feesten

Het eerste feest na de middelbare school was het introductiefeest voor de eerstejaars van de toenmalige School voor de Journalistiek in Utrecht, in augustus 1975....

De omwonenden haatten de studenten. Bij te veel herrie gingen ze op hun balkon staan en mikten ze een baksteen of een volle bierfles door de ramen van de SvdJ naar binnen. Hetgeen al direct aan het begin van dat introductiefeest prompt drie keer gebeurde, zodat je als 17-jarige nieuwkomer op die toen nog erg progressieve school meteen wist hoe 'de arbeidersklasse' over jouw 'onvoorwaardelijke solidariteit' dacht.

Niet dat de docenten en de studenten van de SvdJ zich overigens veel aantrokken van die verstoorde verhouding met de buurt. De school vormde een planeet op zich, en het introductiefeest was er om dat te onderstrepen. In de hal van het gebouw was op de avond zelf een 'hasj-tent' ingericht, waarin je directeur Zijlstra liggend op een matras met een joint bezig kon zien. Zijn directiekamer op de eerste verdieping, de enige met vaste vloerbedekking, stond hij, terwille van de juiste sfeer op school, op feesten af aan studenten die daar met elkaar wilden vrijen.

Daar werd groepsgewijs doorlopend gebruik van gemaakt, en het beeld van die over elkaar heen schuivende, graaiende en zuchtende opinion leaders dient zich elk jaar wel opnieuw een paar keer aan als je de tv of de radio aanzet en je ze, grijs, moe en gezet, ineens weer ziet of hoort. Met terugwerkende kracht blijkt het dan ook weer niet zo heel erg dat je in 1975 nog niet mee mocht doen met vrijen en uiteindelijk alleen in het logeerbed van de kantinejuffrouw van de SvdJ, de laatst-overgeblevene op het feest, belandde.

Twee weken geleden, op een zaterdagnacht, voor het eerst en vermoedelijk tevens voor het laatst naar een dance party geweest, de Buddha Party, in de Now & Wow in Rot ter dam. Prachtige club. Geweldig leuk, mooi en enthousiast publiek (waaronder nog best veel veertigers). En ook dancemuziek klinkt heel anders dan het vooroordeel lang veronderstelde.

Bij binnenkomst koop je een ijsemmer, gevuld met een Spaanse Caxa-champagne, en net zo veel plastic glazen als je voor die nacht vrienden en vriendinnen hebt. Van drinken met anderen komt het evenwel nauwelijks, laat staan van praten, want wie niet aan één stuk door danst in de Now & Wow heeft er niks van begrepen. En dansen doe je in zo'n club in principe met 1500 mensen tegelijk. Zonder aanziens des persoons, en daarmee feitelijk in je eentje. Het middelpunt, dat ben je op een dance party per definitie kennelijk altijd zelf.

De allerleukste op de Buddha Party was het meisje van de toiletten. Toch weer wel. Ze lachte bemoedigend als je binnenkwam, en ze zei dankje voor een gulden. Het was dat je over een paar uur al een Sinterklaasmiddag had met de kinderen, anders had je het gevraagd, dat van dat logeerbed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden