Filmrecensies

KOMEDIE / The trip * * * *

Regie Michael Winterbottom. Met Steve Coogan, Rob Brydon. In 6 zalen.


Twee Britse beroemdheden zijn onnavolgbaar grappig in een film vol sketches, knappe imitaties en fantastische onzin, alles in een prachtig landschap.


Het is geen slechte schnabbel: voor de krant The Observer mag Steve Coogan een tour maken langs de beste restaurants in het noorden van Engeland. De kosten voor de trip worden door de krant gedekt, in ruil voor Coogans ervaringen als amateur-restaurantcriticus. Omdat zijn vriendin op het laatste moment afhaakt ('We zijn een beetje uit elkaar') vraagt Coogan zijn collega Rob Brydon om mee te gaan. De twee komieken zijn vrienden, hoewel dat niet altijd blijkt uit hun competitieve, pesterige gesprekken. In de komedie The Trip, die grotendeels bestaat uit improvisaties, spelen Coogan en Brydon zichzelf - dat wil zeggen: aangedikte versies van zichzelf, zoals ze door anderen gezien worden.


Brydon is de aardige familieman, tevreden met zijn status als populair imitator; Coogan de arrogante, ambitieuze versierder die worstelt met een midlifecrisis en vooral gezien wil worden als serieus acteur. Dat spel met imago's is natuurlijk vooral leuk voor degenen die de heren al een beetje kennen. Hoewel Coogan - als zijn alter ego Alan Partridge - ook in Nederland de nodige fans heeft, zijn zowel hij als Brydon in Groot-Brittanië echte beroemdheden, waardoor hun geruzie en onderlinge concurrentiestrijd daar ongetwijfeld meer weerklank vindt dan hier. Toch werkt The Trip ook best zonder voorkennis. De reputatie van de twee mannen wordt snel genoeg duidelijk, en hun humoristische geouwehoer heeft weinig inkleuring nodig.


De film, oorspronkelijk een zesdelige televisieserie voor de BBC, kent weinig plot en heeft een losse structuur; het is vooral een opeenvolging van sketches, die overal en nergens over gaan. Dat kan een tegenvaller zijn voor wie een serieuze film verwacht van Michael Winterbottom, Engelands meest productieve en veelzijdige regisseur. The Trip lijkt in niets op films als In This World, The Road to Guantanamo of The Killer Inside Me, en heeft zelfs weinig te maken met lichtere Winterbottom-kost als 24 Hour Party People en A Cock and Bull Story, waarin Coogan en Brydon ook samen te zien waren.


Een roadmovie zonder bestemming is het, met een eindeloze hoeveelheid knappe imitaties (vooral Brydon is onstuitbaar in het nadoen van onder anderen Michael Caine, Sean Connery en Woody Allen), grappen over eten ('De textuur lijkt op snot, maar het smaakt goed') en andere fantastische onzin. Het resultaat varieert van flauw tot briljant, en is over de hele linie ontzettend geestig. Dat The Trip ook nog een beetje op een film lijkt - en niet op een veredelde televisiesketch - is te danken aan het mooie camerawerk, het prachtige landschap en de muziek van Michael Nyman. En aan het acteerwerk en improvisatietalent van Coogan en Brydon, die haast doen vergeten dat ze maar een rol spelen.


Pauline Kleijer


------------


KOMEDIE / Les femmes du 6ème étage * *

Regie Philippe Le Guay. Met Sandrine Kiberlain, Fabrice Luchini, Natalia Verbeke, Carmen Maura. In 15 zalen.


'Ze wonen boven ons, en we weten niks van hen.' Het is alsof de ogen van meneer Joubert (Fabrice Luchini), een keurige effectenmakelaar, geopend zijn. Sinds de komst van zijn Spaanse huishoudster, de mooie María, is hij geïnteresseerd in de levens van de schoonmaaksters die wonen in hun kamertjes op de bovenste etage van zijn chique Parijse appartementencomplex.


De plotselinge obsessie van Joubert met alles wat Spaans is - in het bijzonder Maria - zorgt voor plezier in zijn leven, maar ook voor spanning in zijn huwelijk. Hij helpt de Spaanse dames met huisvestings- en andere problemen, en wordt in ruil daarvoor door hen bevrijd uit zijn burgerlijke keurslijf.


Dat zou geestig kunnen zijn, maar Les femmes du 6ème étage is een even onschuldige als zouteloze komedie, waarin clichés over Spaanse arbeidsters en rijke Fransen breed worden uitgemeten. Dat de film zich in de jaren zestig afspeelt, verklaart de oubollige aankleding, maar het is geen excuus voor de ouderwetse humor en sleetse romantiek. Hoewel Luchini de juiste naïef-goedaardige uitstraling heeft, is zijn romance met María geen moment overtuigend.


Pauline Kleijer


------------


KOMEDIE / Bad teacher *

Regie Jake Kasdan. Met Cameron Diaz, Justin Timberlake, Jason Segel. In 77 zalen.


Wat doet een vrouw als jij op een school als deze, wordt in Bad Teacher aan Cameron Diaz' personage gevraagd. Iets vergelijkbaars zou je ook van Diaz zelf willen weten: hoe raakte een komisch talent als zij in zo'n verschrikkelijke film verzeild? De slechte leraar uit de titel, dat is Diaz natuurlijk; een radicaal oppervlakkig, egoïstisch kreng dat alleen maar achter de lessenaar kruipt om haar borstvergroting te kunnen financieren.


Niet dat het ook maar iets uit maakt; Elizabeth Halsey is zo'n immens irritant personage, omringd door nog veel meer debielen en talloze mislukte grappen, dat je haar én de film al snel een voortijdig einde wenst. En dan moet de trieste scène waarin Diaz met haar ingezeepte benen auto's wast, nog komen.


Kevin Toma


------------


SATIRE / La Nana * * * *

Regie Sebastián Silva. Met Catalina Saavedra, Claudia Celedón, Mariana Loyola. In 3 zalen.


De huishoudster heeft een burn-out. Wezenloos lepelt de door duizeligheid en migraine gekwelde Raquel haar maaltijd naar binnen, terwijl het gezin waar ze al 20 jaar inwoont aan de dis zit. Moeder, vader en vier kinderen (uit de Chileense hogere middenklasse) willen de hulp in huis verrassen, want die is jarig. Meeëten aan tafel mag ze, voor een keertje. En ze hoeft nu eens niet af te ruimen. Maar wat bedoeld is als uiting van warmte eindigt in onbegrip en ongemak, van beide kanten. De kinderen, ooit zo lief, zien Raquel nauwelijks nog staan. De ouders spreken hun waardering voor de huishoudster wel uit, maar behandelen haar niet als volwaardig persoon. En Raquel zelf - gevormd door haar werk - beschouwt zich ook niet als zodanig. Met een manische blik in de ogen, bewaakt ze haar territorium: niemand anders mag opruimen. Een privéleven heeft ze nauwelijks.


La Nana, de tweede speelfilm van Sebastián Silva (La vida me mata, 2007), die deze week in Nederlandse première gaat, dateert al uit 2009 en reist al enkele jaren met veel succes langs de internationale filmfestivals, waar de hoofdrolspeler Catalina Saavedra veel lof oogst voor haar non-verbale, naar binnen gekeerde spel als Raquel. Passief agressief is die, en uiterst vindingrijk in het tegenwerken van concurrenten in de huishouding; de extra hulpen die de familie goedbedoelend aanrukt om hun huissloof te ontlasten.


Raquel - doodsbang om te worden vervangen - sluit collega-huishoudhulpen op in de tuin, en saboteert hun bezigheden. Komische en wrange situaties levert het op, waarbij scenarist en regisseur Silva de underdog-positie van Raquel niet eenduidig kleurt - de vrouw is óók zelf verantwoordelijk voor haar lege bestaan. Iets van ontsnapping dient zich aan in de vorm van Lucy (Mariana Loyola), de goedgemutste huishoudster die wél in staat is een leven te leiden naast haar werk, en de aanvankelijk argwanende Raquel onder haar hoede neemt.


Het zijn de vele kleine schakeringen die van het simpel opgezette huis-, tuin- en keukendrama in La Nana een rijke en complexe satire maken. Niet enkel van alledaags klasseverschil, maar ook van het moderne gezinsleven: de desinteresse van de met zijn modelbootjes prutsende vader, de geveinsde betrokkenheid van de moeder. En de kinderen die Raquel ooit liefdevol hielp grootbrengen zijn dat op latere leeftijd al lang weer vergeten. Inwisselbaar was ze, nooit een echt gezinslid. Zo getuigt La Nana van het lot van de inwonende dienstmeid. Altijd aanwezig, maar nooit echt erbij.


Spaanse schoonmaaksters op zolderetage in Parijs doen keurige effectenmakelaar zijn keurslijf vergeten. Regisseur Philippe Le Guay maakte er een even onschuldige als zouteloze komedie over.


Bor Beekman


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden