Fascinerend schouwspel onder de broedlampen

DANS Eter/Ether door Dans Werkplaats Amsterdam. Choreografie: Anouk van Dijk. 16 april. Korzo Theater, Den Haag. Herhaling: 18 april. Tournee....

Denk eens aan een science fictionfilm in zwart-wit. Zo een waar wereldvreemde wetenschappers experimenteren met dieren of mensen. Ze bestuderen een kooi waarin vijf wezens zich vreemd gedragen. Langzaam ontwaren ze structuur in de merkwaardige manieren en in hun ogen tekent zich de glinstering af van een naderende ontdekking.

Met het gevoel zo'n wetenschappelijke weirdo te zijn, kijk je naar de eerste helft van de voorstelling Eter/Ether, een nieuwe choreografie van Anouk van Dijk. Onder een rooster met negen broedlampen bewegen vijf dansers grillig van hoek naar hoek. Soms schuilen ze even in een van de drie objecten die nog het meest weg hebben van futuristische telefooncellen, maar dan taps toelopend en zonder telefoon. Maar nooit voor lang want het muzikale getik, geschuur en gestrijk van de compositie op band van Tony Overwater dwingt hen weer tot bewegen. Soms schokkend op hun eigen adem, soms trillend als een gespannen veer, soms hun nieuwsgierige armen achterna.

Het is een prachtige mengeling van gekunstelde en organische bewegingen die Van Dijk in Eter met haar kwintet heeft gecreëerd. Zo laten Giulia Mureddu en Andreas Fratzl een even onhandig als teder duet zien, waarin zij op speelse wijze de aandacht omzeilt waarmee hij haar zo verlegen benadert.

En Michael Jahoda schittert met een korte solo waarin hij zich met zijn bijna naakte lijf eerst naar de hemel uitstrekt, om zich daarna kleiner en kleiner te maken tot hij trillend op de grond ligt. In hun vreemde loopjes lijkt het wel alsof de dansers worden verrast door door onverwachte drijfveren in hun lichaam. Ook de kostuums, ontworpen door Andrea Blotkamp, zijn blikvangers door een geraffineerde afwisseling van strakke en losse stofjes zoals gaas en stretch. De uitgekiende belichting (Vincent van Roon) in alle tinten wit, zwart en grijs zorgt voor het sinistere effect van een science fiction-experiment.

In het tweede deel Ether zien we de vijf dansers weer, die nu zoeken naar meer synchroniteit in het bewegen. Dat mondt echter uit in lyrische, bijna romantische dansen met gestrekte armen. En ook al spannen de lange stretchjurken van de drie dames - met split - sensueel om de billen, ze versterken de lieflijkheid van het optreden alleen maar. En ook de muziek van Calliope Tsoupaki doet klassiek aan. Toch maakt ook Ether indruk door de fenomenale wijze waarop Giulia Mureddu als een ondeugende prinsesje miniatuurtheater maakt van haar mimiek en motoriek. Met haar grote ogen blijft ze parmantig het publiek aankijken, terwijl ze de andere dansers verleidt tot een duet of trio.

Eter/Ether vormt het slot van Adriana's trilogie waarin Van Dijk eerder Hart, kwink, moker en My Jester uitbracht. In die laatste voorstelling vormde het tweede deel juist een verwrongen en vervreemdende versie van het eerste. Ook hier zou Van Dijk de stukken kunnen omdraaien. Het is nu eenmaal leuker om van de romantiek in science fiction te verdwalen dan andersom.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.