Feuileton aflevering 5: You don't want to be alone!

Met inbreng van lezers schrijft Ronald Giphart een feuilleton voor het dagelijkse katern V van de Volkskrant, de afleveringen verschijnen daarna ook op Volkskrant.nl. Vandaag aflevering 5: De mannen in de klipper hebben nog last van hun bezoek aan een poptempel.

Vier uur voordat de Progressie droogliep op de zanden rond De Richel stonden de vaders bij elkaar. De zeilen waren net gehesen, de boot voer op volle kracht richting de overkant van de Waddenzee. Een frisse wind had de mannen bij elkaar in de kuip rond de fokkemast geblazen. Zwijgend, zo nu en dan zuchtend, keken ze beurtelings over het water en naar de kinderen, die onafgebroken rondrenden over het dek. Na een tijd vroeg Pim of de andere mannen behoefte hadden aan glühwein, net als de vrouwen beneden in de kombuis. Niemand stak zijn hand op.

'Misschien heb ik nog te veel alcohol in mijn bloed', zei Korneel, die als duikinstructeur bij de brandweer meestal de stoerste van de vier is. Nadat hij dit had gezegd trok hij bleek weg. Een paar seconden later snelde hij naar de reling, om bijna hartstochtelijk over te geven in het zeewater. Gelukkig voor hem waren de kinderen op dat moment aan de andere kant van de boot, want ze hadden zijn antiperistaltische eruptie zeker triomfantelijk aan Klaasje en de rest van de vrouwen gemeld.

Twee dagen voor de overtocht naar Vlieland waren de mannen gezamenlijk op pad geweest, een reisje dat was georganiseerd door Kick. Zijn platenmaatschappij begeleidt buitenlandse artiesten die in de Benelux zijn geboekt. Meestal gebeurt dit door een van zijn medewerkers, maar in de kerstvakantie hadden die allemaal vrij. Daarom moest Kick zelf zijn gezicht laten zien bij een optreden van een groepje 7-jarige Noord-Ierse jongens. Nou ja, misschien waren ze 15.

De uitgelaten energiebommen genaamd de Two Door Cinema Club hadden een verlate kerst-gig in de Brusselse poptempel de Ancienne Belgique. Omdat Kick geen zin had om alleen naar België af te reizen had hij de mannen van De Vijf gevraagd met hem mee te gaan, als opmaat van de naderende vakantie op Vlieland.

Kick vroeg hen vaker mee, en zo gebeurde het dat de vrienden - als notoire 40-ontkenners - concerten bezochten waar de gemiddelde leeftijd van het publiek rond de 20 lag. De vaders waren bij deze optredens geen gewoon publiek, want dankzij Kicks connecties hoefden ze nooit in wachtrijen te staan, hadden ze immer een onuitputtelijke voorraad consumptiemunten en ontmoetten ze na afloop van het optreden steevast de leden van de band in de kleedkamer.

Deze keer hadden de mannen een bijzondere gast: Kick sr., de vader van Kick, door iedereen 'Opa Kick' genoemd omdat hij al 82 was. Opa ging mee als gevolg van een uit de hand gelopen weddenschap tijdens het kerstdiner, twee dagen ervoor. Kick sr. was in 1954 zijn eigen kleine onafhankelijke platenlabel begonnen. Hij bestierde zijn steeds uitdijende bedrijf tot hij het in 1995 verkocht aan zijn zoon, een destijds 25-jarige gesjeesde student letteren. Kick jr. had het label en alle sublabels op zijn beurt vijftien jaar later met winst doorverkocht aan een Amerikaanse entertainmentmoloch, waarmee hij zich in een klap financieel nooit meer zorgen hoefde te maken, al moest hij contractueel nog wel vijf jaar lang de directeur uithangen (een constructie die hij aan zijn vrienden uitlegde als een golden handcuffs agreement).

Tijdens Kerst hadden sr. en jr. een van hun gebruikelijke discussies gevoerd over decibellen en gehoorbeschadiging. Sr. had geroepen dat hedendaagse popconcerten van een bijna serene stilte waren, vergeleken met de lawaailawines uit de jaren '70 en '80. Hierop had jr. geantwoord dat zijn vader in dat geval maar eens mee moest naar een uitvoering van een hedendaags populair herrie-ensemble, een uitdaging die sr. zonder oogknipperen was aangegaan.

De dag voor het concert van het Noord-Ierse indiebandje had Kick er alles aan gedaan om zijn vader ervan te weerhouden mee te gaan, maar de ouwe had steeds geërgerd gevraagd waar zijn zoon zich druk over maakte.

'Ik ben 82, wat kan mij gebeuren?', zei hij. 'Als het echt te luidruchtig wordt, ga ik even een peuk roken.'

Opa Kick had zich niet laten ompraten, en dus haalde het gezelschap hem twee dagen na Kerst op. Kick jr. had een studentchauffeur geregeld die de Dodge A100 van Pim zou besturen. Het gezelschap reed regelmatig in de Dodge naar concerten, onder Pims voorwaarde dat er op de terugweg niet werd overgegeven op een van de achterbanken, althans niet door iemand anders dan hemzelf.

Toen Opa Kick hoorde dat de jonge chauffeur - een student medicijnen genaamd Luigi - groot fan was van de Two Door Cinema Club, nodigde hij hem uit mee naar binnen te gaan en niet, zoals gebruikelijk, te blijven wachten in de auto met een studieboek. Kick jr. sputterde tegen en zei dat hij maar vijf vrijkaarten had geregeld.

'Lul toch niet zo', zei Opa Kick tegen zijn zoon. 'Stel je voor dat mij daarbinnen iets overkomt, dan is het goed om een student geneeskunde bij de hand te hebben.'

Het kostte Kick inderdaad geen moeite Luigi de Ancienne Belgique binnen te loodsen. De gemiddelde leeftijd van de vriendenclub werd door Luigi's aanwezigheid naar beneden gehaald, maar niet zodanig dat het gezelschap geen bekijks meer trok. De jongere bezoekers van de popzaal bekeken vooral Opa Kick, maar ook Bram en Korneel met een aan wezenloosheid grenzende verbazing.

'Volgende keer moeten jullie niet vergeten jullie rollators mee te nemen', zei Kick, die zich opmaakte om de leden van het bandje in de artiestenruimte te begroeten.

'Hou toch op, idioot', riep zijn vader hem na. 'Wijs ons liever waar de rookruimte is en waar we bier kunnen halen. En waar of ik even mijn kunstgebit in een glaasje kan doen.'

Terwijl het voorprogramma speelde, dronken de vrienden bier en bekeken ze het publiek, zoals het publiek hen bekeek. Er liepen jongens met kapsels als dode vogels, en de meisjes droegen mini-minibroekjes en wapperende lappen om hun schouders.

Toen het optreden van de Two Door Cinema Club op het punt stond te beginnen, stelde het geriatrische gezelschap zich op aan de rand van de zaal. De meeste Belgische jongeren wrongen zich naar voren, het liefst zo dicht mogelijk bij het podium.

Vanaf het begin van hun optreden goot het Noord-Ierse bandje een bak upbeat-energie uit over de zwampende mensenmenigte. Het geluid was overdonderend, de lichtshow hallucinerend, de atmosfeer bijna vloeibaar. Er werd gedanst, gesprongen en meegeschreeuwd met de nummers, die de jongeren blijkbaar allen uit hun hoofd kenden.

En na een paar liedjes gebeurde het. Aanvankelijk had de groep Nederlandse bezoekers geïnteresseerd biernippend gekeken hoe de middelpuntvliedende massa voor het podium begon te kolken, maar na verloop van tijd bewoog een van de mannen een arm en zette een ander een voet opzij, alsof hun lichamen langzaamaan werden aangesloten op de neurologische cycloon in de zaal. Plotseling genezen van reuma en ouderdomskwaaltjes begonnen vijf van de zes steeds ritmischer te schokschouderen.

Weer een paar nummers verder hadden Korneel en Bram zich in de deinende lichamenbuidel geworpen en zij waren springend, duwend en pogoënd opgegaan in het achthonderdkoppig organisme. Verderop werd gestagedived en gecrowdsurft. Er waren jongeren die dankzij de handen van Korneel en Bram werd voortgestuwd over de golven van het publiek.

'And I can tell just what you want!', schreeuwden de jeugdige leden van de Two Door Cinema Club in hun microfoons. 'You don't want to be alone! You don't want to be alone!', antwoordden de toeschouwers uit volle borst.

Op een van die momenten draaide Kick, die inmiddels ook door de dansende menigte verzwolgen dreigde te worden, zich om naar zijn vader. Hij deed een paar stappen in diens richting.

'Vind je het wat?', schreeuwde hij de 82-jarige baas in het oor. Zijn vader keek hem glimlachend aan.

'Ik heb mijn gehoorapparaat uitstaan', riep hij terug. 'Maar ik vind het geweldig, als je dat bedoelt.'

Kick sr. stak zijn plastic bierglas omhoog en Kick jr. proostte met hem mee, terwijl de rest van de zaal onverstoorbaar verder zong. You don't want to be alone! You don't want to be alone!

Wat eraan voorafging
Een groep van vijf vrouwen ('De Vijf') deelde tijdens hun studie lief en leed, nadat ze gezamenlijk waren weggelopen van de ontgroening van hun studentenvereniging. Ze woonden jarenlang bij elkaar in een huis en bleven elkaar na hun studie zien. Hun mannen raakten ook met elkaar bevriend. Het gezelschap bijna-veertigers besloot gezamenlijk Oud en Nieuw te vieren op Vlieland. Pim, een van de mannen, had een oude klipper gecharterd. Vijf uur na vertrek liep de boot vast op een zandplaat.

1.2 Afmeren en andere foutief gebruikte zeiltermen
Na mijn bijdrage van vorige week kreeg ik een mail van zeiler Jan Willem Korthals: 'Je had wat meer door moeten vragen aan je schipper. Afmeren betekent aanleggen, een boot aan de kade vastmaken. De klipper in je verhaal vaart van de kade weg. Ontmeren is het woord, maar wel heel lelijk.' Er klopte meer niet. 'Een platbodem die vastloopt op zand is een onplezierig gedoe. Bonken, dreunen, et cetera. Helemaal als de zeilen nog opstaan.' En: 'Een dame die haar kluiver oprolt, klinkt meer erotisch dan realistisch. Die kluiver is een zwaar en onhandelbaar monster dat zeker niet door één vrouw of man kan worden opgerold.'

Dichterlijke vrijheid
Overigens reageerde Harriët Stalman van zeilvaartschool Enkhuizen op Facebook: 'Nu dacht ik toch echt eens met een beetje literatuur c.q. schrijverij bezig te zijn, verdorie, is het toch een cursus zeilen geworden. De dichterlijke vrijheid hangt bij mij boven in de (bezaan) mast.'

Oeps...
Lezer Theo Stepper houdt op zijn zeer leesbare blog (de warmloper.wordpress.com) zijn bevindingen bij. Hij wees mij op een fout: 'In aflevering 3 schreef je: 'Hidde was als 15-jarige de oudste van de twaalf kinderen die op Vlieland Oud & Nieuw gingen vieren.' In aflevering 4 schrijf je echter: 'Drie van de dertien kinderen waren in slaap gevallen.' Wat mij betreft illustreert dit hoe lastig het is om een consequent verhaal te schrijven.'

1.2 Bandje
Halverwege de week besloot ik deze aflevering niet op de klipper te blijven, maar een deel van de introductie van de mannelijke personages te verplaatsen naar een gebeurtenis vlak voor het vertrek: een bezoek aan een concert van een energierijk en voor hen wellicht iets te jeugdig britpopperig bandje. Zelf dacht ik aan The Wombats of The Magic Numbers, maar wat weet ik van dat soort muziek? Op Facebook en Twitter kwam een stroom aan suggesties. Een kleine greep: The Howling Hurricanes. The Kooks. Mumford & Sons. Franz Ferdinand (laatst nog op Vlieland). Two Door Cinema Club. Kasabian. Bombay Bicycle Club. Jochem Myjer (niet echt een bandje, wel veel energie). Arctic Monkeys. Beirut. Kakkmaddafakka. Pete and the Pirates. The Five O' Clock Heroes. The Maccabees. Burzum.

1.3 De Ancienne Belgique
Mijn kennis van poptempels in Brussel was niet zo groot, vandaar dat ik het publiek vroeg om raad. Eensluidend adviseerde men de Ancienne Belgique als decor te kiezen. De popzaal, vaak 'de AB' genoemd, werd gebouwd in 1857 als 'spektakelzaal'. Begin jaren '70 werd dit icoon van het Brusselse nachtleven gesloten, om pas in 1980 weer te openen. Na een grote renovatie is de zaal een toonaangevende poptempel die jaarlijks door 300.000 mensen wordt bezocht.

1.4 Golden handcuffs
Dit is een term uit de zakenwereld. Een golden hello is startgeld voor een nieuwe werknemer, een golden handshake een bedrag dat iemand meekrijgt bij zijn afscheid. Met golden handcuffs wordt iemand aan een bedrijf gebonden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden