Festival Europe Now

Herkenbare dilemma's voor migrantenkinderen. Maar de echte pijn blijft buiten beeld.

Eldersland door Theater RAST op Festival Europe Now. 8/4, Theater Bellevue, Amsterdam.


T/m 12/5 debat en theater in Theater Bellevue en Podium Mozaïek. europenowblog.org


'Roots? Wortels? Daar maak ik liever hutspot van.' Kasim Yilmaz is een Turkse migrantenzoon die na de dood van zijn vader wordt geconfronteerd met vragen waar hij zich als muziekminnende Amsterdammer liever verre van houdt. Zijn moeder zit hem op de huid over de erfenis van zijn vader: een stukje land in Turkije. Zoals veel migranten koestert zij de gedachte terug te gaan naar Anatolië; dáár wachten een boomgaard en een eenvoudig huis op haar en haar gedroomde kleinkinderen. Maar wat zij als teruggaan ziet, ervaart haar vernederlandste zoon als weggaan. Alles in hem verzet zich. Toch maakt een vraaggesprek voor een zogenaamde migrantendocumentaire veel bij hem los. Zijn twijfels legt hij op zijn beurt neer bij de op toneel rondwarende geest van zijn vader. Die heeft hem, zo blijkt later, meer nagelaten dan alleen dat stukje grond.


Theater RAST brengt een nieuw geschreven drama, getiteld Eldersland, als opmaat voor het vijfdaagse festival Europe Now in Theater Bellevue en Podium Mozaïek - postmigrantentheater in een demografisch veranderend Europa. De jonge schrijfster Anouk Saleming geeft bij vlagen fraaie woorden aan herkenbare dilemma's: waar hoor ik bij, met welke cultuur identificeer ik mij? En als ik kies voor Nederland, hoe lang word ik dan nog beoordeeld als immigrant?


Saleming liet zich inspireren door films, boeken en voorstellingen zoals De dochter van de smid van Selim Özdogan, Egg, Milk and Honey van Semih Kaplanoglu, Oumi van Maria Goos en De kinderen van mijn vader van Meral Uslu. Verschillende familiekwesties binnen migrantenculturen komen ter sprake in Eldersland, maar Saleming had ze wel meer op de spits mogen drijven; sommige dramatische lijntjes blijven net te keurig en te open. Eldersland maakt wel nieuwsgierig: je zou meer in de ziel van deze personages willen kijken, bijvoorbeeld via monologen.


Regisseur Saban Ol, die zelf een stukje grond in zijn geboorteland erfde, kiest voor een heldere, open aanpak. Marcel Faber (stoffig pak, mutsje) geeft als pragmatische vader met dubbele moraal het meeste schwung aan zijn rol - in een postmortemspel met zijn zoon, met melancholieke klanken op klarinet. Paulette Smit bijt zich gesluierd, met gebedssnoer, vast in het verbeten standpunt van de moeder. Hoofdfiguur Eran Ben-Michaël is geloofwaardig in zijn grootstedelijke twijfels. Maar de echte pijn blijft net buiten beeld - ook al wordt er gesold met een videocamera.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden