Feijenoordkade

Ik reed laatst Rotterdam uit, langs de Maas uiteraard, over de Boompjes en de Maasboulevard. Het was een heldere dag, en de ochtendspits was voorbij....

Aan het einde maakt die boulevard een bocht, waardoor ineens de rivier verdwenen is. Het laatste wat je van Rotterdam ziet, als je op deze manier de stad verlaat, is de Feijenoordkade, desolaat en vervallen aan de overkant van de machtige Maas. Er staan pakhuizen die of zijn dichtgetimmerd, of waarvan alleen de gevels nog staan. De kade is een blinde vlek in het gezicht van Rotterdam.

Een afgedankte filmlocatie.

Ik kan zulke plekken maar moeilijk met rust laten en gis teren was ik opnieuw in de buurt.

Vanaf Zuid is de Feijenoordkade vrij makkelijk te bereiken. Je rijdt gewoon langs de Koningshaven en de Hef. Links ligt Noordereiland, rechts het intens treurige Stieltjesplein. Nog verder rechtdoor, en na wat bochten, kom je bij de Nassaubrug, zo'n ouderwetse ophaalbrug die de toegang vormt tot wat eigenlijk ook een eiland is, misschien dat het Feijenoord heet.

Goed.

Op een deel van dit eiland staat nieuwbouw die alweer verouderd is, vooral bouw uit de jaren zeventig heeft die eigenschap, maar het grootste deel is volgebouwd aan het begin van de vorige eeuw. Bijna al die oude huizen, drie, vierhoge klassieke grootstedelijke volkskazernes, zijn verlaten en dichtgetimmerd, een compleet wijkje is het. De Feijenoordkade zelf ligt aan de oostelijke zijde.

Kasseien, onkruid, een leeg winkelwagentje.

Verrotte dukdalven in het klotsende water.

En een klein parkje ook nog, met picknickbanken met een mooi uitzicht op een reusachtige, groene kop Cup a Soup, een soort boei in de monding van de Nassauhaven, bij de ophaalbrug.

Met de neus naar de Maas stond een auto geparkeerd. Het was een oude Honda Accord. Er zaten vier jongens in. Ze keken naar de rivier, voor zo ver mogelijk, want hun ramen waren totaal beslagen. Af en toe veegde een donkere hand langs het glas. Een radio deed de auto stuiteren. Een van de achterlichten van de Accord ontbrak.

Twee bouwvakkers kwamen te voorschijn uit het staketsel van een geheel leeggesloopt pakhuis. Er wordt hier gewerkt aan appartementen. Maar nog niet alle bewoners zijn weg. Hier en daar op twee of drie hoog hangen lappen stof voor de ramen. Maar de dagen zijn hier geteld, dat voel je.

Hoe lang kun je kijken naar:

Een leeg winkelwagentje?

Een oude Honda Accord?

Langer dan je denkt, maar als in de Accord beweging ontstaat, is het einde in zicht. Gelukkig ontstond er geen beweging; misschien dat de jongens in stoned gepeins verzonken waren over de Kilimanjaro, de beroemde berg in Tanzania die over een tiental jaren geen besneeuwde top meer zal hebben omdat het zelfs in ijle luchtlagen te warm begint te worden en de sneeuw dus smelt. Zelf dacht ik daar wel aan in ieder geval, dus waarom die gasten niet? Het was nieuws tenslotte, al hoorde je er nauwelijks iets over.

De Kilimanjaro en de Feijenoordkade - enorme grootheden, en ik voelde me lekker klein.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.