Feuilleton

Feuilleton, aflevering 14: Overboeking

Met inbreng van lezers schrijft Ronald Giphart een feuilleton voor het dagelijkse katern V van de Volkskrant, de afleveringen verschijnen daarna ook op Volkskrant.nl. Vandaag aflevering 14: Overboeking.

Er stond een door Pim geregelde huifkar met tractor te wachten om het gezelschap van de haven naar Strandrési-dence Duynstaete te rijden. In het schemerviolet reed de kar vorstelijk over het eiland, knisperend over de schelpenwegen van het Waddendorpje, langs de duinen, de fietspaden, het helmgras. De kinderen verlangden naar het zwembad, de ouders naar de luie rookstoelen bij de open haard. Dit was hen op de internetsite van het hotel beloofd. Een vuur dat 's winters altijd brandde, een bad waar zonder toezicht mocht worden gezwommen, een uitgebreid buffet tot tien uur 's avonds, een bar met weids uitzicht op strand en zee. Kinderen de vrijheid, ouders de vergetelheid - al was het maar voor een paar uur.

De wagen met het uitgelaten gezelschap kwam aanrijden bij de hoofdingang, die meer leek op de draaideur van een bejaardenhuis. Het hotel mocht dan 'résidence' heten en de naam ouderwetserig zijn gespeld; het gebouw was een product van de jaren zeventig, met een systeemplafond, betonnen nisjes, erkers en de overheersende kleuren geel, oranje en grijs. Een hotel als een woonerf met verschillende plateaus. Er hing de geur van aardappelkroketjes.

Vijf minuten later stonden de vrienden met koffers en tassen voor de balie in de lobby, in opgewonden afwachting van hun kamersleutels. Een kwartier later stonden alleen Pim en Bram daar nog, de rest drentelde op en rond de banken in de hal. De oudste kinderen waren er al op uitgetrokken om te zwemmen, sommige ouders ijsbeerden over de tegelvloer, de jongste kinderen speelden in de kerststal voor de grote kerstboom.

Er was een probleem met de boeking. Waar het precies was misgegaan, konden de twee nogal nuchtere receptionistes niet achterhalen, maar de hun beloofde kamers waren al bezet door andere gasten. Pim vroeg of het ermee te maken had dat ze pas aan het begin van de avond waren gearriveerd met de klipper en niet aan het begin van de middag met het veer. Hij bezwoer zijn vrienden dat het dit keer niet ging om een practical joke.

Hoewel er wel degelijk bevestigingen waren verstuurd en aanbetalingen gedaan, bleek het te gaan om een vervelende dubbele boeking. Menselijke computerfout van de reserveringssite. Het hotel zat vanwege Oud en Nieuw stampvol, er was in een achterafvleugel nog één leeg kamertje voor twee personen. Drie, als er een kinderbed bij werd gezet. Eenentwintig was teveel.

Wat volgde had iets weg van een moderne dans, een balletchoreografie voor een groep volwassenen, jengelende kinderen, vijf reisdocumenten, twee computers en twee telefoons. Steeds stonden er afvaardigingen uit het gezelschap op om ook even naar de geprinte papieren te kijken, steeds verdwenen er medewerkers van het hotel naar een afgesloten hokje.

Andere hotels en accommodaties op Vlieland hadden geen slaapplaatsen meer, in ieder geval niet voor zo'n groot gezelschap. Vakantiehuisjes waren ook geen optie, bleek na contact met de plaatselijke VVV. Heel Vlieland was bezet door toeristen, die zich opmaakten voor de jaarwisseling.

Sommige kinderen verwerkten het nieuws met avontuurlijke verkneukeling, anderen zaten zenboeddhistisch achter een iPad en een paar van de jongsten moesten huilen, al was dat ook omdat ze niet meer mochten stoeien in de kerststal. Vooral Jezus met rust moesten laten.
'Moeten wij nu ergens in een stal gaan slapen?', vroeg Kick junior met grote ogen, toen hij hoorde van de problemen.

Een receptionist besprak de situatie met Pim en Bram in een bilateraal topoverleg. Het was geen optie met het veer weer terug te varen naar Harlingen om daar een hotel te zoeken, want de laatste afvaart was al lang geweest. Ook bleek het niet mogelijk terug te rijden naar De Progressie in de hoop daar te kunnen slapen, want de boot had de haven schielijk weer verlaten. Ze zaten gevangen, op een eiland zonder vrije matrassen.

Sociaal-ethologen zouden een field day hebben gehad als ze vanachter een krant het gezelschap hadden kunnen observeren. De groep was verdeeld in verschillende niches. Er waren de haviken, die op dit punt eigenlijk wilden dat er een willekeurig hotelmedewerker standrechtelijk werd geëxecuteerd voor alle overlast, en er waren de duiven, die op zich alles best vonden zolang er heel vaak zo inlevend mogelijk sorry werd gezegd.

Uiteindelijk kwam een hotelmanager met een oplossing voor in ieder geval één nacht. Er was een oude jeugdboerderij genaamd Toost Endt. 's Winters werd de barak eigenlijk niet gebruikt, maar de manager had de boer gevraagd of er een uitzondering kon worden gemaakt. Er waren twee grote slaapzalen met stapelbedden, een keuken, een waslokaal en een toilet buiten op het erf. Als de groep het wilde, kon de eigenaar de verwarming aan gaan zetten en beddengoed uit zijn stalling halen. Het zou behelpen zijn, maar er kon in ieder geval worden geslapen. Alle ouders kwamen bij elkaar om het voorstel te bespreken. Er was moed nodig om wijs te zijn.

Ongeveer honderdduizend jaar geleden trok een groep van paar honderd van onze soortgenoten vanuit Afrika richting de overkant van de Rode Zee. De tocht die de nazaten van deze ontdekkingsreizigers sindsdien maakten, duurde tot de huidige dag en koloniseerde bijna de hele planeet. De ontberingen die deze voorouders hebben gekend stonden echter in geen verhouding met de tegenslagen die De Vijf nu op hun pad vonden. Althans, volgens de haviken van de groep, die inmiddels op het punt waren dat wat hen betreft de hele Strandrésidence Duynstaete kon worden gebombardeerd door overvliegende F16's. De duiven zagen daarentegen in dat er geen redelijk alternatief was. Er moest ergens onderdak worden gevonden, desnoods in stapelbedden en met een schijthuis in de tuin.

Pim en Bram besloten met de hotelmanager bij Toost Endt te gaan kijken, terwijl de rest van het gezelschap aan tafel ging voor het buffet, hongerig en mokkend en ongewis van wat de nacht zou brengen.

Beschenen door het licht van de sterren en de maan reed een met vijf gezinnen bepakte huifkar over het eiland, knisperend over de schelpenwegen, langs de duinen, de fietspaden, het helmgras. Duynstaete had als geste een krat bier, drie flessen wijn, frisdrank en twee horeca-zakken pinda's meegegeven. Twee uur na hun aankomst bij het hotel arriveerde het gezelschap bij een kille jeugdboerderij, waar het rook naar zuur konijnenvoer. In de keuken brandde een gaskachel, maar in de slaapzalen was het niet warm te krijgen.

De kinderen hadden inmiddels vrede met de situatie, want zij mochten met elkaar de nacht doorbrengen in één slaapzaal, zonder toezicht van ouders, al kostte hen het wel twintig minuten uit te zoeken in welke van de vijfentwintig stapelbedden ze wilden liggen. Bibi, Frederique, Klaasje, Sanne en Rosalie dekten de matrassen die de kinderen hadden uitgekozen met lakens en ouderwetse dekens, voor iedereen twee. De mannen deden in de slaapzaal van de volwassenen hetzelfde.

Toen de kinderen hun tijdelijke koninkrijk hadden betrokken, met inbeslagname van de pinda's en alle frisdrank, zaten de ouders bij elkaar in de keuken. Kinderen de vrijheid, ouders de vergetelheid - al was het maar voor een paar uur. Het achenebbisj onderkomen had op een romantische manier iets weg van het Veluwse kampement waar tijdens de ontgroening van de vrouwenstudentenvereniging Phaedra de vriendschap van De Vijf was gesmeed.

Bijna achttien jaar na hun ontmoeting hielden de vriendinnen hun bierflessen in de lucht, proostend op de naderende ijskoude nacht in doorzakkende gammele stinkende stapelbedden.
De rust duurde niet lang. Toen het bier op was en de wijn ontkurkt, kwamen Dimitri en Duco de ruimte binnen, gevolgd door vier andere kinderen, van wie twee huilend.

'Roel en Yf zijn al een half uur weg', zei Dimitri. 'Ze zijn door het raam geklommen en zouden al lang terug moeten zijn. We maken ons bezorgd.'
Dat was een ontnuchterende mededeling, die alles veranderde.

WAT ERAAN VOORAF GING:
Een groep van vijf vrouwen ('De Vijf') deelde tijdens hun studie lief en leed, nadat ze gezamenlijk waren weggelopen van de ontgroening van hun toekomstige studentenvereniging. Ze woonden jarenlang bij elkaar in een studentenhuis, en bleven elkaar ook na hun studie zien. Achttien jaar na het begin van hun vriendschap willen ze gezamenlijk Oud en Nieuw vieren op Vlieland, in het bijzijn van mannen en kinderen. De boottocht naar het eiland toe duurde lang, maar de aankomst was groots en veelbelovend.

Verhaalwending
Op Facebook kondigde ik aan dat ik voor deze aflevering zat te dubben over een geschikte cliffhanger. In reactie hierop stelde Irene van der Rol voor om de Waddenzee te laten stilvallen. Menno van der Busse zocht het in opgevangen roddels en rondslingerende telefoons. Theo Stepper wilde Opa Kick terug (heb geduld). Erik Helleman dacht aan per ongeluk afgestoken vuurwerk en vroeg zich tevens af of het gezelschap niet op de klipper kon bijven slapen. Rudolf Vos vond het aannemelijk dat Bibi of een van de vrouwen 'een amourette' had met een outsider. Of een heimelijke relatie tussen één van de aanwezige dames en de mannelijke partner van een ander.

Ook stelde Rudolf voor dat er plotseling een kind zou ontbreken. Elly Claasen dacht het tijd werd voor de vondst van Freeks boekje met geheimen ('dan breekt de pleuris echt uit...'). Marjan Kloosterman wilde de minnaar van Bibi op het eiland. En Wilma Hofman kwam met de wenk dat het onderkomen op het eiland dubbelgeboekt bleek te zijn.

1.1 Namen
'Strandresidence Duynstaete' en jeugdboerderij 'Toost Endt' zijn verzonnen namen. Onlangs las ik een oud interview met W.F. Hermans over de echt bestaande en verzonnen namen die hij in zijn fictiewerk vrijelijk door elkaar gebruikte. Hermans vertelde dat hij echte straatnamen (bijvoorbeelde De Van Woustraat) gebruikte, omdat velen die kenden en daar een beeld bij hadden, maar dat hij daarbij niet-bestaande huisnummers bedacht. Als hij bestaande huisnummers zou gebruiken zou hij de bewoners wellicht in een vervelend parket brengen en problemen daarover wilde hij voorkomen.
Er is op Vlieland een kampeerboerderij genaamd Twest-Endt, maar die is veel beter geaccomodeerd dan mijn fictieve barak en gewoon te boeken in de winter.

1.2 Kampeerboerderij
Het mooie van lezen is we onze eigen beelden scheppen met behulp van de luttele woorden die een schrijver ons geeft. Bij 'een oud vervallen station in het bos' ziet iedereen onmiddelijk zijn eigen oude vervallen station in het bos voor zich. Zo zal ook iedereen een beeld hebben bij een oude kampeerboerderij op een Waddeneiland. Mijn beeld daarbij is een gereanimeerd beeld. In 1994 schreef ik onder de titel 'Nice guys don't get laid' een schets voor wat later Phileine zegt sorry zou worden. In het verhaal komen een meisje en een jongen terecht bij een verder verlaten jeugdboerderij op een Waddeneiland, waar ze in de slaapzaal zo ver mogelijk van elkaar gaan liggen. De stapelbedden liggen echter zo slecht dat ze uiteindelijk bij elkaar op één matras belanden. Het geeft mij een verkneukelend gevoel om deze locatie 18 jaar later te laten terugkeren.

5 januari
Dit was de de laatste aflevering van dit jaar. In verband met speciale katernen rond Kerst en de jaarswisseling verschijnt Aflevering 15 pas in 2013. Dat geeft mij de tijd te recuperen, het schurende zand uit mijn vorige afleveringen te spoelen en vooruit te kijken naar wat het verhaal nog zal brengen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden