Feyenoord moet alleen nog afleren kansen te verprutsen

Op 2 oktober staat Feyenoord onder de nieuwe trainer Van Marwijk nog steeds op nul verliespunten. Weliswaar pas na vier wedstrijden, maar dat ligt meer aan de merkwaardige Nederlandse competitieplanning, en valt de Rotterdammers niet te verwijten....

Die problemen waren er ook wel, maar ze werden niet in de eerste plaats veroorzaakt door De Graafschap. Zoals al eerder dit seizoen, deed de ploeg van Van Marwijk dat vooral zelf. Feyenoord blinkt nog vooral uit door een zeer laag scoringspercentage; de drie doelpunten tegen de Doetinchemmers toonde vooral aan hoeveel kansen Feyenoord kreeg en verprutste.

De Graafschap kende een droomstart. In de eerste minuut ontsnapte de ploeg na een combinatie Leonardo-Tomasson aan een snelle achterstand - nummer één in het Rotterdamse festival van gemiste kansen - en vervolgens sloeg de ploeg binnen twee minuten twee keer toe. Bij de eerste treffer, in de vierde minuut, kregen de Achterhoekers de steun van Feyenoords centrale verdediger Ferry de Haan. De Haan achtte een terugspeelbal van Pauwe rijp voor keeper Dudek, maar die dacht daar anders over en bleef in zijn doel. Rody Turpijn profiteerde: 1-0.

Twee minuten later was het zelfs 2-0. Vanaf een meter of twintig mocht de jonge Willem Hupkes rustig uithalen. Hij deed dat ook, droog en hard in de bovenhoek naast Dudek: 2-0. Op dat moment leek een primeur, de eerste thuis overwinning van De Graafschap op Feyenoord in de geschiedenis, tot de serieuze mogelijkheden te behoren.

Het pleitte voor Feyenoord dat het zich daarbij niet wilde neerleggen. De ploeg bleef voetballen, en had voortdurend een veldoverwicht. Dat had ook te maken met het feit dat Graafschap-trainer McDonald een jonge ploeg het veld in had gestuurd, die zich op het middenveld liet aftroeven en die voorin te weinig macht had om de voortdurende druk te verlichten.

Op de tribune wond één ervaren Doetinchemmer zich daarover mateloos op: Eric Viscaal. Die had zaterdagochtend van zijn behandelend arts te horen gekregen dat zijn nekblessure was genezen, en ging dus uit van een optreden tegen Feyenoord. McDonald dacht daar anders over. 'Ik had mijn tactisch plan op dat moment al klaar.' McDonald koos voor Turpijn als diepste spits, tot grote woede van Viscaal. Die maakte zijn trainer uit voor 'leugenaar' en verklaarde uit diens gedrag zijn conclusies te trekken. De inmiddels vijf jaar oude verbintenis tussen de spits en De Graafschap lijkt zijn langste tijd wel te hebben gehad.

Feyenoord hield uitzicht op een goed resultaat, toen Kornejev in de twaalfde minuut een vrije trap subtiel achter keeper Postma krulde.

Vervolgens had Feyenoord feitelijk geen kind maar aan De Graafschap. Het enige wat een gemakkelijke avond voorkwam, was de achterstand, die langer dan trainer Van Marwijk lief was op het scorebord bleef staan.

Dat werd ook veroorzaakt, naast de ontbrekende scherpte van de beoogde doelpuntenmakers, door het slordige combinatiespel van Feyenoord. Met name van achteruit (De Haan, Rzasa en vooral Gyan) werd keer op keer balverlies geleden. Een betere ploeg dan De Graafschap had daar wel raad mee geweten, en zelfs de Doetinchemmers profiteerden vlak voor rust nog bijna een keer van een slordigheid van Gyan, die bleef hangen en daarmee buitenspel ophief. Turpijn schoot naast. Inmiddels had Tomasson al twee mooie kansen gemist en schatte ook Kornejev een voorbereidende actie van Kalou niet op waarde.

Tien minuten na rust trok Feyenoord de zaken niettemin recht. Leonardo zette Fränkel van de bal, passte op Gyan, die zijn beste actie van de avond verrichtte door Tomasson aan te spelen: 2-2. Vijf minuten later was het weer de Deen, die een domme actie van Tchangai afstrafte. De Graafschaps laatste man leverde de bal in bij Kalou, die onmiddellijk zijn mede-aanvaller vond. Met een hard schot in de rechterbovenhoek was het vervolgens 3-2.

Tomasson (alleen voor de keeper), Bosvelt (idem) en nogmaals Tomasson misten vervolgens riante kansen op 4-2. En dat had Feyenoord lelijk kunnen opbreken als Tchangai vijf minuten voor tijd alleen voor Dudek wel koel was gebleven, of keeper Postma zijn kopbal in de laatste seconde in, in plaats van naast het doel van Dudek had gemikt.

Van Marwijk had gezien wat niemand was ontgaan: dat zijn ploeg kansen miste en veel balverlies leed. 'Ik hamer daar elke training op, en ik ben ervan overtuigd dat dat binnenkort beter zal gaan. Dat merk ik op de training, waar we soms angstig goed spelen. Als we dat in de wedstrijden nou ook gaan doen, zit ik straks fluitend op de bank.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden