Films op tv

The King's Speech

(Tom Hooper, 2010)


Zaterdag, Eén, 21.10-23.10 uur


De Britse koning George VI gold als een onwaarschijnlijke troonpretendent. Immers: levend in de schaduw van zijn oudere broer Edward, die ook wat begaafder leek in het sociale verkeer. Het is 1925 aan het begin van The King's Speech. George, dan nog prins Albert, dient een tot de nok toe gevuld Wembley-stadion toe te spreken, maar ziet zijn eerste publieke optreden sterven in gehakkel en pijnlijke stiltes. Regisseur Tom Hooper (vooral bekend van tv-series) weet de spreekangst al in de eerste minuten meesterlijk in beeld te vatten; de microfoon doemt op als een martelwerktuig. En dan stapt acteur Colin Firth naar voren, die zich in de film lang virtuoos toont in het geloofwaardig stotteren, en gevoelens van pijn, trots en miskenning laat wedijveren in de stramme, gereserveerde Albert. Dat zo'n technische rol bij Firth nooit technisch aanvoelt, tekent zijn talent.


The Letter

(William Wyler, 1940)


Zondag, Eén, 14.05-15.35 uur


William Wyler is de maker van de wereldberoemde klassieker Ben-Hur uit 1959 (elf Oscars). Volgens critici maakte hij zijn beste films echter tussen 1936 en 1946. En laat The Letter, de genadeloze verfilming van W. Somerset Maugham's toneelstuk, daar nou net mooi tussen vallen. Regisseur Wyler werd door de naoorlogse nouvelle- vaguefilmbeweging geroemd, omdat hij de cinema van de montagedwang zou hebben verlost. Hij experimenteerde graag met extreem lange shots waarin de camera stilstond, of trage lange bewegingen maakte. Van beide bevat The Letter mooie voorbeelden. Bette Davis speelt de hoofdrol als de vrouw van een Engelse rubberplantage-eigenaar in de omgeving van Singapore. In de eerste scène schiet zij in haar villa een man dood. Het blijkt een kennis, die haar die avond bezocht en haar probeerde aan te randen. Zelfverdediging. Duidelijke zaak. Maar dan komen er toch wat complicaties, te beginnen bij een brief die opduikt en die Davis' verhaal onderuithaalt. En eindigend bij morele ontreddering van de vrouw, haar echtgenoot en haar advocaat. De censuur eiste destijds dat het einde werd veranderd, omdat een vrouw niet mocht wegkomen met moord en overspel.


I Confess

(Alfred Hitchcock, 1953)


Zondag, BBC 2, 15.25-17.00 uur


Alfred Hitchcock zei ooit dat je als filmmaker acteurs het beste als vee kan behandelen. Hebben ze een vraag over hun personage? Verwijs ze naar het script. Willen ze iets weten over hun motivaties? Vertel ze dat hun salaris voor voldoende motivatie zorgt. Geen wonder dat Hitch het niet goed trok toen hoofdrolspeler Montgomery Clift in deze modale thriller binnen het hoogstaande oeuvre van de regisseur zich wel erg fanatiek op zijn rol van priester voorbereidde. Net als in toneelstuk van Paul Anthelme houdt Clifts personage zich aan het biechtgeheim wanneer een moordenaar hem van zijn daden vertelt, waardoor de priester nu zelf ook verdacht wordt van moord. Fijne gedachte: een modale Hitchcock is nog altijd vele malen beter dan de gemiddelde televisiefilm.


Finding Neverland

(Marc Forster, 2004)


Zondag, Net 5, 22.40-0.45 uur


De van oorsprong Duitse Marc Forster (Monster's Ball, The Kite Runner, binnenkort verantwoordelijk voor de geruchtmakende zombiefilm World War Z) sloeg in 2004 het aanbod af om Harry Potter and the Prisoner of Azkaban te verfilmen om Finding Neverland te kunnen maken: de ontstaansgeschiedenis van J.M. Barrie's klassieker Peter Pan. De Schotse schrijver James Matthew Barrie (1860-1937) ontmoet in deze film in een Londens park, waar hij dagelijks zijn hond uitlaat, de vier kinderen die zijn schrijverscarrière uit het slop zullen trekken. Ze leven met hun ziekelijke moeder die net weduwe is geworden. De kinderlijke auteur kan het uitstekend vinden met de jongens en neemt al snel de leiding in hun fantasievolle spelletjes - ook om de aandacht af te leiden van het recente verlies van hun vader - en raakt zo betrokken bij het gezin. Het geeft hem de inspiratie voor zijn verhaal over het jongetje Peter Pan en zijn avonturen in Neverland. En de kinderen zien, daartoe gestimuleerd door hun moeder, in Barrie een vaderfiguur. Regisseur Foster paste de geschiedenis waarop de film is gebaseerd keurig aan de wetten van Hollywood aan, zodat er een fijne hoeveelheid snikmomenten inzit. De desondanks ingetogen regie en het sobere en puntgave spel van Johnny Depp (als Barrie) en Kate Winslet (als de weduwe-moeder) resulteren in een ontroerende film.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden