Feuilleton

Feuilleton, aflevering (en slot) 40

Bibi heeft na de emotionele oudejaarsavond een gat in de dag geslapen. Kick jr wekt haar voor de nieuwjaarsduik.

Iets over half twaalf werd Bibi gewekt door kleine Kick, die in een oversized badjas naast haar bed aan haar schouders stond te trekken. Al die tijd had Bibi geslapen. Kleine Kick was ongeduldig, want om twaalf uur vond op het strand voor het Residence Duynstaete de traditionele nieuwjaarsduik plaats. Bibi begreep uit zijn opgewonden gehijg, dat vannacht was besloten dat iedereen van de groep mee in zee zou gaan, zowel kinderen als volwassenen.

'We gaan onze zonen wegwassen', riep hij, zoekend naar zijn winterjas. 'Ik ga ook zwemmen!'

'Heb je pappa al gezien?', vroeg Bibi, die haar dekbed opzijsloeg en wilskracht zocht om uit bed te stappen. Kleine Kick was inmiddels naar de deur van de family suite gerend. Vanaf de gang schreeuwde hij een onhoorbaar antwoord.

Een kwartier later kwam Bibi aan bij het strand, waar een paar honderd gasten zich bij elkaar verkleumden. Bibi zag Kick er zo op het eerste gezicht niet tussen, en Silvijn ook niet. Ongeveer de helft van de mensen was gekleed op een duik in zee. Het regende en een ijzige wind blies over het strand. Er stonden twee kramen met dampende worst en glühwein. In een open jeep stond een man met een hoorn in zijn hand.

Bibi werd opgelucht verwelkomd door de rest van de groep. Sanne en Klaasje, beiden gekleed in badpak en winterjas, spreidden hun armen en omhelsden haar. Frederique, omwikkeld in handdoeken, boog zich voorover om haar te zoenen, terwijl Rosalie Bibi vanachter beetpakte. Er werd aan haar gevraagd waarom ze geen zwemkleren droeg voor de zonden die ze gingen afspoelen.

'Daar is het toch veel te guur voor?', zei Bibi. 'En ik heb net mijn nagels gelakt.'

Op dat moment blies de kerel in de jeep op zijn hoorn. De duik was nu officieel begonnen, en hoewel een paar badgasten richting zee renden, hield het merendeel zich toch in. De nieuwjaarszwemmers die het water bereikten, schreeuwden van ontzetting. Zelfs de kinderen, tot nu toe in alles kuikentjes de voorste, bleven staan bij de branding. Er ging een daverende lach door het gezelschap, zowel onder de toeschouwers als de zwemmers zelf, over de angst die de vrieskou inboezemde. Er waren bikkels die de temperatuur en de snijdende wind trotseerden, maar de rest durfde de duik niet aan. Van het gezelschap rond De Vijf deed niemand een poging.

Tot... een jong knulletje met een klein aanloopje gillend richting de zee rende. Niemand lette eigenlijk op hem. Zonder een krimp te geven vloog kleine Kick in het water. Er steeg applaus op toen men doorhad hoe ver het knulletje al was. Na een paar meter raakte Kickje de bodem kwijt onder zijn voeten. Hij draaide zich om naar het strand en zwaaide naar de achterblijvers. Bibi probeerde terug te schreeuwen, zichzelf vervloekend dat ze haar badpak niet had aangetrokken.

Uitgerekend op dat moment klonk er een donderslag bij zwaar bewolkte hemel. Live in hun eigen Sage van Wanda - het volksverhaal over de vloek die de gure vorstin Wanda over Vlieland had uitgesproken - keken badgasten toe hoe strandmeesters de weinige zeezwemmers terug probeerden te dirigeren. Bibi riep naar kleine Kick dat hij ook echt aan de kant moest komen, maar hij hoorde haar niet of wilde haar niet horen. Niemand maakte aanstalten het water in te gaan om Kick te halen.

Tot... zijn grootvader zich plotseling uit de geslonken menigte losmaakte, zijn badjas afwierp en de zee inrende. De weinige overblijvers keken toe hoe Opa Kick, lenig voor zijn leeftijd, in zee sprong en met een paar slagen bij zijn kleinzoon was. Opa Kick ontfermde zich over kleine Kick en wilde hem meetrekken.

Wederom donderde het hevig boven zee. Almaar hield Bibi, inmiddels nat van de regen, haar ogen strak op haar zoon. Het ontging haar misschien daarom dat Opa Kick kopje onder ging. Andere toeschouwers zagen het wel gebeuren en schreeuwden van ontzetting. Opa Kick leek weer boven te komen, maar toen verdween hij opnieuw in de deinende zee.

Het kwam er nu op aan. Iemand moest het water in om hulp te bieden, maar de meeste gasten waren al gevlucht naar de kraampjes. Bibi zette een paar stappen richting het water, maar bleef toen lethargisch staan.

Tot... Kick kwam aangestormd vanuit de verte. Hij ontdeed zich al rennend van zijn winterjas. Woedend riep hij naar Bibi: 'Godverdomme, doe dan iets!'

Met een paar grote stappen was hij voorbij de branding, waarna hij wild naar zijn zoon zwom, de plek waar zijn vader kopje onder was gegaan. De actie van Kick had de aandacht van de schuilers getrokken. Korneel, Bram en Pim kwamen aangerend en volgden Kick direct in het water. Hierna arriveerden de vrouwen, samen met de oudste kinderen.

Bibi stond nog steeds verankerd in het zand, maar werd door Sanne en Frederique meegetrokken. Ze liet zich de zee insleuren. Het deerde niet dat ze haar kleren nog droeg, de kou voelde ze geen moment. En zo kwamen De Vijf gezamenlijk zwemmend aan bij de plek waar Opa Kick voor het laatst was gezien. Alle vrouwen en mannen met elkaar in het water. In de lichamensoep hield Korneel kleine Kick stevig in z'n armen. Wat er nu verder nog gebeurde: kleine Kick was veilig. Korneel gaf de jongen over aan Bibi, die met al haar kracht terugzwom naar de kust. Weer aan land drukte ze haar jongen huilend tegen zich aan.

Ondertussen doken alle mannen onder water, met hun armen wijd tastend naar Opa Kick. Het was Kick zelf die zijn vader greep en hem boven water tilde. De oude man was halfbewusteloos, maar leefde. Begeleid door de anderen werd hij snel naar land gebracht, wat bijna oogde als een overwinningsoptocht, met als soundtrack een wagneriaans loeiende storm.

Eenmaal op het strand werd Opa Kick op zijn rug gelegd. De situatie was nu tot iedereen doorgedrongen. Mensen brachten handdoeken, iemand kwam aanrennen met mokken en een pan glühwein, een ander meldde dat het Search And Rescue Squadron was gealarmeerd. Langzaamaan kwam Opa Kick bij, omgeven door zijn kleinkinderen, zijn zoon, zijn schoondochter, de voltallige Vijf plus aanhang. Zijn eerste vraag was: 'Is hij veilig?'

Ja, kleine Kick stond ongedeerd aan de kant.

'Ben jij veilig?', vroeg Bibi.

Het was Kick die deze vraag beantwoordde, voor zijn vader de kans kreeg. 'Maar niet dankzij jou, Bibi. Je stond er gewoon apathisch naar te kijken.'

Bibi keek woedend naar hem op.

'En waar heb jij de hele tijd uitgehangen?'

'Hoe durf je me die vraag te stellen?'

Er volgde een luid geschreeuwde woordenwisseling tussen de twee - een ontlading van schrik, onmacht, woede, twee dagen opgekropte frustraties.

'Met wie heb je vannacht liggen krikken?'

'En jij dan, hypocriet?'

De rest van het gezelschap keek zwijgend toe. De ruzie zou nog langer hebben geduurd als Opa Kick niet een reservoir van kracht vond. Hij richtte zijn broze oudemannenlichaam een paar centimeter op en bracht met moeite uit: 'Kan het nu verdomme afgelopen zijn?'

Bibi en Kick keken naar hem op en sloegen beiden hun ogen neer.

'Kan het verdomme echt afgelopen zijn?'

Nog steeds sprak niemand, er was alleen het geluid van wegsijpelend water in het zand. Het regende niet meer.

'Ik wil dat iedereen om me heen komt staan', zei Opa Kick, met nog meer moeite. Hij probeerde zich wederom op te richten. 'Iedereen moet horen wat ik nu ga vertellen. Ik voel mijn energie wegzakken en ik wil iets kwijt. Jullie hebben me met z'n allen gered uit het water en daar ben ik jullie dankbaar voor. En daarom wil ik uit de grond van mijn hart iets tegen jullie zeggen.'

Er werd gedaan wat hij vroeg. Men schaarde zich om Opa Kick, ook de kinderen.

'Kan...', begon hij. 'Kan verdomme...'

De grauwe oude man hijgde en probeerde zich te hernemen. Omdat hij zacht praatte, kwam iedereen dicht bij elkaar om niets te missen.

'Kan verdomme dat geruzie ophouden? Kan verdomme dat oeverloze geouwehoer over wie met wie wanneer waarom nu eindelijk ophouden? Wat is er oninteressanter dan de vraag of degene van wie je houdt misschien ook wel eens vertier zoekt of heeft gezocht bij een ander? Je houdt toch verdomme van je geliefde? Wat is het probleem? Wat kan het schelen dat iemand plezier heeft zonder jou? Dat alles goed is wanneer jullie bij elkaar zijn, is het enige dat telt. Veel mensen zien hun liefde als de jarenlang durende nabeschouwing van een korte wielerproloog. Dat is onzin. Liefde is niet de nabeschouwing, liefde is de hele tour. Maak er verdomme niet voortdurend iets hoogdravends van. Liefde is geen gevangenis. Gun elkaar vrijheid, zuurstof en af en toe eens een ontsnapping. Jullie moeten nog een jaar of vijftig met elkaar, beseffen jullie dat dan niet? Mijn leven lang heb ik honderden relaties en huwelijken uit elkaar zien spatten om volstrekte onbenulligheden. Mannen die zich op een zakenreis in een bar hadden laten verleiden. Vrouwen die in een hotel met een vreemdeling hadden afgesproken. Wat stelde het allemaal voor? Niets en alles tegelijk. Hadden ze het kunnen missen? Waarschijnlijk wel. Hadden ze het willen missen? Geef dat antwoord zelf maar. Ik ben altijd gelukkig geweest met je moeder, Kick, en zij ook met mij. Maar ik ben ook kortstondig diep geraakt geweest door jouw moeder, Bibi, ver na jouw geboorte, voor als je dat niet wist. Destijds noemde jouw moeder onze omgang een geweldig niets. Hoe treffend was dat? Wat jullie allen samen hebben, is een geweldig alles. Och kinderen, vergooi jullie geluk niet met al die woedende, verongelijkte gedachten aan al lang weer vervlogen momentjes van buitenshuise lust. Koester verdomme toch eens wat je thuis hebt, stelletje idioten. Heb de moed om wijs te zijn en je ogen dicht te knijpen. Ik heb gisteravond en vannacht naar jullie gekeken. Dachten jullie dat de kinderen en ik het niet doorhadden? Jullie houden van elkaar, en toch maken jullie elkaar het leven zuur. Waarom? Wie in een slecht huwelijk zijn geil elders zoekt, is dom. Dan kun je maar beter scheiden. Maar jullie hebben geen slechte huwelijken, jullie hebben goede huwelijken, al beseffen jullie het niet. Wie in een gelukkig huwelijk al dan niet per ongeluk een keer valt voor charmes van een voorbijganger, weet dat het niets voorstelt en dat het tegelijkertijd niet meer dan menselijk is. Niemand kan van nature zijn hartstocht onderbreken. Zoek daarom verdomme geen problemen die er niet zijn. Stel dat je op je sterfbed krijgt te horen dat je geliefde, die jou bijna alles heeft gegeven en vrijwel altijd bij je is geweest, in jouw afwezigheid en zonder jouw medeweten een paar luttele ogenblikken met een ander heeft verkeerd. Zou je dat op dat specifieke moment oprecht raken? Zou je liefdesleven voor niets zijn geweest? Of zou je denken: mijn liefde heeft mij onnoemelijk veel moois gebracht, ik heb zonder terughoudendheid van iemand gehouden en ben bemind geweest? Ik hoop waarachtig het laatste.'

Opa Kicks bibberig uitgesproken woorden werden net niet overstemd door het geluid van de naderende helikopter van het Search And Rescue-team. De komst van het toestel ontlokte bij de kinderen, ondanks alle ellende, onstuimigheid. Toen de heli was geland, takelde een broeder een brancard uit de cabine. Er werd overlegd met Opa Kick, waarna hij - gesteund door Bibi en Kick - op de brancard werd getild en naar het toestel werd gereden.

Het afscheid ging snel. Kick wilde met zijn vader mee, maar voor familie was geen plek. Toen de broeder de deuren van de cabine sloot, riep iedereen Opa Kick gedag. Glimlachend keek hij terug.

Op gepaste afstand zagen De Vijf en hun aanhang hoe de helikopter brullend van de grond kwam, een kort moment bleef hangen boven het zand, om in een geweldige vlucht weg te stuiven. De menigte op het strand werd snel kleiner. Een camera had kunnen registreren hoe het gezelschap al zwaaiend vervaagde in de waterige nevels boven het besneeuwde eiland. Hoe hoger de oude man vloog, hoe witter en onschuldiger de wereld hem voorkwam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden