aan Hitchcock schatplichtige thriller met geslaagde horrormomenten.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden