Festival in regenjas

Voor de 32ste keer vindt deze week het theaterfestival Oerol plaats op Terschelling.

In het bos op Terschelling staat een man met een handtasje op zijn kop. Hij doet een gek dansje. Niet heel bijzonder. Na een paar sprongen gooit hij het tasje hoog in de lucht en vangt het met zijn hoofd weer op. Zo begint de openingsvoorstelling van Oerol. Het tiendaagse locatietheaterfestival heeft spectaculairdere aftrappen gekend.


Vrijdagmiddag loopt het eiland al snel vol. Rederij Doeksen vaart continu met afgeladen boten naar West-Terschelling. De huurfietsen zijn om half vier allemaal op, inclusief de tandems. Sommigen leggen de kilometers naar de campings rond Midsland te voet af. Het weer houdt zich dan nog goed. Alleen een beetje wind. Het kledingstuk van de dag: een vest. Al dan niet bedrukt met het Oerol-thema van dit jaar: Sense of place. In het Engels, waarschijnlijk zodat minder opvalt hoe ontzettend nietszeggend het is.


De openingsvoorstelling vrijdagavond is van de Franse theatergroep Le Collectif G. Bistaki. Hun tekstloze Cooperatzia, Le Village komt erg traag op gang, maar wordt uiteindelijk beter. Er verschijnen meer mannen met handtasjes. En dakpannen, waarmee ze overgooien. Ze mimen roddelende huisvrouwen, dronken mannen en op elkaar verliefde mannen. Soms ontstaat er een mooi beeld, en werkt de mix van acrobatiek, dans en beeldende kunst goed.


Maar het publiek moet tussendoor flinke afstanden afleggen en overal wachten. Onder dit slecht geregelde gedoe heeft de voorstelling erg te lijden. De slotscène vindt plaats op het strand, te midden van duizenden rechtopstaande dakpannen. Het ziet er schitterend uit, maar opnieuw dringt zich de vraag op wat een echt goede circusact hiermee had gedaan.


G. Bistaki bouwde een compleet eigen wereld in het bos. Andere groepen op Oerol houden het kleiner en dichter bij huis. Zoals het Friestalige Tryater. Dat speelt in een oude schuur de melancholische komedie Heimwee naar Hurdegaryp. Theater als een langspeelplaat. A sense of time, zeg maar.


Dit Oerolpareltje gaat over twee jongens, twintigers, die samen herinneringen proberen op te halen aan 'die mooie jaren'. Toen ze nog muziek van de radio opnamen met cassettebandjes. Toen hun oma's ze nog koekjes toestopten. Tegenwoordig doen ze monotoon werk met machines en moeten ze voor hun eigen koekjes zorgen.


Tryaters jonge talent Tatiana Pratley, onlangs afgestudeerd, regisseert een strakke, beeldende nostalgiedroom. Haar twee spelers, Lourens van den Akker en Eelco Venema, springen opgewekt van de ene herinnering in het andere verhaal. Ze spelen elkaars vaders, oma's en potentiële vriendinnetjes. Soms cabaretesk, soms dramatisch. Maar altijd vet, het blijft wel Oerol. Mooi is het moment waarop de jongens hun onschuld verliezen. Als ze ongeveer 10 zijn en worden geconfronteerd met een aflevering van Sex voor de Buch. De hele schuur huivert mee als een man zijn seksfantasie met een bak bruine smurrie uitlegt.


Zaterdag is de dag van de felgekleurde regenjas. Project Wildeman komt 's middags nog goed weg. Het is dreigend maar droog, als deze vier mannen in het bos hun sjamanistische ritueel, getiteld Wij, spelen. Met gehoornde maskers voor hun gezicht staan ze te trommelen op hout, metaal en een glazen bol. Virtuoos zijn ze met hun versterkte stemmen. Al grommend en klanken uitstotend maken ze bezwerende en oorverdovende geluidscollages.


De maskers en capes gaan af en er komen zwarte pakken tevoorschijn. Geleidelijk raakt dit beschaafd uitziende viertal steeds verder in extase door hun eigen ritueel. Stampvoetend gaan ze tussen het publiek door. Desondanks blijft iedereen stoïcijns zitten. Misschien ligt het aan het moeizame weer, maar het lukt de Wildemannen voor geen meter om contact te maken. Van deelnemen aan het uitgebeelde wij-gevoel is geen sprake. Waardoor het een knappe maar erg vrijblijvende performance blijft.


's Avonds gaat het wel fout. Theatergroep Berg&Bos staat tegenover een volledig in ponchoplastic gehulde tribune. Dwars door enkele hoosbuien spelen zij In limbo, hun tweede voorstelling op Oerol na de feelgoodhit Het jaar van de Schlager. Rik van de Bos schreef de tekst. Maurits van den Berg speelt de hoofdrol: Jaap, een succesvolle reclamejongen die het allemaal even niet meer weet.


Net als Wij is dit muziektheater, maar dan van het toegankelijke soort. Met mooie liedjes op de piano en een tragikomisch verhaaltje. En ondanks het ruisen van de regen, waardoor de tekst soms niet meer te verstaan is, lukt het Berg&Bos wel om de mensen in vervoering te krijgen.


Er wordt zelfs voorzichtig meegezongen met een ironisch lied over waarom het leven toch zo mooi is. Tijdens de regel Het ziet er best goed uit kijken de spelers hoopvol naar de hemel. Het lijkt inderdaad even droog te blijven. Even later plenst het opnieuw. En maar doorspelen.


V was bij het openingsweekend en zag dat het nog niet helemaal goed was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden