Farrar sprint tenminste mee, dat is al iets

MARK MISÉRUS

MÂCON - Een sprinter die verliest, wordt geacht zijn teleurstelling kenbaar te maken. Hij behoort spijt te betuigen aan zijn ploegmaats die zo hard hebben gewerkt. Een klap op het stuur helpt ook om te laten zien hoe stevig de nederlaag erin hakt.

Tyler Farrar miste donderdag ook zijn tweede en laatste kans op een ritzege in het Critérium du Dauphiné. Maar de 27-jarige Amerikaan hield zijn emoties voor zichzelf in Mâcon, waar John Degenkolb net als dinsdag over de rapste benen beschikte.

173,2 kilometer lang wist Farrar uit de problemen te blijven en zichzelf te sparen voor de finale, zoals de opdracht luidde. In plaats daarvan beging hij met nog 300 meter te gaan een tactische fout en reikte hij niet verder dan de zesde plek.

De sprinter van Garmin-Cervélo berustte in zijn lot. Hij had meegesprint, dat was tenminste al wat. En ook al was het beladen karakter van de vierde etappe in de Dauphiné hem vast niet ontgaan, erover spreken moesten anderen maar doen.

Precies een maand geleden was het gisteren dat Wouter Weylandt omkwam tijdens een afdaling in de Giro d'Italia. Het peloton verloor die dag een renner, Farrar zijn beste vriend.

Aan de start in La Motte-Servolex blikte hij er gisteren voor de eerste keer op terug. Liever deed hij het misschien niet, maar hij begreep dat hij daaraan niet kon ontkomen in de Dauphiné. Farrar bereidt zich er niet alleen voor op de Tour de France, hij maakt er ook zijn eerste wedstrijdkilometers nadat hij in de Giro opgaf.

De ronde uitrijden tot Milaan was hij vorige maand toch al niet van plan geweest. Farrar had voor het zware klimwerk in de Dolomieten willen uitstappen. Maar toen hem werd verteld wat Weylandt was overkomen, wist hij meteen dat hij zo snel mogelijk weg moest uit Italië: 'No way dat ik daar zou blijven.'

Langzaam vervagen de herinneringen. Maar nooit zal hij helemaal vergeten wat zich die maandag afspeelde. Zijn Belgische verzorger Joachim Schoonaker werd speciaal door de ploeg naar de finish gedirigeerd om zich over Farrar te ontfermen.

Als goede vriend wachtte hem de taak het slechte nieuws te brengen. Daarop stortte Farrar in, al is hij nog steeds blij dat het hem niet tijdens de koers over de teamradio is meegedeeld. 'Zoiets moet je niet op die manier te horen krijgen.'

De volgende dag kwam hij te midden van Weylandts ploeggenoten over de finish, na een geneutraliseerde etappe. Hij verliet de Giro om de begrafenis van bij te wonen en nam het vliegtuig terug naar Seattle, terug naar zijn familie en vrienden.

Doorgaans verblijft hij er alleen in de winter om te trainen, ook al is het er zelden beter weer dan in zijn woonplaats Gent. Nu scheen de zon. 'Gek was dat. Maar gefietst heb ik toch nauwelijks. Ik moest vooral mijn hoofd weer op orde krijgen.'

Goede en slechte dagen wisselen elkaar af en dat zal nog wel even zo blijven, denkt hij. Zo gaat dat volgens Farrar kennelijk met een tragedie. Maar de moeilijkste beslissing, om weer op de fiets te stappen, is genomen. Nu nog zijn hoofd én benen tegelijk aan de praat krijgen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden