Films op tv

Saturday Night Fever

(John Badham, 1977)


Zaterdag, RTL 8, 21.45-0.15 uur


John Travolta's doorbraak bracht wereldwijd een discorage teweeg. Met losse heupen en wijde pijpen danst hij in de rol van Tony Manero zijn problemen weg in een armoedig deel van New York. De film is tragischer dan je door alle discoglitter zou vermoeden. Travolta doet lekker cool, en het is altijd weer leuk om te zien hoe een legende geboren wordt - al is het maar op een fonkelende dansvloer, terwijl de gelikte muziek van de Bee Gees uit de speakers knalt.


A Serious Man

(Ethan en Joel Coen, 2009)


Zaterdag, BBC 2, 23.00-0.40 uur


Mededogen was al een rariteit in het filmische oeuvre van Ethan en Joel Coen, maar zo wreed als in A Serious Man gingen de broers niet eerder met hun hoofdpersonage om. Larry Gopnik, docent natuurkunde aan een universiteit in het Midwesten van Amerika, wordt opgezadeld met een ongekende losing streak, een opeenvolging van tegenspoed die zijn onopvallende bestaan binnen de Joodse gemeenschap van Minneapolis anno 1967 op losse schroeven zet. A Serious Man is minder karikaturaal aangezet dan veel andere Coen-films, wat de - als altijd bij de Coens - subliem geschreven dialogen een stuk venijniger maakt. Ook de keuze om dit keer niet met bekende sterren te werken, sluit daarbij aan, en verhoogt het realiteitsgehalte.


Il Divo

(Paolo Sorrentino, 2008)


Zaterdag, Canvas, 23.25-1.20 uur


Il Divo begint met een verklarende glossario Italiano. Handig, voor wie niet weet wat de extreem-linkse Brigatte Rosse is, of uit wie de P2-loge van de vrijmetselaars bestaat. Of hoe de Democrazia Cristiana ooit in elkaar stak, de partij van Giulio Andreotti - die van de jaren zeventig tot negentig deel uitmaakte van de Italiaanse regering. Als premier (zeven maal) en als minister (21). Wie geen Italiaan is, kan ondanks dit feitenrijtje Il Divo toch het beste ondergaan door achterover te leunen en niet te proberen alles te begrijpen - daartoe beweegt de film zich te snel, en is er simpelweg te veel moois te zien en te horen. Wat doet het er toe wie precies wie is, in de prachtige, als een dampende videoclip gefilmde scène waarin de installatie van de nieuwe regering overgaat in een uitzinnig feest, met drumband, wild dansende ministers en schaars geklede danseressen? Het beeld beklijft, evenals de onderliggende boodschap. In Sorrentino's scenario hoeven de feiten niet zozeer ineen te grijpen, maar dragen ze ook los van elkaar bij aan het totaalbeeld - die wonderlijke Italiaanse vervlechting van politiek, maffia en Vaticaan.


Julius Caesar

(Joseph L. Mankiewicz, 1953)


Zondag, Één, 14.05-16.10 uur


Prachtig drama in het antieke Rome met John Gielgud als senator Cassius, het brein achter de aanslag op Caesar. Even goed zijn James Mason als Marcus Antonius en Marlon Brando als Brutus. Julius Caesar werd bekroond met een Oscar voor Beste Art Direction, en filmjournalist David Shipman noemde het 'de beste Shakespeare-film ooit'. Met de tien jaar latere megaflop Cleopatra (1963), ook met rollen voor Marcus Antonius en Caesar, had Mankiewicz dan toch een stuk minder succes. Leuk om te weten: in de scènes die zich in Brutus' huis afspelen, is een buste van keizer Hadrianus te zien, die in Caesars tijd nog lang niet was geboren.


Valhalla Rising

(Nicolas Winding Refn, 2009)


Zondag, BBC 2, 0.30-1.55 uur


Wie door Thomas Vinterbergs melodrama Jagten (2011) helemaal verslingerd raakte aan het (in die film) sympathieke hoofd van Mads Mikkelsen, moet toch echt eens naar dit magnifieke, maar ontzettend bloederige viking-epos kijken, van de hand van Nicolas 'Drive' Winding Refn. Mikkelsen speelt een eenogige slaaf die zijn tegenstanders het liefst met de blote handen uit elkaar rukt. Althans, dat is wat je dan maar moet denken, want deze slaaf zegt gedurende de hele film geen woord - ook niet wanneer hij van het ene clubje smerige vikings naar het andere wordt overgeheveld, en per boot aan een kruistocht naar het Beloofde Land begint. Tussen alle groezelige vechtpartijen door heeft hij wel mystieke visioenen en sluit hij vriendschap met een jochie dat vervolgens zijn spreekbuis wordt. Waar het allemaal ook maar naar toe mag gaan in deze uiterst vreemde avonturenfilm - in elk geval níet naar het Beloofde Land - Refn steekt je haast de ogen uit met zijn uitzinnig vormgegeven geweldsorgieën. Als één film de testosteronspiegel doet stijgen, dan is het deze.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden