Fantoomhaar

Na zes maanden onafgebroken doorbijten op het crosscountrytoestel en inmiddels 3 hele kilo’s lichter, is dan toch eindelijk het seizoen aangebroken om buiten met mijn afgetrainde body te kunnen pronken....

Enfin, ik kan dit voorjaar kiezen tussen kanariegele of azuurblauwe Bommeltjes. Wederom erg geile, opvallende Floris-kleuren, die lekker zullen afsteken bij een donkere G-Star Raw spijkerbroek en een strak zwart, G-Star Raw T-shirt. Waarbij ik er straks bij het kiezen van een zomerjasje dan uiteraard wel rekening mee moet houden dat ik iets koop dat in eigenzinnigheid goed met die schoentjes matcht. Je kunt nou eenmaal niet in een nette Polo-jekker van Ralph Lauren of van McGregor over straat in combinatie met een paar knalgele Floris-gympies. Terecht zullen voorbijgangers dan veronderstellen dat je veel minder hip bent dan je voorgeeft te zijn.

Ik kies voor een nylon vintage bowlingjasje in citroen en aubergine, met op het rugpand de tekst ‘Olympian Games s.a. Jeux Automatiques’ geborduurd. Frans mag je aannemen en dus niet Canadees of, nog suffer, Waals van herkomst, maar verder in alle opzichten de speld in de hooiberg. Oké, het is misschien nog net iets te krap en mijn heupen rollen er nu nog onderuit, maar als ik nog een week of vier stevig blijf doorhalen op het fitnessapparaat en tot die tijd ook mijn buik wat inhoud, moet het eruitzien alsof ik het jasje al sinds mijn wilde jaren draag en er achteloos mee ben vergroeid.

Leuk vinden veel vrouwen dat allicht, zo’n gozer die ook in zijn garderobe uitstraalt dat-ie zijn streken nog niet is verloren. Ik zeg tegen de verkoopster van de Bijenkorf dat ik mijn nieuwe gele schoenen maar meteen aanhoud en oefen onderweg naar Kinki Kappers op het begin van een huppeltje. Bij Kinki knipt Marcel mijn haren, zoals iedere lente, weer zó suggestief-warrelig dat ik gemakkelijk voor iemand van in de dertig of begin veertig zou kunnen worden aangezien. We hebben in 2007 ook wel eens helemaal kaal bij mij geprobeerd, Marcel en ik, maar in mijn voorhoofd zat, zo bleek, nog steeds die ene snee van toen ik als kind ooit tegen een schommel aanliep. Al snel té vet, zo’n blootliggende snee én een bowlingjasje én een paar gele schoenen – temeer als je uit Rotterdam komt.

Vorig weekend voor het eerst met mijn looks in het openbaar verschenen, in Numansdorp op het 90-jarige verjaardagsfeestje van de oma van mijn vrouw. Dat maakte alvast in de provincie indruk, ofschoon familielid en leeftijdgenoot Leen bewijst deze lente ook vér te willen gaan. Die heeft zijn kop dit seizoen dus wel kaal. Blijkt nog héél raar als je altijd een langharige bent geweest. Leen heeft last van fantoomhaar. Nog elke dag dat hij onder de douche vandaan komt, gooit hij zijn lange lokken naar achteren. Ook voor de buitenwereld zaait hij als 59-jarige de nodige verwarring met zijn nieuwe uiterlijk. Ineens is hij op feesten en partijen niet meer vanzelfsprekend de ingetogen jazz- en countrygitarist, constateert Leen, maar verwacht het publiek dat hij en zijn band komen rócken. Klaar ben je dan met je kale kop. Leen heeft er noodgedwongen de website voor moeten aanpassen: hij en zijn medebandleden swingen tijdens al hun optredens nog steeds maar al te graag, ‘zolang het dak er maar niet af hoeft’. Nu maar hopen dat zijn publiek alsnog een beetje door zijn jeugdige verschijning heen wil kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden