Films op tv

Zwartboek

(Paul Verhoeven, 2006)


Zaterdagm Nederland 1, 22.00-0.20 uur.


Het is een beeld dat geen andere filmer zo zou hebben laten zien. Wanneer in Zwartboek SS-soldaten een groep vluchtende joden hebben uitgemoord, haasten ze zich de bezittingen van hun rijke slachtoffers te verzamelen. Van een dode vrouw die op haar rug ligt worden eerst de borsten ontbloot. Daarna rukken graaiende handen de juwelen om haar hals met geweld weg. In zijn eerste Nederlandse speelfilm sinds De vierde man (1983) toont Paul Verhoeven met het shot van de vermoorde en beroofde vluchtelinge dat het bij hem nog altijd hetzelfde gaat: vlees, bloed en lage instincten, hebzucht en geweld - dat zijn de fundamenten van het met drie Gouden Kalveren bekroonde Zwartboek, over een joodse verzetsvrouw (Carice van Houten) die bij de nazi's infiltreert. Met Van Houtens inmiddels klassieke wanhoopskreet 'Houdt het dan nooit op!'.


Hunger

(Steve McQueen, 2008)


Zaterdag, Nederland 2, 0.15-1.45 uur


Het is 1981. De Britse regering heeft alle paramilitaire gevangenen hun politieke status ontnomen. Als protest weigeren de IRA-leden in de Noord-Ierse Maze-gevangenis een gevangenisuniform te dragen en slaan ze alleen nog een deken om zich heen. Het dekenprotest gaat over in het dirty protest: de gevangenen weigeren zich te wassen en smeren hun uitwerpselen tegen de muur. Als dat ook niets uithaalt, zoekt een aantal van hen het in nog radicalere actie: een estafettehongerstaking. Bobby Sands is een van de hongerstakers. Hij sterft na 66 dagen, pas 27 jaar oud. In zijn speelfilmdebuut Hunger laat beeldend kunstenaar Steve McQueen (Shame) zien en horen hoe het geweest moet zijn in de Maze-gevangenis. En zelfs meer dan dat: de bioscoopganger voelt de pijn als Sands' doorligwonden worden ingesmeerd; hij ruikt de penetrante pislucht in de cellenblokken en de dampende maaltijden die naast het bed van de wegkwijnende hongerstaker worden gezet. Weergaloos is de ruim 15 minuten durende, uit één shot bestaande dialoogscène tussen Sands en een priester, waarin talrijke morele dilemma's de revue passeren.


Stand by Me

(Rob Reiner, 1986)


Zondag, SBS 6, 6.15-8.00 uur.


Een juweeltje voor de vroege vogels, deze ontroerende verfilming van de niet-griezelige novelle The Body (1982) van horrorschrijver Stephen King. Vier bevriende jongetjes maken eind jaren vijftig een spannende zomer door, wanneer ze in de bossen speuren naar een lijk. Reiner brengt zijn jonge cast - met onder andere een 15-jarige River Phoenix - tot grote hoogten. Misschien wel het meest bejubelde en persoonlijke werk van Reiner, die zelf in 1959 net zo oud was als de jongens uit zijn film.


The Philadelphia Story

(George Cukor, 1940)


Zondag, Eén, 14.05-15.55 uur


Als Katharine Hepburn, die met deze film na een serie flops eindelijk weer een hit scoorde, wil hertrouwen met een saaie kolenboer, probeert haar cynische ex-man Cary Grant de bruiloft te verstieren. The Philadelphia Story is een even scherpe als sierlijke huwelijkskomedie over de zeden van de upperclass Amerikanen, gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Philip Barry. James Stewart won een Oscar voor zijn rol als even gladde als charmante societyjournalist, maar ook Hepburn en Grant spelen onvergetelijk. Barry's stuk werd in 1956 opnieuw verfilmd als High Society, dit keer met Bing Crosby, Frank Sinatra en Grace Kelly in de hoofdrollen, maar die film heeft de tand des tijds toch een stuk minder overleefd.


À perdre la raison

(Joachim Lafosse, 2012)


Zondag, TV 5, 0.50-2.35 uur


Hoe kan een moeder haar vier kinderen ombrengen? A perdre la raison cirkelt voortdurend om die vraag, zonder de pretentie van een definitief antwoord te hebben. De film is gebaseerd op de tragedie rond de Waalse Geneviève Lhermitte, die op 28 februari 2007 in Nijvel haar kinderen vermoordde. Tegelijkertijd is A perdre la raison 'geen precieze weergave van de feiten', zoals de aftiteling benadrukt. Murielle woont in een curieuze constructie samen met haar verloofde Mounir (Tahar Rahim) en diens pleegvader André (Niels Arestrup); een driehoeksverhouding die steeds benauwender wordt. Regisseur Joachim Lafosse (Nue propriété, Élève libre) weigert in dat machtsspel echter zomaar de oorzaak van het drama te leggen. Van de afmattende zorg voor vier kinderen tot Murielles miserabele verhouding tot haar moeder, het lijkt in A perdre la raison allemaal mee te spelen.Émilie Dequenne (Rosetta, 1999) is groots als Murielle. Geen wonder dat ze op het filmfestival van Cannes, in de Un Certain Regard-selectie, de prijs voor beste actrice won. Met Nederlandse ondertiteling.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden