Feminisme is uit en zeuren was nooit in

ALS ik geen wmmman was, zou ik dolgraag een grrrl zijn. Geweldige meiden, die hun mond durven opendoen. Grrrls laten onbekommerd zien wat hen bezighoudt....

Wie kinderen heeft, kan zich herinneren dat ze voor het eerst gingen lopen. Daar zijn ze zo trots op dat ze het je komen vertellen, alsof ze het alleen hebben geleerd. Kijk, mama, ik kan lopen! Terwijl je dagenlang aan één vinger door de kamer gesleurd bent.

Zo is het met de grrrls ook een beetje. Zij doen toch precies waar de diverse feministische golven voor gewerkt hebben? Daar hoeven oudere vrouwen toch zeker geen dankbaarheid of schatplichtigheid voor te verwachten?

Ze zijn nog jong - omdat hun levensverwachting ergens rond de 90 ligt, kunnen ze rustig blijven puberen tot halverwege de dertig. En dat ze hardop vertellen waar ze goed in zijn en wat ze leuk vinden, ach. De nadruk die er in vroegere generaties werd gelegd op wat er in de wereld nog niet bereikt was, en op persoonlijke onvolkomenheden, heeft ten slotte ook niet veel opgeleverd.

In haar boek The Whole Woman veegt Germaine Greer de vloer aan met wat zij lifestyle feminists noemt. Sterker nog, ze heeft het geschreven uit woede over de nieuwe lichting vrouwen die volgens haar niets is opgeschoten. Ze citeert columniste Maureen Dowd met instemming: We hebben nu het bimbofeminisme dat intellectuele pretenties verleent aan een wereld waarin het hoogste ideaal eruit bestaat de slet die in ons huist, te erkennen.

Aan de ene kant van de wereld krijgen vrouwen door hun man bijtend zuur in hun gezicht gesmeten, aan de andere kant spelen vrouwen met hun vrouwelijkheid door de ene dag een strak naveltruitje te dragen en de volgende dag in een krijtstreep pak te verschijnen (citaat uit Opzij).

Die meiden kunnen er toch ook niets aan doen dat ze toevallig in een rijk land opgroeien? Dat ze dat zelf wat minder beseffen - het zijn ten slotte nog maar grrrls.

En die maken wat van hun leven, ze sjokken niet meteen achter de kinderwagen of nemen het eerste het beste dommige baantje dat zich voordoet, dankbaar dat er überhaupt iemand is die ze werk wil geven. Nee, een echte grrrl maakt bewuste keuzes. Neem ik nu een baan? Of ga ik eerst nog een reisje maken? Grrrls streven naar eigenheid en zelfontplooiïng.

Terwijl de generaties vóór hen gemiddeld rond de 25 klaar waren met de gezinsvorming, is dat voor de grrrl juist de leeftijd waarop het allemaal begint. Ze doet veel stages om uit te zoeken welk werk nu echt het meest geschikt voor haar is, of ze werkt voor het geld zodat ze haar hobby (reizen!) kan bekostigen. Ze willen graag allemaal zichzelf zijn, en ondanks de uiterlijke overeenkomsten zijn ze van binnen ongetwijfeld allemaal erg verschillend.

Dat de mogelijkheid van diverse stages in binnen- en buitenland geen verdienste van de grrls zelf is, maar van een bloeiende economie, doet er niet zoveel toe. Het zou hun credo van zelfstandigheid wel sterker maken als ze die zelfstandigheid zelf hadden bevochten. Maar laten we niet zeuren. Feminisme is uit, en zeurfeminisme is nooit in geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden