Fidel

Fidel Castro wil stoppen. Hij wil geen president meer zijn, niet meer zijn guerrilla-uniform aandoen en geen drie uur durende toespraak meer voor zijn volk houden....

Kader Abdolah

Hij wil met zijn handen op zijn rug een wandeling maken om terug te kijken op de vijftig jaar geschiedenis die hij gemaakt heeft.

Anderen mogen anders denken, maar Fidel Castro is een groot mens.

Anderen mogen hem als dictator afkeuren. Dat kan, en dat mag.

Hij en Che Guevara hebben veel in de wereld teweeg gebracht. Dat weet iedereen, daar hoef ik het niet over te hebben, wel kan ik het over de invloed van deze twee guerrillaleiders op mijn eigen leven hebben.

Ik woon nu hier, in Nederland, ben van schrijftaal veranderd, ik schrijf voor de Volkskrant en direct of indirect komt dat door Fidel Castro en Che Guevara.

Het was in de tijd van de sjah van Perzië, en ik was student.

De faculteit Natuurkunde van de universiteit van Teheran was geheel links gekleurd en de studenten waren ondergronds bezig om de sjah van zijn troon te stoten.

De sjah was de gendarme van Amerika in de Perzische golf en hij had duizenden tanks, vliegtuigen en geweren en de studenten hadden niets. Hoe konden ze van hem afkomen?

Ze bestudeerden dag en nacht de guerrilla-instructies van Castro en Che. Deze twee waren met een kleine groep begonnen en wisten de dictator Batista te verslaan.

Drie studenten van de universiteit Teheran reisden heimelijk naar Cuba en praatten met Castro achter gesloten deuren. En ze kregen de volgende specifieke tips: ‘Verlaat de universiteiten, pak een geweer en ga de bergen in.’

Daarna moesten ze de dorpen binnenvallen, de gendarmeries omsingelen, hun jeeps en geweren bemachtigen en naar het volgende dorp gaan. Stad voor stad, dorp voor dorp en dan met duizenden guerrilla’s Teheran veroveren.

Een groep studenten, van vóór mijn tijd, daalde de bergen af, viel het eerste dorp binnen en veroverde de eerste gendarmerie. Maar de sjah kwam met tientallen Amerikaanse helikopters en ze schoten de studenten vanuit de lucht dood. Ook werden er honderden sympathisanten op de universiteiten gearresteerd.

Een paar jaar viel er een stilte, toen was de beurt aan mijn generatie. De studenten stopten een pistool onder hun riem en begonnen aan een onophoudelijk gevecht tegen de dictatuur.

Nu Fidel Castro terug wil kijken, kijk ik met hem mee terug op die jaren.

Bijna alle studenten van de Natuurkunde faculteit van Teheran sloten zich aan bij de linkse ondergrondse guerrillabeweging.

Elke dag barstte er een gewapend straatgevecht uit tussen de strijders en de veiligheidsagenten.

Het verhaal is lang, maar ik houd het kort. Uiteindelijk begon de revolutie en miljoenen mensen kwamen in opstand tegen de sjah. En hij vluchtte net als Batista het land uit.

Maar bij ons werd de leiding van de revolutie gestolen door de Ayatollahs. En de leiders van de guerrillabeweging werden later allemaal gearresteerd en gedood. Een deel van hen wist te ontsnappen.

En ik zit hier en schrijf in het Nederlands over hen.

Lang leve de gedachtenis aan hen die het brood gelijk wilden delen. Maar de mens heeft na brood meteen de behoefte om zijn mening te uiten. Het is een kroonjuweel voor de mens, maar helaas kon Fidel Castro deze juweel niet aan zijn volk geven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden