Feestje om naar te kijken ****

Haast ieder gebaar, iedere aarzeling, elk loopje, iedere grimas is fraai getimed.

Wanneer je een kikker in kokend water gooit, zal hij zich rot schrikken en proberen er zo snel mogelijk uit te komen. Maar wanneer je een kikker in ruim water opzet en langzaam aan de kook brengt, wacht ie rustig af totdat ie gaar is. Metaforisch gezien kun je daar lekker veel kanten mee op en de Vlaamse theatermaker/-auteur Peter De Graef noemde zelfs zijn nieuwste toneelstuk naar het syndroom: 'Boiling Frog'.


Hij schreef het op uitnodiging van Toneelgroep Oostpool, voor het hele ensemble plus hun gastacteurs Bram Coopmans en Bianca van der Schoot. En zelden waren de acteurs - als ensemble en individueel - zo op dreef als in dit even absurde als reeële stuk over zes mensen die op de een of de andere wijze tot elkaar zijn veroordeeld.


Als je iemand geleidelijk aan laat wennen aan een bepaalde manier van doen, hoe verschrikkelijk ook, zal diegene er toch niet snel tegen in verzet komen; een kwestie van kokende kikker. Zo kan het zijn dat er in het oude familiehuis van de familie Berkema een hoop benauwenis heerst, geconcentreerd rond de vreselijke Adrienne. Een broer is net gestorven onder weinig vrolijke omstandigheden, een zus is te laat voor de begrafenis, Adriennes man is een hakkelende sukkel, de tuinman erg eenzaam, het dienstmeisje heeft een geheim en haar minnaar is ook een beetje vreemd.


Bianca van der Schoot ging goed aan de slag met haar Adrienne: een naar, vies, vet wijf met een veel te harde stem is het, aan wie je meteen een hekel hebt. Het fysieke spel van Van der Schoot mag een bekend gegeven zijn, van de andere spelers is dat soms minder vaak gezien. Maar in deze voorstelling is haast ieder gebaar, iedere aarzeling, elk loopje, iedere grimas fraai getimed, veelzeggend en op zijn plaats, alsof iedereen zich voor de gelegenheid ook in de mimekunst heeft bekwaamd.


Terwijl Adrienne van meet af aan de verdenking op zich laadt de ergste van het stel te zijn, blijkt langzaam maar zeker dat de rest toch ook helemaal niet spoort. Er onstaan kongsi's, sommigen zijn wel erg naïef en anderen doortrapter of laffer of nog idioter dan je zou vermoeden. En levensechter zie je het ook zelden.


Kirsten Mulder speelt de rol van haar leven als de psychologiserende zuster Emma, Stefan Rokebrand is geweldig als de licht fascistoïde tuinman, Maria Kraakman als de filosofische huishoudster-met-verleden, Sanne den Hartogh als haar ex (met een straatverbod) en niet in de laatste plaats Bram Coopmans als de meeloperig echtgenoot van Adrienne (wat een mimiek). Het is een feestje om naar te kijken, en te luisteren, want De Graef legt ze even rake als opmerkelijke en geëngageerde teksten in de mond, en de strakke regie van Erik Whien laat daar goed de ruimte voor.


Om hier weg te geven wat er precies gebeurt zou flauw zijn, dus ga dat vooral zien.


Door Toneelgroep Oostpool. Tekst: Peter De Graef. Regie: Erik Whien Huis Oostpool, Arnhem, 4/3. toneelgroepoostpool.nl


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden