Festivalorganisatie moet professioneler

De chaotische afloop van Dance Valley heeft duidelijk gemaakt dat de kwaliteit van festivalorganisaties kritisch tegen het licht moet worden gehouden....

ALS regel worden er in Nederland geen professionele eisen gesteld aan de festivalorganisatie. Tot voor kort ging dat prima en was er binnen de verantwoordelijke organisaties voldoende kennis voor handen. Nu de festivals in omvang groeien, schiet deze kennis steeds vaker ernstig tekort. De culturele vrijetijdsmarkt is een turbulente markt geworden, waar publieksgroepen heftige hier-en-nu beleving ondergaan en ook willen ondergaan. Na een flitsend programma ben je dan niet meer in de stemming om uren op een bus te moeten wachten, regen of niet. Daarbij komt dat het publiek van de voetballiefhebbers heeft geleerd - hoe onredelijk dat ook is - direct het heft in eigen hand te nemen als iets niet bevalt.

Veel festivalorganisatoren zijn zich niet van deze veranderingen bewust. Kennelijk ook de organisatie van Dance Valley niet. Men had wel een vergroting van de publieksaantallen gepland, maar - gezien de wanordelijke aan- en afvoer van het publiek - niet voor het bijbehorende risico- en veiligheidsplan gezorgd.

We kunnen als het om buitenfestivals gaat veel leren van de Amerikanen. Allereerst wordt daar standaard een risico- en veiligheidsplan gehanteerd dat vertelt wat er vooraf, tijdens en na afloop bij alle mogelijke weertypen gedaan moet worden. Natuurlijk is de zogenaamde claimcultuur hieraan niet vreemd. Immers, als blijkt dat een Amerikaanse festivalorganisator onoplettend en/of onzorgvuldig is geweest, staan er meteen advocaten op de stoep.

Maar er heerst ook een professionele mentaliteit: jij betaalt mij een kaartje en ik neem op me om niet alleen voor een programma te zorgen, maar ook de randvoorwaarden als toezicht, veiligheid en logistiek optimaal te regelen. Een ander verschil betreft het beschikbare personeel. Amerikaanse festivals, zelfs de commerciële, schakelen naast een kleine betaalde staf honderden vrijwilligers in om het publiek te begeleiden. Bij grote festivals is de zorg voor een goed verloop geheel in handen van deze vrijwilligers. Verder bestuderen festivalorganisatoren in de VS vanuit een oogpunt van marketing hun publieksgroepen zeer nauwkeurig. Zij zijn daardoor goed op de hoogte van hun gedrag, inclusief hun onhebbelijkheden en kunnen daardoor anticiperen op de (negatieve) gevolgen.

Nu een onderzoek wordt gehouden naar wat er in Spaarnwoude precies is gebeurd, pleit ik er voor speciale aandacht te besteden aan de kwaliteit van de festivalorganisatie. Het probleem zit hem niet zozeer in de omvang van het festival: zowel bij 60 duizend als bij 90 duizend bezoekers moet er een adequate, professionele organisatie zijn. Hoe moet een integraal risico- en veiligheidsplan eruit zien dat zowel van toepassing is vooraf, tijdens en na afloop van het festival? Heeft de staf voldoende kennis van logistiek en marketing? Hoe kunnen we zoveel mogelijk vrijwilligers inschakelen die het publiek aanspreken op zijn verantwoordelijkheid? Zijn de vrijwilligers getraind voor hun taken?

Een idee zou kunnen zijn om een verplicht keurmerk van professionaliteit te verlangen als festvalsorganisatoren een vergunning bij de gemeente aanvragen.

Vanuit mijn betrokkenheid bij het onderwijs in kunstmanagement moet ik ook de hand in eigen boezem steken. We besteden nog te weinig aandacht aan de hier genoemde punten. Dance Valley is geen incident. Nu we wakker zijn geschrokken, zullen we op alle niveaus professioneler moeten gaan werken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden