Filmrecensies

Buitenissige kijk op een ontspoorde jonge acteur die wordt verdacht van moedermoord. Jammer genoeg geen meesterwerk, wel fascinerend.My son mY son what have ye done

Drama: My son My son what have ye done ***

Regie Werner Herzog. Met Michael Shannon, Willem Dafoe, Chloë Sevigny, Brad Dourif, Udo Kier.


In 5 zalen.


Een moordzaak, een gijzeling, een verdachte, een doortastende agent. Op het eerste gezicht is My Son, My Son, What Have Ye Done een gewone politiethriller. De film, gebaseerd op een moordzaak uit 1979, gaat over een werkloze theateracteur in San Diego, verdacht van de moord op zijn moeder. Met twee gijzelaars heeft hij zich verschanst in zijn eigen huis.


Brad (Michael Shannon) vertoonde in de maanden voorafgaand aan het misdrijf steeds vreemder gedrag, zo wordt duidelijk uit verklaringen van zijn verloofde (Chloë Sevigny). Hij liet zich soms Farouk noemen, zei dat God zich in zijn keuken bevond - op een blik ontbijtgranen - en liep rond met een sabel.


Laat het maar aan Werner Herzog over van zo'n verhaal een bizar, eigenzinnig drama te maken. Zoals hij in Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2009) een manische Nicolas Cage regisseerde, zo geeft hij in My Son, My Son, What Have Ye Done een eigen draai aan de gekte van Brad.


Flashbacks laten zien hoe het zo ver heeft kunnen komen. Na een trip naar Peru, waar zijn reisgezelschap omkomt bij het wildwatervaren, is Brad niet meer dezelfde. Hij gaat te veel op in zijn rol als moedermoordenaar in de klassieke tragedie Orestes, en begint zijn eigen moeder - bij wie hij in huis woont - uit te dagen.


Een gezonde relatie hadden zij toch al niet. Beiden hebben een flamingo-fetish. De twee flamingo's die in huis wonen - MacNamara en MacDougal - zijn de enige wezens die Brad nog vertrouwt.


De invloed van David Lynch, die als producent optrad, is merkbaar. Maar de film is toch vooral Herzogs buitenissige kijk op een ontspoorde jongeman: fantasieën over dwergen, een intermezzo met struisvogels, en een Mexicaanse serenade komen uit de koker van de regisseur.


Jammer genoeg leidt dat niet tot een meesterwerk. Zo afwijkend en fantasievol als het scenario is, zo ongeïnspireerd is de regie. Herzog houdt niet van mooifilmerij; hij staat bekend om zijn snelle werkwijze en een zeker dedain voor technische zaken. My Son, My Son was in vijf weken gedraaid en gemonteerd. Een knappe prestatie, ware het niet dat de film er wat vlak en lusteloos uitziet.


Dat geldt ook voor het ritme, dat te weinig gevarieerd is om de kijker echt bij de les te houden. Maar juist dat lome tempo en de vervreemdende sfeer - knap aangezet door de muziek van de Nederlandse cellist Ernst Reijseger - maken er toch iets bijzonders van. Briljant is de film niet, maar wel fascinerend en buitengewoon.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden